Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 80)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Retrospectief: Station Klarenbeek

In het archief van de NS zijn mooie plaatjes te vinden. Zoals deze uit 1959, gemaakt door fotograaf D.C. Gerdessen. Hij trok daarvoor naar Klarenbeek, om in één beeld het oude en het nieuwe station van Klarenbeek te kieken. In treintermen is Klarenbeek overigens Kbk.

Het station van Klarenbeek ligt op een kilometer buiten de bebouwde kom van het dorp. Op grondgebied van de gemeente Voorst, terwijl een ander deel van het dorp onder de gemeente Apeldoorn valt. Maar dat gebeurt wel vaker. Het station Voorst-Empe ligt bijvoorbeeld in de gemeente Brummen.

Het station werd geopend op 1 juni 1882. Dat was pas zes jaar na opening van de spoorlijn tussen Apeldoorn en Zutphen, dat deel uitmaakt van de zogenaamde Oosterspoorweg. Dat Klarenbeek geen station of zelfs maar een halte had, stond de Klarenbeekse ondernemer Krepel niet aan. Hij wilde graag een openbaar vervoerhalte nabij zijn snel groeiende fabriek. Zijn bedrijf had al wel een raccordement, een zijspoor, vanaf de hoofdlijn. Daarover werden echter geen passagiers vervoerd, vandaar Krepels inzet voor de komst van een station.
Dat lukte dus in 1882 en het dorp kreeg een stationsgebouw waarin niet alleen de spoorwegwachter woonde, maar waar ook enkele ruimten waren voor de stationsdienst.
In 1959 kwam er een nieuw station. Het was een gebouwtje van het type ‘Velsen Zeeweg’, getekend door architect W. Kloos. Het oude, witte, gebouw werd dat zelfde jaar afgebroken.

In 1959 is de Hoofdweg waaraan het station ligt een weliswaar al geasfalteerd, maar nog steeds erg smal. Hele overwegbomen sloten de straat af bij passage van een trein. En dat duurde op station Klarenbeek altijd langer, omdat het de enige plek op de lijn Apeldoorn-Zutphen is, waar twee treinen elkaar kunnen passeren. De bijzondere ligging van de perrons – aan beide zijden van de Hoofdweg – wordt in spoorwegkringen ‘bajonetligging’ genoemd.

Het in ’59 geopende stationnetje raakte aan het einde van de twintigste eeuw steeds meer vervallen en er kwam in 1989 een abri voor in de plaats, zoals op zo veel plaatsen waar stations sneuvelden onder de combinatie van verdergaande automatisering en bezuinigingen. Tegenwoordig rijdt overigens niet de NS, maar Arriva op de Oosterspoorweg.

Sproeiverbod vanwege extreme droogte

Waterschap Rijn en IJssel roept iedereen op om zuinig met het water om te gaan en de neerslag die er valt, zoveel mogelijk op te vangen zodat het de grond in kan trekken. Bijvoorbeeld door regentonnen te plaatsen, de regenpijp af te koppelen van het riool, duikers af te sluiten en tegels te vervangen door planten. Waterschap Rijn en IJssel is actief in de Achterhoek, Liemers, het zuidoosten van de Veluwe en een stukje van Overijssel. Vanaf donderdag 12.00 uur is het in dit hele gebied verboden om water uit sloten, beken en vijvers te halen. Ook is het verboden om grondwater te gebruiken voor het sproeien in en rond het Stelkampsveld, bij Borculo en De Zumpe, bij Doetinchem. Deze natuurgebieden zijn afhankelijk van de grondwaterstand en door de droogte dreigen flora en fauna daar onherstelbare schade op te lopen. Het verbod op sproeien met grondwater geldt voor zowel particulieren als bedrijven binnen een gebied van 200 meter rondom de natuurgebieden. In de rest van het beheergebied van waterschap Rijn en IJssel mag gewoon gesproeid worden met grondwater. De exacte voorwaarde per gebied en andere informatie zijn te vinden op www.wrij.nl/droogte.

