Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 61)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Scholieren zetten zich in voor de ouderenzorg

DIEREN – Middelbare scholieren uit de regio hebben tijdens de Week van Zorg en Welzijn – van 11 tot en met 16 maart – de handen uit de mouwen gestoken op verschillende woonzorglocaties. Zo verzorgden zij activiteiten voor de bewoners van onder meer Rhederhof in Rheden, Hofstaete in Dieren, De Hessegracht en Sint Elisabeth in Doesburg.

De activiteiten varieerden van kleine intieme momenten tot uitgebreidere belevenissen. Zo was er een beweegochtend bij Tertzio in Elst en een klein ‘intiem’ moment zoals samen hapjes maken in Hofstaete in Dieren. Dit laatste werd verzorgd door leerlingen van Het Rhedens in Dieren. “Ik houd ervan om opa’s en oma’s te helpen. Iedere vrijdag ga ik naar mijn eigen opa en oma. Dan gaan we samen koken en blijf ik het hele weekend bij ze’’, aldus Shurushka (14).
In eerste instantie heeft Attent Zorg en Behandeling leerlingen van verschillende scholen aan het denken gezet over hoe zij later oud willen worden, zodat zij dit op de verschillende zorgcentra konden presenteren. Dit bleek best een uitdaging, maar in goed overleg is er een mooi programma tot stand gekomen.

De Week van Zorg en Welzijn is een week waarin honderden zorg- en welzijnsorganisaties hun deuren openen en laten zien wat werken in de zorg en welzijn is. Alweer voor de zevende keer vond dit jaar de Week van Zorg en Welzijn plaats, met als doel mensen te motiveren om te kiezen voor een baan en/of opleiding in deze sector. Attent Zorg en Behandeling heeft dit keer de week aangegrepen om de jeugd kennis te laten maken met haar zorgorganisatie.

Een Stief Kwartiertje: Beweging

Een Stief Kwartiertje: Beweging

Als het aan het gemeentebestuur van Rheden ligt, dan jaagt ze driekwart van haar bevolking met gezwinde spoed de Posbank op. Dat moet dan op een regelmatige, maar ook matig intensieve manier gebeuren, zegt het college. De Rhedenaar kan dat natuurlijk op vele manieren uitleggen, maar van hen wordt verwacht dat een flink deel van het lichaamsgewicht achtergelaten wordt bij het bestijgen van de stuwwallen van de Veluwezoom. De Rhedenaar moet de Posbank regelmatig en matig intensief al lopend, fietsend of wandelend in marstempo nemen. Driekwart van de Rhedenaren is te zwaar en moet gezonder worden, overigens net als de rest van Nederland. Iedereen moet in beweging komen. Daarbij wordt tuinieren ook aanbevolen, maar dan niet op de Posbank, want dat doet Natuurmonumenten liever zelf en huurt er ook werkvee voor in. Het weghalen van stenen uit de voortuin en deze vervangen door bloemen en planten is in meerdere opzichten een goede beweging, goed voor de lijn en de natuur en de tuin lijkt niet meer op een veredelde parkeerplaats.

De Posbank al fietsend, hardlopend of intensief wandelend beklimmen heeft het bijkomend voordeel dat bij massale sportbeleving alle toegangswegen zodanig geblokkeerd worden dat de voorgenomen afsluiting voor het gemotoriseerde verkeer direct de gewenste uitwerking heeft; een spontane blokkade. De wegen en fietspaden zijn dan ook weer goed voor rolstoelers toegankelijk, mits elektrisch aangedreven, maar een gehandicapte naar boven duwen heeft bij het gemeentebestuur de voorkeur; het is meer dan matig intensief.
Blokkade door de overgewichte Rhedenaren van de toegangswegen zal wellicht tot een extra rechtszaak leiden. Onlangs is al een rechtszaak aangekondigd door motorclubs, die zeggen van de natuur te willen genieten door er zo hard mogelijk doorheen te crossen; afsluiting van wegen voelt als het gas loslaten en dus discriminerend. Nu zijn we in ons landje hard op weg om motorclubs te bestempelen als criminele organisaties, maar daar zullen de Posbankcrossers zich niet in herkennen, al zouden we een rechtszaak kunnen aanspannen om te laten vaststellen of het vernielen van de laatste resten natuur als een criminele daad beschouwd kan worden. Wanneer u echter de afgelopen week Forum voor Democratie gestemd hebt, dan kijkt u daar anders naar; het is ook een andere beweging, want dan heeft u op de Veluwezoom de uil van Minerva luidkeels horen roepen en waande u zich weer even in het boreale tijdperk.

