Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 70)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Rick Evers: Voorstelrondje

Ik ben Mark van Dam, 34 jaar en accountmanager bij deze organisatie. Ik werk hier nu 12 jaar en nog altijd met veel plezier. Ik ben getrouwd, heb twee kinderen (twee jongens van 3 en 5), een kat, drie cavia’s en een schildpad. In mijn vrije tijd stap ik graag op de fiets en ik schilder ook niet onverdienstelijk.

Dat heb ik dus altijd. Dat mensen zich op deze manier voorstellen bij een zakelijk voorstelrondje. Als ik als eerste aan de beurt ben, zeg ik altijd gewoon mijn naam en functie. Daarna kijk ik heel demonstratief naar mijn buurman of buurvrouw. Ik ben klaar met voorstellen hoor. Jij bent.

Waarom moet de cursusleider weten dat Mark drie cavia’s heeft? Al had-ie er zeshonderd, daar wordt het cursusaanbod niet anders van. Maar nee, Marky Mark moet zo nodig zijn hele privéleven op tafel gooien. Met als gevolg dat Lauren, die naast Mark zit, vertelt dat ze een labradorpuppy heeft en het liefst kindertraktaties maakt. Alfred heeft geen huisdieren, maar wel vijf kinderen en is dol op wintersport.

De eerste die zich voorstelt zet de standaard voor de rest van het rondje. Dus omdat Mark over zijn cavia’s heeft verteld, weet ik even later van alle twaalf cursisten of ze huisdieren hebben, of ze kinderen hebben, hoeveel jaar ze bij hun bedrijf werken en wat ze graag doen in hun vrije tijd. En wat moet ik ermee? We gaan niet met elkaar op vakantie, we hebben toevallig vier uur lang dezelfde Excel-cursus.

Ik ben weleens bewust aan de zijkant gaan zitten. Dan ben ik lekker als eerste aan de beurt om me voor te stellen en hou ik het gewoon kort. Maar wat denk je? Het rondje begon aan de andere kant. Moest ik alsnog vertellen dat ik een konijn heb. Kunnen we niet gewoon een gezamenlijke afspraak maken? Naam en functie en verder kappen met die onzin!

Collecte Leger des Heils

REGIO – Vrijwilligers van het Leger des Heils gaan van 25 tot en met 30 november langs de deuren met de collectebus. De opbrengst van de jaarlijkse deur-tot-deurcollecte is bestemd voor lokale activiteiten waarmee het Leger des Heils sociale uitsluiting en eenzaamheid bestrijdt. Steeds meer mensen zijn op zichzelf teruggeworpen en niet iedereen redt het alleen. Voor deze mensen wil het Leger des Heils een vangnet bieden. Dat gebeurt bijvoorbeeld door middel van maaltijdprojecten, schuldhulpverlening, spelletjesmiddagen, kledingwinkels en de soepbus. Voor deze buurtgerichte activiteiten ontvangt het Leger des Heils geen subsidie. Deze activiteiten worden dus volledig betaald uit donaties. Het Leger des Heils houdt daarom een landelijke collecteweek.

Een Stief kwartiertje: Eeuwige omklemming!

De natuur heeft nog nooit zoveel aandacht gekregen als de laatste tijd, vooral haar neiging tot groeien is inmiddels uitgegroeid van verwondering tot zorg, zeker als de natuur enige vrijheid geboden wordt. Maar zelfs als die vrijheid ingeperkt wordt dan nog neigt de natuur de spaarzame mogelijkheden te benutten. Ook in de herfst en zelfs in de winter is de natuur niet af te stoppen, omdat het afsterven en zelfs de dood tot nieuw leven en dus tot groei leidt.
We kunnen de mens ook als natuurverschijnsel zien, al neigt de mens zich verheven te voelen ten opzichte van plant en dier. De mens is echter een gewoon organisme, een levend wezen dat in staat is tot groei en reproductie, gericht op voortbestaan. Daarnaast is de mens behept met verstand en heeft dus het vermogen tot denken en begrijpen en als dat een beetje fatsoenlijk ontwikkeld wordt dan is er zelfs sprake van intelligentie. Bij de natuur is de intelligentie ingetogen.