Een Stief Kwartiertje: Duurzaam Rozendaal

Rozendaal wil nog groener worden dan ze al is. Dat betekent niet dat ze er nog meer bomen moeten gaan planten, want dan zouden ze hun eigen bos niet meer kunnen zien, en ook niet dat ze een groter deel van de Posbank gaan annexeren om daar stiltegebied van te maken, dat zou weer te veel lawaai veroorzaken in de omgeving. Nee, Rozendaal wil haar eigen groene energie gaan opwekken en heeft inmiddels de Uitvoeringsagenda Energietransitie opgesteld en aangenomen. Dat is een goede zaak. Daarnaast krijgt het dorp dit jaar ook nog een duurzame energiecoöperatie met de toepasselijke naam ZonneRoos. Elke Rozendaler kan er zijn of haar eigen energie opwekken en men kan ook investeren in de duurzame maatregelen van de buren. Er is nog weinig uitgevoerd en menig zonnepaneel moet nog geplaatst worden, maar in Rozendaal barst het nu al van de energie; het is eerdaags klimaat- en toekomstbestendig en het wordt daardoor wellicht zelfs overnamebestendig.

Het gaat financieel goed met Rozendaal, zoals dat bij een groot gedeelte van de bewoners al het geval is, maar ook de gemeente zit nu goed bij kas, want er is een reserve van ruim 5 miljoen. De gemeentelijke schatbewaarder kan zich dus nu met een gerust hart onder zijn vermogende ingezetenen scharen. Bovendien is het goed dat het kasteeldorp de transitie van de energie in een klimaatvriendelijke toekomst gaat steken in plaats van in jarenlange conflicten over de plek waar de kinderen het beste duurzaam aan hun toekomst kunnen werken.

Ach, natuurlijk was er onlangs nog even ruzie, het komt in de beste families en in alle milieus voor. Nadat de Rozendaalse burgerwerkgroep Duurzaamheid het project ZonneRoos had geïntroduceerd brak in de gemeentelijke raadsvergadering het onweer uit, de energietransitie dreigde weer de verkeerde kant op te gaan. De partijen PAK en Rozendaal’74 kregen het aan de stok met Belangen Gemeenschap Rozendaal (BGR), dat veel energie wil steken in het bewaken van de algemene reserve in plaats van een zonnige toekomst voor de kleinkinderen. Ze ergerden zich groen, maar voornamelijk geel aan de BGR, terwijl de drie partijen net hadden afgesproken dat er niet zoveel gekletst en onderzocht moest worden maar daarentegen gehandeld. BGR kon wat de anderen betrof het dak op, duurzaam vastgespijkerd onder een zonnepaneel.

Waarschijnlijk krijgen alle Rozendalers die willen meewerken een eenmalige duurzaamheidssubsidie van 1000 euro. Voor veel Rozendalers is dat een fooi, die dankbaar in het vestzakje onder het pochetje wordt gestoken, maar het kan wat minderbedeelden toch over de energiestreep trekken. Ondertussen werd er besloten om de strijd tegen de eikenprocessierups duurzaam aan te pakken door nestkastjes te laten maken door mensen die duurzaam van de reguliere arbeidsmarkt verstoken zijn. De kastjes zijn bedoeld om de koolmezen weldoorvoed de winter te laten doorkomen. De koolmees moet ook duurzamer worden, het grootste deel overleeft het eerste jaar niet. Rozendaal biedt hen nu de eikenprocessierups aan, die overigens in ons landje heel snel duurzaam is geworden.

Rozendaal kan een natuurreservaat worden, want het dorp heeft alles: veel natuur, ruimte, geld, geen industrie en een snelweg net ver genoeg van het dorp. Het kan bloeien als een agapanthus in de zomer. Maar het belangrijkste is, overal op deze aardkloot, dat mensen op dezelfde groene lijn komen te zitten, dat is pas echt duurzaam en dus moet daar elke energietransitie beginnen.