Het doet mij deugd dat het gemeentebestuur van Rheden tot het inzicht is gekomen dat door de toenemende drukte op de Posbank het natuurgebied tot de grootste regionale parkeerplaats op zondagen is verheven. Het is echter voor de natuur zeker niet goed dat al die corpulente Rhedenaren de Posbank bestormen, want dan wordt de mens daar de meest overheersende diersoort en dat leidt in ons landje al gauw tot de roep om “afschot”. Dat zal wellicht tot de volgende rechtszaak leiden, waarbij zal blijken dat eenieder het recht heeft om van de natuur te genieten, maar dan graag op natuurlijke wijze. We hebben in de afgelopen decennia de auto verheven tot het meest gebruikte bewegingsapparaat en al toerend groeide ons lichaamsgewicht mee met de zwaarte van de motor.

De motor moet in de ban ten gunste van onze motorische vaardigheden, dat is het beleid van Rheden. De Rhedenaren moeten in beweging komen, zeker niet alleen op de Posbank, maar overal lekker fietsend of lopend regelmatig en matig intensief op weg in de frisse lucht naar een gezond lijf in een gezonde samenleving.

Desiderius Antidotum

Aanvulling op Retrospectief: Baggeren in het Apeldoornsch Kanaal

REGIO – We kregen van lezer Jan Huisman uit Rheden een reactie op het artikel Baggeren in het Apeldoornsch Kanaal in de rubriek Retrospectief. Hij had enkele aanvullingen op de tekst bij de foto, waarin hier en daar de juiste (scheeps)termen ontbraken.

De schepen hadden zijschroeven. De motor stond op het voordek en via een haakse overbrenging werd een lange schroefas aangedreven. Aan het eind van de schroefas zat de schroef. De schroef met as werd met een takel overboord en in het water gehesen. Zo zat de schroef aan de zijkant van het schip, het was een zijschroef.
Het systeem is heel veel gebruikt om zeilschepen te motoriseren, dat was goedkoop want je hoefde geen machinekamer in het schip te maken. Bij het aanleggen of het invaren van een sluis en ook bij het passeren van de nauwe bruggen over het kanaal werd de zijschroef tijdig binnenboord gehaald en dreef het schip zonder aandrijving de sluis in of naar de loswal of door de brugopening.
De baggermachine, die ook wel baggermolen wordt genoemd, had een jacobsladder voor de afvoer van het slib.

Business & Shopping: Door Mode viert tienjarig jubileum met geweldige modeshow

DOESBURG – Op vrijdagavond 22 maart heeft Door Mode in Doesburg haar tienjarig bestaan gevierd. Dit deed zij met tweehonderd gasten met een geweldige modeshow in de Martinikerk.

Rond 20.00 uur druppelden de tweehonderd genodigden de feestelijk versierde Martinikerk binnen. Dorine Maresch heette haar gasten bij binnenkomst hartelijk welkom. Zij opende de avond met een terugblik op hoe ze tien jaar geleden begon. Uit passie en liefde voor mode startte zij haar winkel aan de Kerkstraat, zich niet realiserend dat Nederland in een economische crisis verkeerde. De leegstand in Doesburg was daar een gevolg van. De beginjaren waren daardoor best pittig, maar door mooie, uitgebalanceerde merken te verkopen groeide het vertrouwen bij haar klanten. Na zeven jaar kreeg Dorine de kans om haar tweede winkel Labels by Door te openen. Een eigentijdse winkel waar zij de merken nog beter kon positioneren.
Na tien jaar is het tijd voor vernieuwing. Via twee beeldschermen lanceerde Dorine Maresch tijdens de show het nieuwe logo, nieuwe huisstijl en de nieuwe website die innenkort online is. Daarnaast presenteerden vijftien modellen de kleurrijke, nieuwe voorjaars- en zomercollectie op de catwalk. De enthousiaste en professionele show werd door de genodigden goed ontvangen. Onder luid applaus liepen de grand finale.
Dorine Maresch sprak haar dankwoord uit naar iedereen die deze avond samen met haar heeft bedacht en naar de Stichting Behoud en Exploitatie Martinikerk voor de wijze waarop zij de kerk exploiteren zodat Door Mode te gast mocht zijn. Dorine Maresch nodigde iedereen uit voor de afterparty. De catering was in handen van Stadshotel Doesburg. De vrijwilligers van de Stichting hebben een belangrijke rol gespeeld in het succes van dit jubileum. Tevens gingen de deuren open van Door Mode en Labels by Door en konden haar klanten tot laat in de avond exclusief shoppen.

