Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 60)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Retrospectief: Kerkewegen

In vroeger tijden kregen tal van wegen en plekken de naam van kerken en kloosters. Vaak stond de naamgeving in verband met de gebouwen die aan de weg stonden of het gebruik van een stuk grond. Doordat de kerken lange tijd een belangrijke rol hebben gespeeld in de samenleving zijn de meeste namen behouden gebleven.
Aan het Engeland in Beekbergen had men vroeger een stuk land dat in bruikleen was afgestaan voor de koster. Lange tijd heeft dit stuk land Kostersmaatje geheten.
Na de Hervorming kregen de wegen vaak een andere naam. In Hall kreeg een weg de naam van Domineeskamp. De opbrengst van dit stuk land, waar nu grotendeels woningen op staan, kwam ten goede aan de dominee. De huur van dit en ander kerkbezit werd gebruikt om de dominee te onderhouden.

Aan de Roomse tijd herinneren nog de Papenberg en Papenhof in Beekbergen. Aan de Trekweg was vroeger een weggetje dat de kerken heeft toebehoord en de naam kreeg van ‘t Lieve Vrouwengoed.
Vaak werd door een naam aangegeven voor welk doel het land bestemd was of welke extra last men moest opbrengen. Een soort erfdienstbaarheid.
Aan de Polveenseweg in Klarenbeek is nog een stuk land dat Het Lampenbroek werd genoemd. Het is tegenwoordig een beschermd natuurgebied. Broek is een oude benaming voor een gebied dat nog niet ontgonnen is. Van de gelden van dit gebied werd het branden en het onderhoud van de lampen in de kerk betaald. De benaming Het Lampenbroek is nog altijd in gebruik.
De Protestantse Kerk in Loenen had over het kanaal tussen Loenen en Klarenbeek een flink stuk land. De koster, die dikwijls maar een karig inkomen kreeg voor zijn diensten van de kerk, probeerde er zo wat bij te verdienen. Van de Kerkvoogdij mocht hij een stuk land gebruiken waarop hij het vee liet grazen. De koster probeerde er van alles bij te verdien. Hij was schoolmeester, stovenzetter, klokluider, verzorgde begrafenissen, deed het onderhoud van het kerkhof en nog meer. De weg heet nog altijd de Kostersweg (foto).

In de meeste dorpen zijn meestal wegen en straten die een naam hebben gekregen naar de kerk waarbij het gelegen is. Klarenbeek heeft een Kerkweg. Brummen een Kerkstaat en Eerbeek een Kerkepad. Loenen en Hall moeten het zonder stellen hoewel zij ook oude kerken hebben. Het dorp Beekbergen is rijk gezegend met kerkbenamingen. In dit dorp is nog de Kerkweg, de Kerkallee en Het Kerkeveld. Als oud kerkbezit is van Beekbergen nog Kerkebosch en Kerkemorgen bekend. Het dorp Eerbeek heeft als een van de oudste wegen de Kloosterstraat. De naam geeft aan dat hier in vroeger tijden een klooster heeft gestaan.

Een Stief Kwartiertje: Buurtdemocratie

In het Steegse Huis van de Democratie heeft de raad het ultieme doel van haar bestaansrecht ontdekt: ze heft zichzelf op. De tegenstelling die u erin leest geeft natuurlijk al aan dat de werkelijkheid anders ligt, want gemeenteraadsleden streven weliswaar niet naar eeuwigheidswaarde, op een enkeling na, maar willen zichzelf niet overbodig maken door de burgers zelf te laten bepalen wat goed voor hen is. Dat de gemeenteraad zichzelf opheft, is dus hypothetisch, haar worstelingen voor een betere wereld zijn immers even nobel als denkbeeldig. Toch heeft de gemeenteraad een manier gevonden om inwoners het gevoel te geven dat ze richting kunnen geven aan hun eigen leven. Er is een nobel plan bedacht als opstap naar de participatiesamenleving.