Desiderius Antidotum

Rick Evers: Blaadjes

Wat ik aan het doen was, vroeg de buurvrouw. Ze betrapte me toen ik met een emmer in de hand op mijn knietjes bij hun beukenhaag zat. “Je hoeft onze tuin toch niet te doen”, zei ze. Maar ik deed het wel. Ik maakte hún tuin netjes. Als een maniak pakte ik ieder blaadje op dat in het zand lag.

Blaadjes en ik zijn geen vrienden. En dat komt omdat blaadjes de bloedirritante eigenschap hebben om met elke wind mee te waaien. Dus als ik net de oprit geveegd heb, en er komt een windvlaag, dan waaien alle blaadjes van de beukenhaag van de buren zo naar onze oprit. En als ik de voordeur opendoe, zo hup het huis in. Noem me een zeikstraal, maar daar baal ik van. Blaadjes in huis.

De kinderen balen ook van mijn aversie tegen blaadjes. Iedere keer als ze zeggen dat ze zich vervelen, druk ik ze een bezem in de hand. En dan heb ik nog geluk dat mijn vrouw precies dezelfde tic heeft. Sommige stellen gaan samen uit eten. Of ze kijken een romantische comedy met wijn en kaas. Wij pakken dan samen de bezem en het stoffer en blik.

Op gras hou ik er trouwens ook niet van. Een blaadje op het gazon is net als een vlieg in de soep. Dat hoort gewoon niet. Je kunt dus wel raden wat er straks gebeurt als het herfst is. Dat wordt janken.

De buurvrouw zei dat ze blaadjes altijd bewust laat liggen. Dat is goed voor de planten. Bovendien kunnen de vogeltjes er lekker in rommelen. Ik weet dat ze gelijk heeft. We spraken af dat ik de bovenste helft weg kon halen en de onderste laag laat liggen. Een goede deal. Maar ik vond het lastig, blaadjes laten liggen. Misschien ga ik er vannacht stiekem uit. De tuin van de buren bladvrij maken.

Gelderland Herdenkt app gratis te downloaden

Vanaf nu is de gratis Gelderland Herdenkt app te downloaden in de AppStore en Google Play. De app is een mobiele gids op zak. Bezoekers kunnen snel en makkelijk alle actuele Tweede Wereldoorlog-gerelateerde evenementen raadplegen. Daarnaast zijn de routes die langs indrukwekkende plekken voeren in kaart gebracht, verhalen over de Tweede Wereldoorlog te bekijken en zijn alle horeca goed vindbaar. De app wordt straks ook in het Engels en Duits beschikbaar gesteld.
In augustus worden nog extra features aan de Gelderland Herdenkt app toegevoegd. De routes worden belevingsroutes met spannende audio-verhalen, video en beeld. Praktische informatie is dan zonder datagebruik te raadplegen. Ook is het mogelijk voor gebruikers om de locatie te delen. Zo kunnen bezoekers anderen laten zien welke activiteiten er op dat moment in de buurt plaatsvinden.
In 2019 en 2020 is de Tweede Wereldoorlog 75 jaar geleden. Met een programma boordevol tentoonstellingen, luchtlandingen, bevrijdingsfestivals, herdenkingen en andere evenementen staan we stil bij de oorlog en vieren we in Gelderland dat we samen 75 jaar in vrijheid leven. Lees meer over Gelderland Herdenkt op de website.

www.gelderlandherdenkt.nl

Retrospectief: Het openluchtbad in Dieren

Een heerlijk zomers plaatje van het openluchtbad op Het Nieuwland in Dieren. In 1968 – als deze foto wordt gemaakt – is dat bad voor het tweede seizoen open en het puilt op mooie dagen letterlijk uit van de waterliefhebbers en zonnebaders. Het had een 50 meter wedstrijdbad – bij de opening werd een demonstratie gegeven door Olympisch kampioene Ada Kok – een instructiebad, pierenbadjes en een hele grote licht glooiende zonneweide.