Nu doet zich in ons landje en dus ook in onze omgeving het verschijnsel voor dat verschillende natuurlijke processen en zeker die tussen planten, dieren en mensen, niet meer gelijkmatig optrekken. Dat zou eigenlijk wel moeten om tot gelijkwaardige ontwikkeling te komen, maar de mens heeft het idee dat de natuur op eigen houtje ruimte claimt waar het in het licht van de veronderstelde verhoudingen geen recht op heeft, ze belemmert de groei van de mens. De mens is echter als organisme ook geneigd tot permanente groei en dat heeft geleid tot meer varkens, meer asfalt, meer auto’s en nog veel meer en uiteindelijk tot overmatig overgewicht. Groei is voor de mens een natuurlijk fenomeen, ook wel markt genoemd. Voor de natuur is het overleven, ze dreigt de onderlinge competitie te verliezen, ze doet een uiterste poging zichzelf te redden.

De verhoudingen zijn zoekgeraakt. De natuur verloochent zichzelf niet en bezet delen van het land waar de mens juist haar groei had willen bewerkstelligen. De mens vindt dat de natuur misbruik maakt van haar positie, al ziet ze dat zelf als natuurlijk gedrag. De natuur veronderstelt ook dat de mens daar begrip voor heeft, omdat de mens aan dezelfde wetten gebonden is en dus die neiging moet onderkennen; het is immers een krachtenspel. Voor een natuurgebied met het predicaat Natura-2000 is het lastig om je je aan de vastgestelde norm te houden omdat de mens op zijn beurt dat ook niet doet en veel Natura-2000-gebieden zien de stad op zich afkomen. Het heeft de verhouding tussen de natuur en de mens verstoord en nu zien we hoe verschillende natuurkrachten elkaar te lijf gaan.

In plaats van evolutie wordt het revolutie en de geschiedenis van de natuurkrachten heeft ons geleerd dat dit leidt tot chaos, vaak zelfs met de dood tot gevolg, maar dezelfde geschiedenis leert ons ook dat de dood tot nieuw leven leidt. Dat zou je een paradox, een schijnbare tegenstrijdigheid, kunnen noemen en dat paradoxale vinden sterk terug in de mens in ons kleine landje. Om te kunnen groeien en reproduceren maken we heel veel kapot en dat leidt tot bijstellingen die we dan weer vooruitgang noemen oftewel de redding van de soort.

Zo worstelen de natuur en de mens voort in een eeuwige omklemming met als gemeenschappelijk doel: overleven. Maar ze zouden ook samen kunnen optrekken in een rustiger en evenwichtiger tempo en dat zou pas groei betekenen. Eigenlijk gaat het niet om groei maar om leefbaarheid.
Desiderius Antidotum

Foi, Foi: Vuur

Ze zek wel is die luu leef as kat en hond. Ut volgende verhaal geet oaver Dora en Janus, die niet zo’n best huwelijk hadden. Dora en Janus hadden samen un boerderië an de andere kant van de Iessel. Dora was vrogger in heur jonge joaren un merakels mooie meid. Un bult jongens zaten d’r achteran te ruuken en snuffelen, maar ze vond geen van allen goed genog. Nee, Dora koos veur Janus, un stoere boerenzoon. Ja, en zien vader was un grote boer. Un best bult koeien en dat gaf vrogger anzien.
Ut kwam zo an: op de joarlijkse karmse waren d’r heel wat jongens die un oogjen hadden op Dora. Ze zag d’r ok heel verleidelijk uut met un mooi kort roksien an en zee had de blouse ok mooi vol. Ze waren mooi op eknup en niet zoals laats iemand zei: “Das ok gien gezichte bie de vrouw: ze hef de keune lös in ut hok lopen.” (Doar bedoelen hee mee dat de vrouw gien beha droeg).
In de danstente raken beien an ut dansen en zo raken de verkering an. Noa un tiedjen verkering gingen ze trouwen. Ze trokken bie de olde luu van Janus in. Eerst leek ut d’r nog wel op dat beien ut bar goed met mekare konden vinden, maar Dora veranderen wel un bitjen. Ze wörden un zuunig en hebzuchtig wief woar Janus ut niet best bie had. Maar Janus was zeker gien doetjen die zich deur un vrouw de wet liet veurschrieven. Oh, nee, hee ging gewoon zien gang. Hee was bie un biljartclub, ging in de kroeg kaarten, was bie de schietvereniging en wat al niet meer. Ut veurnaamste was dat ut zich afspeulen in ut café. Want doar was hee meestal te vinden. En altied de piepe d’r bie an van de vrogge margen töt de late oavond. Töt grote argenis van Dora, want meestal kwam hee ladderzat in huus. Wat hef Dora op die keerl van heur efoeterd. Och en ut was zo un beste keerl, maar ja de drank dat deed ut um, doar kon hee niet afblieven. Janus vermaken zich wel, steuren zich niet an ut gedram van zien vrouw en wörden d’r nog old bie. De boerderie had hee al aover edoan aan zien zoon en op un dag deed hee de ogen dichte. Hee vond ut goed zo en vond dat hee nog un best lèven had ehad, al had hee un echtgenote anders veur esteld. Dora vond ut ok niet arg dat Janus op un dag ut tiedelijke veur ut eeuwige verwisselen. Ze was d’r niet rouwig umme. De begrafenis wörden eregeld en noa un paar dagen stonden ze noa de uutvaartdienst bie ut graf. Iedereen kennen Dora as un mense die krek zei woar ut op stond woar zee ok was. Noa de uutvaartdienst stond zee bie ut graf en gooien zien piepe en un buul met rooktabak in ut graf op de kiste en zei nog: “Nou Janus dat is veur oe, nem de piepe en tabak maar mee. Lucifers hoef niet want woar ie bint is, denke ik, vuur genog.” Inplaats van droefheid stonden de umstanders wat te gniffelen bie ut graf um disse (woare ?) laatste woorden….