In de gemeente Rheden krijgen de inwoners eerdaags middelen om hun eigen buurt in te richten. Ze mogen plannen bedenken om de buurt op te leuken of zelfs naar een hoger plan te tillen en daarvoor krijgt elke bewoner twee tot drie keer per jaar een cheque van maar liefst 7,50 euro met het vriendelijke doch dringende verzoek dat in de buurt te besteden. Het moet naast de creativiteit vooral de saamhorigheid versterken; de buurt wordt een soort gemeenteraad, een bescheiden vorm tot zelfbestuur, uitgedrukt in een bescheiden bedrag. Er zullen bewoners zijn die een verlaging van de gemeentelijke belastingen een veel democratischer middel vinden, maar daar knapt de buurt niet van op. Elders blijkt de buurtcheque te werken als bindmiddel, zij het natuurlijk niet voor iedereen.

Aangezien er op alle onderdelen van het sociaal domein door de gemeente flink bezuinigd is zou een bijstandsgerechtigde een crowdfunding – dat is modern Nederlands voor een buurtbijdrage – kunnen initiëren en bij minimaal 3 donaties al een mand met boodschappen verwerven, waarmee het buurtwelstandsniveau en daarmee het buurtwelzijn wordt opgekrikt. Maar helaas, voor voedselbank spelen is geen goed plan, aldus de gemeente, net zomin als een buurtinitiatief om het aantal arbeidsmigranten of zorgcliënten te verminderen door hun vertrek te bespoedigen, al is het volgens het gewenste gemeentelijke beleid voor een goed evenwicht in de buurt. Het zelf bepalen wat goed voor de buurt is heeft zo haar grenzen. Initiatieven zullen vooral een lief, leuk en nuttig karakter moeten hebben; kortom, veel fleurop en geen pleurop. De vraag is welke normen de gemeente gaat hanteren bij de aanvragen en daarmee wordt bepaald wat een goede, nuttige, sociaal aanvullende of waardevolle buurt is. Voor € 7,50 mag u zelf nog wat bijvoeglijke naamwoorden verzinnen.

Het democratische gehalte van het initiatief moet derhalve tussen aanhalingstekens gezet worden, de gemeente moet immers de initiatieven goedkeuren, uiteindelijk ligt de besluitvorming toch weer bij de gemeenteraad in plaats van bij de buurt zelf. Dat laatste zou eigenlijk moeten, maar dat is natuurlijk niet acceptabel, want dan gaat de buurt echt op een gemeenteraad lijken en het geloofwaardig uitdragen van democratische idealen wil de gemeenteraad toch graag als haar voorrecht behouden. In de gemeenteraad dragen allerlei partijen met allerlei belangen allerlei argumenten aan waarom iets wel of niet nodig of nuttig is en als dat in buurten plaatsvindt dan zou dat evenveel vreugde als verdeeldheid kunnen opleveren. Buurtbewoners en raadsleden zijn allemaal mensen, veel verschil dus is er niet. Iedereen kan altijd een plan indienen en daarvoor subsidie vragen. Dit nieuwe plan is dus niets anders dan een vorm van subsidieverstrekking, alleen niet in één keer, maar in partjes van 7,50 euro. Het product is niet veranderd, alleen de verpakking.

Desiderius Antidotum

Retrospectief: Strijland in Rheden

Voor we de foto van deze week bespreken, eerst even een opmerking over Retrospectief van 29 januari. Daarin staan volgens Leo Verhoef uit Brummen enkele onjuistheden m.b.t. het ‘overstapstation’ Velp. Hij schrijft: ‘De tramlijn Dieren – Velp van de Geldersche Stoomtramweg Maatschappij (GSM) had een spoorwijdte van 750 mm terwijl de paardentramlijn van de Arnhemsche Tramweg Maatschappij (ATM) op 1435 mm van Arnhem naar Velp reed. Op 4 augustus 1912 werd de paardentram opgevolgd door Lijn 1 van de Gemeente Elektrische Tram Arnhem (GETA), die op een spoorwijdte van 1067 mm werd aangelegd. Arnhem verbood het gebruik van stoomlocomotieven in de stad. De GSM-trams uit Dieren behielden hun 750 mm spoor en konden, nadat speciaal voor deze lijn motorrijtuigen waren aangeschaft, vanaf 14 mei 1926 doorrijden naar het eindpunt Velperplein in Arnhem. Tot die datum moest dus altijd in Velp worden overgestapt in de relatie tussen Arnhem en Dieren.’