Rick Evers: Mannen links, vrouwen rechts

Rick Evers: Mannen links, vrouwen rechts

Mijn vrouw en ik waren vorige week een beetje laat bij de babyshower van de buren. Een paar minuutjes maar. En toch zat iedereen er al. Alle vrouwen links, bij de eettafel, alle mannen rechts, bij de salontafel. Strikt gescheiden. Alsof het levensgevaarlijk wordt wanneer beide soorten zich met elkaar mengen.

En het valt me vaker op. Bij verjaardagen, feestjes, barbecues. Afgelopen zaterdag gingen we met onze vriendengroep uit eten. Voordat ik er erg in had zaten alle mannen aan de ene kant en de vrouwen aan de andere kant. Heel even dreigden twee personen roet in het eten te gooien, maar toen ze om zich heen keken, wisselden ze snel van plaats.

Ik googelde wat hierover zoal geschreven wordt, maar kwam vooral uit bij artikelen over religie. Zo schijnen Joodse mannen en vrouwen apart van elkaar in de kerk te zitten. Soms moeten de vrouwen zelfs achter een hek of een gordijn. Zo ver ging het bij de babyshower in de buurt nog niet. En ook in het restaurant mochten de vrouwen afgelopen weekend gewoon bij ons aan tafel zitten.

Eigenlijk baal ik een beetje van die eeuwige scheiding. Neem ons vrienden-etentje. Aan de verre linkerkant van de tafel zat een vriendin die hoogzwanger is en net een fikse verbouwing achter de rug heeft. En eentje die een leuk nieuw zakelijk initiatief was begonnen. Eigenlijk had ik liever met hen gepraat. Hoe het met ze gaat. Maar dat kon niet. Want Rick Evers zat tussen de mannen ouwe koeien uit de sloot te halen.

Maar ik stop ermee. Het is klaar nu. Buren, familie, vrienden, wat ze ook organiseren, ik ga de scheiding tussen mannen en vrouwen voortaan demonstratief verstoren. Eens kijken wat er gebeurt als beide soorten zich met elkaar mengen.

Stief Kwartiertje: Oh Veluwe!

Wanneer we deze woensdag onze stem hebben uitgebracht – ik wilde hier verzilverd schrijven, maar het is nog te vroeg om onze stem in edelmetaal te gieten – dan rijst aan de provinciale horizon de belangrijkste vraag voor de komende jaren: wordt de Veluwe een recreatiegebied met wat bomen, een paar heidestruiken en wat loslopend vee of een natuurgebied waar de mens zo her en der te gast mag zijn?
Het voortbestaan van de Veluwe en daarmee van de Veluwezoom staat onder druk. Je zou dat niet zeggen als je het gebied over de vele zand- en vooral asfaltwegen doorkruist, maar de Veluwe wordt aan alle kanten bedreigd. Het is het grootste laaglandnatuurterrein van Noordwest-Europa en het grootse natuurgebied van ons land; het is uniek.

De belangrijkste bedreiger is de mens, want die wil recreëren. Veel gemeenten willen daarom toeristen aantrekken, want die trekken op hun beurt de portemonnee en dat helpt de gemeenten weer bij het aantrekken van hun broekriem. Dat de mens zich mag vermaken in de natuur is helder, maar hoe meer mensen er komen hoe meer de biodiversiteit afneemt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat men op de Noord-Veluwe rustgebieden voor flora en fauna wil creëren door de mensen te weren in plaats van het wild.