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Luuster noa ieders kritiek, maar hol oe eigen mening

Retrospectief: Familie Somson op school nr. 7

De openbare basisschool nr. 7 (nu De Dalk) in Klarenbeek heeft in haar lange bestaan verschillende hoofdonderwijzers gekend. Van 1924 tot 1938 was dit W. Somson. De overgang in 1924 van de school op De Woeste Hoeve naar de lagere school in Klarenbeek was voor hem een grote verandering. Hij was het rustige leventje gewend met weinig buren in de landelijke omgeving van de buurtschap Klein Groenendaal. Hij kwam nu midden in Klarenbeek te wonen en volgde W. Tuinman op als ‘bovenmeester’.
De familie Somson voelde zich al snel thuis in Klarenbeek. Er was een groot huis en een grote tuin. Naast hun huis maakten de kinderen al snel kennis met het snoepwinkeltje van Koers waar voor een paar cent drop kon worden gekocht.
De dochter van de familie Somson leerde de spelletjes van de Klarenbeekse kinderen. Dit was een beetje afhankelijk van het seizoen. Het touwtje springen was destijds zeer in trek bij de jeugd. Juffrouw Haar loofde een dubbeltje uit voor degenen die honderd keer tussen twee touwen konden springen. Jeanette Samson wilde dit dubbeltje wel verdienen. Het lukte haar ook nog.
De leden van de familie Somson hadden het zeer naar hun zin in Klarenbeek. Opvallend vonden zij de gulheid van de inwoners. Zij vonden het maar wat fijn dat in deze streek bij een huisslachting van een varken of rundvee hen balkenbrij, worsten en andere slachtproducten werd aangeboden. Vaak maakten de onderwijzers op school in de slachttijd mee dat de kinderen misselijk werden van teveel balkenbrij of ander vet eten.
Heerlijk vonden zij dat ook bij de geboortes van hun twee jongste kinderen hen grote ‘krentestoeten’ (krentenbrood) werden aangeboden. Jeanette moest vaak melk halen bij Scholten en genoot dan altijd van de heerlijke spekpannenkoeken die er gebakken werden in het ‘bakhuus’. In de appeltijd gingen de kinderen ook graag naar de boer. Dan mochten zij de appels meenemen die onder de bomen lagen.
In 1938 werd meester Somson opgevolgd door H. van Asselt.
In 1930 toen W. Somson bovenmeester was van school nr. 7 in Klarenbeek werd deze vrolijke foto gemaakt van een groepje meisjes van de hoogste klassen. Van links naar rechts: Nel Imanse, Lientje Nieuwenhuis, Bertha Retering, Gerrie Scholten, Annie te Winkel. Mimi ten Boerke, Eef Garagoski, Mimi Nieuwenhuis, Coba Plante en Annie Brekveld.

Business & Shopping: Informatie over warmtepompen bij Smijer

DIEREN – Tijdens de jaarlijkse Verwarmings- en warmtepompenshow bij Installatiebedrijf Smeijer in Dieren was dit keer een adviseur van Nefit/Bosch te gast. Hij verzorgde korte, informatieve lezingen waarin hij uitleg gaf over alle typen warmtepompen.