Het bad was in 1967 geopend op het nieuwe sportpark in Dieren Noord. Tot die tijd had het dorp het moeten doen met afgezette stukken water in de IJssel en het Apeldoorns Kanaal. Aan de Lagestraat – op de plek waar nu het Bastion is – was na de oorlog wel een zwembad. In 1950 was dat nog volledig vernieuwd en waren er een betonnen bassin, kleedkamers, een ondiep bad en een waterzuivering gerealiseerd. Maar het water was niet verwarmd en vanwege regelmatige overstromingen van de IJssel moest ieder seizoen weer enorm veel tijd en inspanning worden besteed aan de schoonmaak.

Dat natuurbad aan de Lagestraat sloot bij de opening van Het Nieuwland. De meeste mensen woonden in de nieuwe wijken van Dieren en het was alleen om die reden al handig het zwembad ook in Dieren-Noord te bouwen, als deel van het nieuwe sportpark.
In de gemeente Rheden kon de kon de koek trouwens helemaal niet op in die jaren, want ook in Velp (Beekhuizen) en Rheden (IJsselsingel) bezat de gemeente grote openluchtbaden.
Die kregen echter al snel concurrentie van de open waterplassen in Busloo en Giesbeek, waar mensen ‘in de natuur’ konden recreëren. Het doek voor het Dierense bad viel in 1988. Het naastgelegen overdekte bad (uit 1973) bleef nog wel behouden, maar moest de deuren in 2007 ook sluiten. Ook in Velp sloot het openluchtbad, terwijl het in Rheden met hulp van veel vrijwilligers nog open kan blijven.
De eerder genoemde koek is overigens al lang en breed op in de gemeente Rheden en veel voorzieningen werden afgestoten en/of gesloten.

Foi,Foi: Bargje op

Jan en Mien gingen samen op vakantie met Bart en Willy. Bart was vaker noa ut buutenland ewes en had deurumme weinig moeite met de wegen. Ut was wel ut alderbastend ende vond Jan um noa Oostenriek te goan, maar beiden wollen noe toch wel is zien wat ze wel is op de televisie hadden ezeen. Die mooie vargezichten dat wollen ze noe wel is met eigen ogen bekieken. En misschien ok nog wel noa die mooie muziekoavonden want Jan en Mien waren bar gek op die Oostenriekse muziek.
Op un dag vertrokken ze richting Oostenriek. De lange weg d’r hen viel beiden niet tegen. D’r kon vlot ereden wörden. ’s Margens gingen ze vrog weg en ’s oavonds waren ze op de plekke woar ze wollen wèzen. Onderweg keken ze de ogen uut. Wat un mooie natuur doar. Zo mooi hadden ze nooit verwacht.
In ut hotel was alles goed eregeld. Ze kregen mooie ruume kamers noast mekare en dat was wel handig as ze ’s oavonds nog wat wollen kaarten en un jong borreltjen nemmen.
Alle dagen gingen ze vot. Soms un ende kuieren deur de bulten of met de auto. Bart was d’r al vaker ewes en wist de mooiste plekjes op te zuuken. Ze zollen ok nog un paar hoge bargen opzuuken. Op weg noa un hoge barg zetten Bart halverwege de auto langs de kante. Ze hadden doar toch zo’n mooi uutzicht. Ze liepen doar zo langs de weg en keken van zich af. Druk was ut niet en deurumme konden ze ok langs de weg lopen. Jan keek wel un bitjen raar op toen d’r un keerl met un auto langs kwam die achtereerts (achteruit) met de zien wagen de barg opreed. Wel un bitjen un raar gezichte, maar in ut buutenland zie’j op vakantie wel meer gekke dingen. Ie kunt oe nargens meer oaver verbazen. Die keerl in die auto stoppen ok effen op die plekke. En kwam uut de auto um un sigaretjen te roken. Dat kon hee niet loaten en mos noe effen wat paffen. Jan raken met die keerl an de proat. Eerst oaver ut weer ut mooie land. Ut was un keerl die ok Hollands proaten. Jan dach dat ut un Belg was. Hee was toch wat nieuwsgierig en vroeg an um weurumme hee achtereerts noa boaven ging. “Nou”, zei de man, “heel eenvoudig. De weg noa boaven wordt steeds smaller. En ik denke dat ik boaven niet dreeien kan. Ik nem ut zekere veur ut onzekere en goa zo noa boaven. Ik zit alle dagen achter ut stuur. Doar heb ik niks mee te doen”. Jan knikken, toch niet gek bedach van die keerl. Effen later gingen ze allemoal weer vertrekken. Loat Jan noe later op de dag die keerl weer zien en noe kwam hee achtereerts noa beneden toe. Weer met die keerl an de proat. “Ja”, zei de keerl, “ik dache dat ik niet dreeien kon maar dat kon boaven toch wel. Dat he’k eodan en binne zo weer noa beneden egoan…”. Jan wist niet wat hee mos zeggen, schudden de kop en dach wat hef de Heer toch rare kostgangers…