De regering heeft bepaald dat elke provincie haar bijdrage moet leveren aan de windenergie, anders halen we de klimaatdoelstellingen niet. Er komen dus veel windmolens bij, weliswaar aan de randen van de Veluwe, maar het landschap zal er niet mooier op worden. De provincie kan daarbij de moeizaam verkregen compromissen van gemeenten met bewoners in het gebied (niemand wil die gigantische molens in de achtertuin) nietig verklaren en plekken aanwijzen.

Inmiddels is bekend dat in Klarenbeek een compromis is bereikt en het zonnepark op landbouwgrond aan de Broekstraat er zal komen, weliswaar in een kleinere versie dan oorspronkelijk het plan was, maar toch. En er liggen overal nog vele aanvragen voor zonneparken te wachten op besluitvorming met even zovele actiegroepen in hun kielzog. We moeten alternatieve energiebronnen aanboren is de maatschappelijke opdracht, maar tegen welke prijs en wie betaalt die?

Daar komt nog bij dat Cora van Nieuwenhuizen van het Ministerie van Luidruchtige Luchtvaart in naam van haar ministerie stelt dat de uitbreiding van Vliegveld Lelystad gewoon doorgaat en dat Schiphol ook gewoon mag groeien, dat vraagt het landsbelang en dat overstijgt uiteraard het Veluws belang. Onderwijl protesteert de dominee van Beekbergen luid voor meer stilte, want hij heeft bemerkt dat in stilte bidden voor stilte niet helpt.

We kiezen woensdag ook voor de waterschappen, die de laatste jaren in de kramp geschoten zijn omdat ze meer water aan de Veluwe onttrekken dat hen lief is, maar daarnaast beseffen dat het water een van de belangrijkste bronnen is die de Veluwe overeind houdt. De Veluwe kende in vroeger tijden vele moerassen, het was een zeer waterrijk gebied en uniek op die hoogten, maar de moerassen zijn nagenoeg allemaal verdwenen en de randen van het gebied zijn op last van de boeren ook te droog geworden. Het water zoekt altijd evenwicht, nu de mens nog.

De Veluwe wordt dus aan alle kanten bedreigd, zegt de natuurliefhebber, terwijl anderen het zien als een recreatief en dus economisch wingebied. De provincie moet de kabbelende beek zijn die haar weg zoekt tussen de diverse belangen; iedereen wil immers gehoord en gezien worden. Maar de provincie, dat zijn wij toch, met onze stem?

Desiderius Antidotum

Rick Evers: Drammertjesdag

Zondag was het lammetjesdag. Tenminste, bij ons in de buurt. Het was een dag waarop de zon zich weer eens liet zien. Na acht miljoen regendagen achter elkaar een welkome afwisseling. Daarom togen wij met het hele gezin naar lammetjesdag. Laarzen aan en gaan met die banaan.

Wij waren niet de enige. Misschien lag het aan de zon, misschien aan de woorden ‘gratis toegang’, maar laat ik het zo zeggen: ik denk dat alle gezinnen met kinderen ten oosten van Amersfoort afgelopen zondag besloten om naar lammetjesdag te gaan.

Op het wandelpad van de parkeerplaats naar de lammetjes kwamen we veel gezinnen tegen die alweer huiswaarts gingen. Het viel ons op dat veel kinderen de bokkenpruik op hadden. Of heel hard huilden. De ouders keken al niet veel vrolijker. Ook ving ik de woorden op: “Oom Martijn heeft ook schapen lieverd, misschien kunnen we daar zo nog even gaan kijken.”

Toen we het bordje ‘lammetjes’ ontdekten, zagen we voor het eerst ook de mensenmassa. De kleine witte pluizenbolletjes bleken zich in een schuur te verschansen, maar werden omringd door kinderen met hun ouders. Voor de ingang van de schuur stond een lange rij en vlakbij de deur kregen ouders het bijna met elkaar aan de stok om wie als eerst naar binnen mocht.