De lezingen werden druk bezocht en de aanwezigen waren zonder uitzondering positief. “De lezingen waren niet per se bedoeld voor de verkoop, maar vooral om de groene gedachte wat te stimuleren”, zegt eigenaar Heico Smeijer. “Het is prettig dat een expert goed kan uitleggen wat een warmtepomp nou precies allemaal kan en doet. Het is interessant om te weten dat een warmtepomp meer rendement oplevert dan rente op de bank.”
Eigenaar Heico Smeijer is trots dat een grote dealer als Nefit/Bosch een lezing kwam houden in zijn showroom. “Het geeft voor ons aan dat deze grote fabrikant waardering heeft voor ons bedrijf.”

www.smeijer.nl

Een Stief Kwartiertje: Af

Het is algemeen bekend dat alle gemeenten alle energie nodig hebben om de begroting binnen de perken en de portemonnee van de burger te houden, behalve in Rozendaal; daar trekt men nog een fraaie beaujolais open en toosten op de volle dorpskas. En terwijl in het hele land acties gevoerd worden om letterlijk verder te kunnen bouwen aan de samenleving zegt men in Rozendaal simpelweg dat het dorp nagenoeg af is. Nu is een dorp nooit helemaal af, maar in Rozendaal heeft men het idee dat er nog een paar klussen geklaard moeten worden en dan kan er een strik omheen.

De nieuwe burgemeester, Ester Weststeijn, jong, ambitieus en nog niet af, wijst erop dat er nog een klein bouwproject uit de dorpsgrond moet verrijzen, er moet nog een speelveldje worden aangelegd en ook nog een huurhuis gevonden om in 2021 een vluchtelingengezin op te vangen, want dat schrijft de landelijke afspraak voor. Daar zit een rekening bij, maar dat is natuurlijk geen punt zijn met zo’n volle dorpskas. Echter, alles in het sociale domein, zoals vluchtelingen en jeugdzorg, wordt door buurman Rheden uitgevoerd en dat is reden tot zorg. Rheden gaat namelijk zeer fors bezuinigen op het sociale domein, dus zou Rozendaal moeten overwegen om het allemaal zelf te regelen, anders lopen ze nog het risico dat Rheden een greep uit de dorpskas doet.

Als de dorpskas uitpuilt, kan er uitgedeeld worden en dus gaat men nu energiek te werk om de energietransitie vorm te geven. Zoals u inmiddels weet is dat de overgang van fossiele brandstoffen (gas, kolen, olie) naar duurzame energie (zon, wind en aardwarmte). Ieder huishouden krijgt daarvoor duizend euro van de gemeente. Het is niet toegestaan om de subsidie te besteden aan energiedrankjes, ook al heb je een dak vol zonnepanelen; daar zal energiek tegenop getreden worden. Alle dorpelingen moeten ermee aan de slag om het dorp in de nabije toekomst van financieel-af naar energieneutraal te brengen.

Het gaat zo goed in Rozendaal dat binnenkort deze opgaande lijn gesymboliseerd wordt door een stalen boom, die op de Koningsberg wordt geplaatst. De berg en de omgeving zijn al in de oude glorie hersteld en nu moet er op de top van de berg een stalen boom komen als centraal element, van waaruit de glorie van het kasteeldorp aanschouwd kan worden. Een ontwerp van roestvrijstaal, want Rozendaal moet roestvrij blijven. Echter ….er is geen geld, men zoekt nog sponsors. Dat is natuurlijk een vreemd verhaal, want de Rozendalers zijn doorgaans dronken vanwege geldelijk geluk, mede omdat de beaujolais tegen de plinten van hun huizen klotst. Dus die boom is met gemak op te tuigen.

Na jaren waarin men elkaar meer als bedriegertje dan als medeburger zag, lijkt er nu eindelijk vooruitgang te zijn geboekt en om de vrede in het dorp ook in de toekomst te bewaren zou het goed zijn als veel mannelijke Rozendalers zich aanmelden bij de buren: de vrijmetselaars in Velp. Die zoeken vers bloed. Vrijmetselaars bieden door middel van symbolen en rituelen alle ingrediënten die een dorp nodig heeft om tot een echte en hechte samenleving te komen, zoals verdraagzaamheid, verbondenheid, broederschap, onderlinge waardering en wederzijdse hulp en dat leidt dan tot zelfontplooiing en zingeving; kortom tot geestelijke en morele verheffing. Als er ook nog een vrouwelijke variant bijkomt – die heten weefsters – dan bouwt men aan het Utopia aan de voet van de Veluwezoom. En die bedriegertjes kunnen dan eindelijk afgebroken worden.