Goed goan,
Martien, De Platschriever uut Loenen

De optimist hef ut krek zo vake mis as de pessimist, maar hee is wel un stuk gelukkiger

Een Stief Kwartiertje: Bredero indachtig

Het kan verkeren, sprak Bredero en hij ging van de kerk naar het hoerhuis. Hij wist werkelijk niet waar hij het zoeken moest. Zo zwalkend en zoekend door het leven gaan, zo zou je ook het geklungel op het terrein van Riverstone, de voormalige steenfabriek De Groot in de Velper uiterwaarden, kunnen noemen. Bredero zwierf door de stad op zoek naar iets dat op een bestemming leek en dus zou hij, als hij over de Veluwezoom zou zwerven, ook de wisselvalligheid van de mens, gesymboliseerd in de onstandvastigheid van alle ontwikkelingen rondom Riverstone, uitvoerig in een droefgeestig gedicht beschreven hebben. Menig Veluwezomer zal vandaag Bredero indachtig zijn.

Er is in de afgelopen decennia heel veel tijd en geld besteed is aan het formuleren van fraaie vooruitzichten, schitterende visies, pogingen tot samenwerking, mooie prospectussen en nog mooiere brochures om die prachtige plek met die lelijke uitstraling op te kalefateren. Maar alle plannen werden na enige tijd vervangen door nieuwe besprekingen, wederom fraaie vooruitzichten, voortreffelijke visies en samenwerkingsafspraken, nieuwe mooie prospectussen en brochures en aangevuld met komende en weer afgevoerde wethouders…. al die nieuwe plannen die op hun beurt weer werden ingehaald door weer nieuwe plannen… Kortom, als alle gelden van bovengenoemd gezwalk echt besteed zouden zijn geworden aan een oplossing, dan had er nu een woonwijk met nieuwe natuur of een villawijkje aan het water of een idyllisch parkje of desnoods een transportbedrijf of, en dat niet in de laatste plaats, een nieuwe steenfabriek gestaan.

De gebeurtenissen rondom Riverstone hebben alle kenmerken van een soap en ik veronderstel dat het wat lengte betreft Peyton Place verslagen heeft. En zo kan het verkeren dat het nieuwste plan een steenfabriek behelst met enkele watergebonden bedrijven eromheen en dat allemaal energieneutraal, zodat het verkocht kan worden als duurzaam en klimaatvriendelijk. De huidige eigenaar leest ook de krant en weet dat er in ons landje veel gebouwd moet worden en aangezien we net hebben begrepen dat we de bomen moeten sparen zullen de huizen van steen moeten worden. Bovendien heeft het terrein nog steeds bestemming steenfabriek, dus dat komt goed uit.