We besloten eieren voor ons geld te kiezen en volgden het bordje ‘knuffelschapen’. Helaas bleek ook hier de verhouding kind-schaap niet optimaal. Ik telde zo’n vijftig jengelende kinderen tegenover drie coltruien op pootjes. “Wat nu?”, zei mijn zoon. “Als jullie schapen willen zien, zit er maar een ding op”, zei ik. “Op zoek naar oom Martijn.”

Ik vind: Waterschapsverkiezingen

Op woensdag 20 maart mogen we weer naar de stembus. Voor zowel de provinciale als de waterschapsverkiezingen. Ik merk dat de laatste verkiezingen niet zo leven. Toch hoop ik als natuurliefhebber dat iedereen de moeite neemt zich hierin te verdiepen.
De waterschapsverkiezingen zijn belangrijker dan soms gedacht wordt. Het waterschap zorgt voor droge voeten, schoon en voldoende water en veilige dijken. Alle inwoners betalen hieraan mee. Daarom mogen zij, via een bestuur, ook meebeslissen over wat er gedaan wordt. Er zijn veel politieke partijen, maar u kunt ook stemmen op een waterschapspartij. Deze partijen laten zich niet leiden door politieke kleur, maar zijn gedreven en deskundig en hebben oog voor het water.
Ik ben geboren en getogen in Apeldoorn en heb een voorliefde voor de natuur. Wandelingen door de bossen, fietsen langs het water. Ik vond het altijd al belangrijk, maar sinds ik oma ben, sta ik er nóg meer bij stil: de natuur moeten we koesteren. Ook mijn kleindochter moet van natuur kunnen genieten, zoals ik dat al jaren doe. Ik wil de natuur een stem geven. Er moet meer ruimte komen voor groen en blauw in de stad, ruimte voor planten en dieren. En dat alles in balans met recreatie. Daar wil ik mij graag hard voor maken. Daarom ben ik al tien jaar lid van de waterschapspartij Water Natuurlijk.
Ik hoop dat steeds meer mensen het belang van de waterschappen en de bijbehorende verkiezingen gaan inzien. Op www.vallei-veluwe.nl vindt u informatie over de verkiezingen en verschillende partijen. Verdiep u erin en stem! Samen maken we de groene toekomst.

Yvonne de Graaf
Kandidaat 7
Water Natuurlijk, Lijst 4

Business & Shopping: Praktijk Samskara voor Transpersoonlijke Regressie Therapie

LOENEN – Hermine Merlijn runt in Loenen haar praktijk Samskara voor Transpersoonlijke Regressie Therapie. Mede door verwijzingen van huisartsen en psychologen krijgt zij cliënten uit het hele land.

Hermine is sinds 2003 gediplomeerd Transpersoonlijk Regressie & Reïncarnatie Therapeut. In de volksmond wordt deze therapie regressietherapie genoemd. Regressie is teruggaan in de tijd naar een moment en plaats waar de oorzaak van een probleem is begonnen. “Veel mensen denken dat dit zweverig is, maar dat is zeker niet zo”, vertelt Hermine. “Ik sta met beide benen op de grond en heb een realistische kijk op mijn cliënten en de wereld.”

Regressietherapie is een vorm van toegepaste psychotherapie, waarbij er van wordt uitgegaan dat elke klacht een oorzaak heeft in het verleden. Door contact te maken met de oorzaak en symptomen van de klacht of probleem kan een bevrijdend herbeleven ontstaan. “De oorzaken zijn we meestal ‘vergeten’, maar liggen doorgaans in de baarmoeder, in de jeugd, pubertijd of op volwassen leeftijd, maar soms nog verder weg in een andere bestaansvorm”, legt Hermine uit. “Deze vorm van therapie gaat ervan uit dat klachten in ‘het hier-en-nu’ in een ver verleden kunnen zijn ontstaan, bijvoorbeeld in de voorouderlijke familielijn, soms tot in meerdere generaties of vorige levens terug. Door hier contact mee te maken in het onderbewustzijn, krijg je toegang.”
In een sessie laat Harmine haar cliënt contact maken met zijn of haar onderbewuste, zodat die het probleem dat ‘daar-en-toen’ is ontstaan kan vrijgeven. “De pijn, het verdriet, de overtuiging of wat het probleem ook mag zijn kan dan eindelijk geheeld worden. Daarbij werken we op vier niveaus: mentaal, emotioneel, lichamelijk en spiritueel. Door je te concentreren op je innerlijke wereld, ontstaat er een zachte trance, maar je blijft volledig bewust aanwezig. Regressietherapie is niet alleen bevrijdend, maar brengt ook een dieper inzicht in je leven en functioneren.”
Volgens Hermine zijn gemiddeld vier tot zes behandelingen nodig om een probleem of actueel thema op te lossen, bij ernstige problematiek is dit vaak acht tot tien behandelingen.