Desiderius Antidotum

Foi,foi: Sonja

Wim van Ark uut Loenen was vrogger schilder, maar hef ok in zien lange lèven mooie verhaaltjes eschreven in ut dialect. Hee had veul fantasie. Dat kwam um goed van pas in de verhaaltjes. Wim schrif oaver Sonja: “Ik zal effen un tip van de sluier oplichen uut mien vriegezellenlèven. Dat is noe al meer dan zeuventig joar elejen. Vrogger maken ik ’s oavonds veur dat ik noa berre ging altied un ummetjen. Un endjen lopen met de hond. Dat deed ik niet alleen veur de hond, maar ok un bitjen veur mien gezondheid. As ik un endjen had elopen kon ik altied veul bèter de sloap vatten. Wiele kuieren dan un half uurtjen ut zelfde weggetje af. Altied krek op dezelfde tied. De hond vond dat arg fijn. Hee kennen dat krek. As ut tied was stond hee al veur mien met de liene in de bek.
Ut was in de winter. Hartstikke donker natuurlijk. D’r gebeuren wat raars. Trouwens, meestal maak ik wel wat biezunders mee. Ik hadde al un paar keer un gedaante veur mien zien lopen in ut duuster, maar ik kon niet best onderscheien wat ut noe wel was. Ik dache: margenoavond goa ik un kwartiertjen eerder dan weet ik zeker dat ik heur tegenkomme. En ja heur. De volgende oavond, doar zag ik heur in de varte al op mien afkommen. Toen zag ik dat ut Sonja was, Sonja van boer Droesen van de boerderië De Zunnehof. Toen ze mien zag ankommen dreien ze zich umme en ging d’r as un haze d’r weer tussenuut. Ik denke nog: ze hoef veur mien niet bange te wèzen, maar ja ze hef misschien niet in de gaten dat ik ut binne.
De volgende oavond zag ik heur weer ankommen. Toen heb ik eroepen: Sonja, Sonja…. Toen bleef ze stoan. Ik heb heur niks ezeg. Ik binne gewoon langs heur hen elopen en net edoan of ze d’r niet was.
Toen wist ze dat ik gien kwoade bedoelingen hadde. Ze keek mien wel an met un paar grote bange ogen. Ut was net of ze zeggen wol: “Ik vertrouw oe niks, zo half in ut duuster op zo’n afgelegen weggetje.”
De volgende oavond dach ik: Ik wil toch meer contact met heur hebben. Ut was mooi weer. Ik ginge fluitend ut zelfde rondjen weer maken, maar dan zonder hond. Ja heur, doar zag ik heur weer aankommen. Ik zei niks, zee zei ok niks. Zee deed krek of zee stom was. Noe stond doar langs dat weggetjen toevallig un banke. Doar bin ik heel op mien gemak goan zitten. En noe ku’j ut geleuven of niet. Ze kwam heel dich bie mien zitten en kroap tegen mien an. Ik wist niet hoe ik ut hadde.
Ze had van dat mooie zwarte hoar. Ik hebbe is heel veurzichting oaver dat mooi zwarte hoar estreken. En vanaf die tied waren wiele gezwoaren kammeroaden. En toen…. blaffen ze veur de eerste keer tegen mien van bliedschap. Ut was Sonja de zwarte labrador, de hond van de boerderië, De Zunnehof.

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Veur alles is un uutvluch, behalve veur oe geweten

In februari is iedereen Verliefd op de Veluwezoom

REGIO – Die saaie februarimaand, die moet toch een stuk leuker kunnen? Dienke Geurtz van de Spelerij in Dieren wil er iets bijzonders van maken en nam het initiatief voor de themamaand Verliefd op de Veluwezoom. Samen met collega-ondernemers wil ze onder het thema ‘liefde’ een breed programma aan leuke activiteiten en acties aanbieden.

“In februari is het voorjaarsvakantie en er wordt carnaval gevierd, maar verder is er vaak weinig te doen”, legt Dienke Geurtz haar idee uit. “De restaurants zitten op Valentijnsdag vaak wel vol, maar de rest van de maand kun je natuurlijk ook allerlei leuks organiseren.” Om deze rustige maand leuker te maken, stelt zij haar collega-ondernemers voor om samen een thema-maand op te zetten: Verliefd op de Veluwezoom.
Peter Oversteegen van Veluwe Aktief in Rheden was direct enthousiast over Dienkes plan, net als overigens vertegenwoordigers van de verschillende ondernemersverenigingen in de regio. Hij legt het idee verder uit: “Het thema wordt natuurlijk opgehangen aan Valentijnsdag, op vrijdag 14 februari. Maar Verliefd op de Veluwezoom betekent ook verliefd op onze omgeving, op ons gebied. Deze maand is voor ons als ondernemers een manier om iedereen de Veluwezoom te laten beleven, zowel bewoners als gasten die hier logeren.”