De gemeente Rheden is tegen het plan. Ze wil er graag recreatie en natuur. Dat klinkt natuurvriendelijker dan het is, want de combinatie recreatie en natuur is vaak natuuronvriendelijk. De gemeente moet echter eerst de hand in eigen boezem steken. In 1987, meer dan 32 jaar geleden, werd de vlamoven van de steenfabriek gedoofd en de restanten zijn vanaf dat moment zichtbaar, een steenpuist in het landschap. Eerder dit jaar werd er nog een kiplorrie, een kleiwagonnetje, gevonden dat er wellicht een halve eeuw gelegen heeft. De natuur had het al nagenoeg ingepikt. Wellicht wordt dat nog eens het lot van de steenfabriek; wanneer we niets doen wordt alles op den duur natuur; dan krijgt de gemeente haar zin. Met de beste wil van de wereld is echter niet te verkopen dat er in 32 jaar niet één plan tot uitvoering kon worden gebracht. Al is de gemeente weliswaar geen eigenaar, dat neemt niet weg dat er geen juridische wegen zouden zijn om aan de bestaande situatie een fatsoenlijke draai c.q. een andere bestemming te geven.

Maar….het kan verkeren, nu de gemeente vooralsnog niet van plan is haar medewerking te verlenen zullen we Bredero indachtig blijven en wellicht ooit nog teruggaan van het hoerhuis naar de kerk.

Desiderius Antidotum

Rick Evers: Ouwe lullen

Ik kan even geen Duitser meer zien. Daar ben ik heel eerlijk in. En dat heeft niets met onze geschiedenis te maken, maar wel met onze vakantie. Ik ben alweer terug trouwens. Niets van gemerkt hè? Doe ik gewoon even tussen twee columns door.

We waren op Mallorca. Prachtig eiland. Maar om te genieten van die schoonheid, moesten we ons wel steeds een weg banen langs duizenden Duitsers. En Afrikaanse horlogeverkopers, maar die kon ik beter hebben. Die waren niet dronken, schreeuwden geen Duitse liedjes door een megafoon en hielden hun shirt aan.

Het was allemaal onze eigen schuld. Dat wel. Na een eerdere vakantie in het oersaaie Cyprus wilden mijn vrouw en ik dit jaar graag een levendige boulevard op loopafstand. Een plek waar we ‘s avonds een cocktailtje konden drinken. En ach, al die recensies over dronken Duitse jongeren, hoe erg kon het zijn? We zijn immers zelf ook nog jong. Toch?

Dat bleek tegen te vallen. Toen de proppers overal mensen aanspraken om ze hun discotheken binnen te lokken, maar ons negeerden, ging er al lichtje branden. Horen wij hier wel? De eerste dronken Duitser die zwalkt over straat is grappig. Maar nummer tien is irritant en bij nummer honderd wilden we eigenlijk gewoon heel graag naar bed.

Hebben we genoten van onze vakantie? Zeker wel. Voor wie nog gaat: het oude boemeltreintje van Palma naar Sóller is een aanrader. Maar we hebben ook iets geleerd. De dronken Duitsers hebben ons iets duidelijk gemaakt: we zijn ouwe lullen geworden.

Tentoonstelling Cor Stoel in de Oranjerie

DIEREN – Cor Stoel uit Eerbeek laat in de Oranjerie in het Carolinapark in Dieren enkele werken zien uit haar lange loopbaan in de beeldende kunst. Zo zijn er een paar werken gemaakt van textiel, tekeningetjes met pen en inkt en schilderen die zijn opgebouwd uit vele verdunde lagen verf. Cor Stoel werd opgeleid aan de Rietveldacademie en de Rijksacademie in Amsterdam. De tentoonstelling is nog te bekijken tot en met 3 september. De Oranjerie is geopend op woensdag tot en met zondag van 10.30 tot 18.00 uur.