www.samskara.nl

Foi, foi: Buukgriep

Dit keer zit d’r un reuk aan mien verhaaltjen. Ut geet oaver Jan en stront. De vrouw van Jan had un bitjen moeilijkheden met hardlievigheid(plat gezegd: zee kon de köttel niet kwiet wörden). Arg lastig. As ut te rap geet is ut ok niet goed maar zien vrouwe had d’r bar moeilijkheden mee. Zee ging noa de dokter en die had d’r wel un middeltje veur. Elke dag mos zee un paar tabletjes innemmen. As zee dat mar deed was d’r niks aan de hand. Elke dag krek op dezelfde tied noa nummer 100.
Jan en zien vrouw gingen un dag uut. Ze vond ut arg lastig um alleen veur die tabletjes ut tassien mee te nemmen. Jan zol ze bewaren en gaf heur op tied un tabletje. Toen ze thuus waren ging de jas uut en Jan dach niet meer aan de tabletjes die waren oaver ebleven. Un wèke later mos Jan d’r weer op uut. De jas an en hee vuulen wat in de zak. Wat was dat noe? Ut leek wel snuupies. Ut leken wel Rennies of of andere snuupies. Ze leken wel lekker. Hee hef d’r un paar op esabbeld. Ze smaken best.
Un paar uur later kreeg hee toch un krampen in de buuk (of boek). Hee wist niet hoe hee ut had. Ut leek wel buukgriep. Ut wark op de boerderië mos gewoon deurgoan. Onder ut melken mos hee elke keer de stal uut en rap noa de plee. Later noa ut land, de suukerwortels mossen d’r ok uut. De krampen gingen maar deur. Arg ziek was hee d’r niet van maar hee mos zo vake. Op ut land he’j gien plee, dus elke keer maar de struuken in. Ja, wat mos hee doen? Hee had wel wat kranten mee enommen maar die waren zo op. Hee mos ut noe elke keer maar doen met un votse gres… Niet zo lekker natuurlijk maar Jan zeg altied: “Ie mot oe redden in de tied da’j lèèf.” En zo is ut maar net. Foi, foi wat had Jan ut slech. Hee had nooit gien buukgriep en noe inens die krampen. Hee kon ok niet bedenken dat hee wat verkeerds had egèten. Misschien kolde. Hee bedach inens dat hee die snuupies die hee in zien jas had evonden die margen had op egèten. Wat waren dat ok al weer veur dingen? Inens ging um un lichien op, verduld dat waren de tabletjes van zien vrouw. Die waren veur de hardlievigheid. Die rotdingen hadden bie um de darmen kats van streek ebrach. Dat hee doar niet eerder an had edach. Wat stom van un um die dingen die hee niet kennen maar zo op te èten. Later vertellen hee ut nog tegen zien vrouw hoe de vörke an de stelle zat. Die mos d’r bar umme lachen en gaf um wat om de buukloop tegen te goan. “Zo geet ut”, zeg zee, ”A’j niet goed noadenk dan kan oe zoiets gebeuren. Ze help mien goed, maar ja ik bin un hardbars en heb zoiets wel neudig want anders geet ut niet goed. Ie heb bliekbaar un zachte buuk die dat niet nodig heb. Maar afijn ie weet ut noe veur de volgende keer: a’j ut niet weet, niet èten….”.

Goed Goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Iets negatief hef ok iets positiefs