Doe mee!

Dienke probeert zoveel mogelijk ondernemers en organisaties enthousiast te krijgen om mee te doen. Ze heeft zelf talloze ideeën om samen het thema uit te dragen. “Dat kan door een speciaal liefdesmenu in het restaurant, een combinatie-actie van een fietstocht met een lekkere lunch bij een collega, een activiteit voor singles, een mooie etalage met een liefdesthema, een wandeling door de natuur, een kasteelbezoek met champagne, noem het allemaal maar op. En juist uit de samenwerking met elkaar kunnen hele leuke dingen ontstaan”, zegt ze enthousiast.
Voor de Spelerij denkt ze zelf aan het maken van lieve cadeautjes in de Uitvinderij, maar ook aan leuke activiteiten, bijvoorbeeld om samengestelde gezinnen aan elkaar te laten wennen. “Want Verliefd op de Veluwezoom is zó breed. Het slaat op nieuwe liefdes, op stellen die al jaren bij elkaar zijn, maar ook op gezinnen en ook voor singles is er van alles te organiseren. Je kunt er oneindig veel mee.”
Peter Overstegen heeft het idee om zijn duo-scooters en tandems centraal te zetten en bijvoorbeeld een tocht uit te zetten naar een plekje waar een lekker drankje kan worden gedaan of geluncht. “En natuurlijk doen we iets met Cupido en boogschieten.”

Liefdesbrief

Alle ondernemers en organisaties uit de regio kunnen zich aanmelden om mee te doen met een actie, in welke vorm dan ook. Dit kan bij Dienke Geurtz via dienke@spelerij.nl. Alle initiatieven worden begin volgend jaar opgenomen in een ‘liefdesbrief’, die zal verschijnen in Regiobode. Zo krijgt iedereen een mooi overzicht van alle deelnemers, acties en activiteiten.

Rick Evers: Mijn vriend is Prins Carnaval

Ik ben hartstikke trots op hem. Vriend R. De nieuwe Prins Carnaval in een mooi Sallands dorpje. Zijn vrouw werd Prinses. Hartstikke handig, want als prinsenpaar moet je overal komen opdraven en samen is wel zo gezellig. Ze zullen wel vaak oppas nodig hebben. De buurtpubers gaan de komende maanden daar hun zakken vullen.

Ik was er niet bij. Bij de bekendmaking. Het gebeurde in de plaatselijke snackbar. Ik weet niet of dat gebruikelijk is in carnavalskringen, maar ook dat is natuurlijk handig. Achteraf had ik het best willen zien. Prins R met cape om zijn schouders, scepter in de hand en fazantenveren op zijn hoofd. In de andere hand uiteraard een biertje, maar dat beeld kende ik al.

R is niet het type dat smeekt om prins te worden. Hij moet dus wel gevraagd zijn. Waarschijnlijk omdat hij zo’n bezig baasje is. R trommelt bij de muziekvereniging, organiseert vlooienmarkten en haalt tussendoor ongetwijfeld oud papier op. Kortom, als je R in je dorp hebt, word je daar zeker niet slechter van. Dat prinsengedoe is vast een blijk van waardering.

Ik denk niet dat ik zelf snel gevraagd wordt. Prins Rick I van Rossumdaerp. Het allitereert wel een beetje, maar ik vrees dat mijn bijdrage aan het verenigingsleven te magertjes is. De laatste keer dat de plaatselijke volleybalvereniging aan de deur stond om chocoladeletters te verkopen heb ik de deur iets te snel dicht gedaan omdat mijn aardappels anders koud werden. Daar word je geen prins mee.

Je moet natuurlijk ook een beetje fotogeniek zijn. Als prins. R doet dat goed. Statige pose. Mooie lach. Ik kan dat niet. Mijn vrouw zegt altijd dat ik normaal moet kijken op foto’s, maar ik doe echt mijn best. Kortom, die sleutel van mijn dorp ga ik niet krijgen. Maar ik ben toch trots. Want mijn vriend is Prins Carnaval. Alaaf!