Tot zover de reactie van de heer Verhoef. Overigens komt de tramlijn van de GSM ook in deze Retrospectief aan bod. Het pension op deze foto, Zomerzorg in Rheden, gold namelijk rond 1920, toen de foto werd gemaakt, als Halte Rheden. Dat staat er ook op. Het pand lag daarvoor perfect tussen de spoorlijn van de Staats Spoorwegen en de tramlijn van de GSM.

Zomerzorg was in 1888 gebouwd door Hermanus Strijland uit Reeuwijk, die er na voltooiing ging wonen met vrouw en acht kinderen. De familie bouwde Zomerzorg uit tot een bekende horecazaak met café, zaal en kamers voor pension. Na hun overlijden werd de zaak in 1933 voortgezet door de familie Everhardt, samen met Strijlands dochter Nel. In de volksmond werd Zomerzorg steeds meer Strijland genoemd.

In 1958 werd ‘Strijland’ overgenomen door Joop en Hennie Westdijk. Het restaurant werd in 1967 een pannenkoekenhuis en dat is het anno 2020 nog steeds. In 1981 werd de zaak overgenomen door zoons Hans en Peter. Sinds 1991 zwaait Hans Westdijk er alleen de scepter en doet dat nog steeds met veel betrokkenheid, enthousiasme en liefde voor zijn zaak.
Strijland is waarschijnlijk één van de bekendste pannenkoekenrestaurants van ons land. Vele duizenden bezoekers van de Posbank streken er in de loop der jaren neer voor een oer-Hollandse maaltijd.

Business & Shoppping: Primi Dentes biedt klikgebit, prothese op implantaten

VELP – Tandprothetische praktijk Primi Dentes in Arnhem biedt een oplossing voor een loszittende prothese. Als een rebasing, waarbij een laagje in de prothese wordt geplaatst, geen uitkomst meer biedt, is een klikgebit een goed alternatief.

Een klikgebit, een prothese die kan worden vastgeklikt op twee implantaten, kan een uitkomst zijn voor mensen waarbij de prothese in de onderkaak of bovenkaak heel erg los is gaan zitten. Dit komt meestal komt door een geslonken kaak. Indien er weinig kaakbeen overgebleven is, zijn implantaten in de onderkaak of bovenkaak een zeer goede oplossing. “Wij werken samen met diverse implantologen. Wij sturen u door naar een implantoloog, waar het uiteindelijke plaatsen van de implantaten maar een half uur tot drie kwartier duurt”, aldus de professionals van Primi Dentes. “Nadat de implantaten bij de implantoloog zijn geplaatst, komt u terug bij ons in de praktijk waar wij een passende klikprothese op de implantaten voor u kunnen gaan vervaardigen.”

In de meeste gevallen hebben de patiënten geen problemen achteraf van het plaatsen van de implantaten en zijn zij zeer tevreden over het eindresultaat, melden de technici van de tandprothetische praktijk. Er zijn echter uitzonderingen, bijvoorbeeld bij mensen die veel roken, aldus Primi Dentes. Overigens weten veel mensen weten niet dat een klikgebit grotendeels vergoed wordt vanuit de basisverzekering.
“Uw glimlach is onze zorg! Wilt u meer informatie dan kunt u altijd vrijblijvend een afspraak bij ons maken”, aldus de tandtechnici. Primi Dentes is gevestigd aan de Paul Krugerstraat 2 in Arnhem en bereikbaar via tel. 026 – 8484887 of info@primidentes.nl.

www.primidentes.nl

Column Rick Evers: Marie Kondo

Je hebt sloddervossen en je hebt opruimers. Ik hoor bij de laatste. En binnen de opruimers hebben je gewone opruimers en gestoorde maniakken. Ook hier hoor ik helaas bij de laatste. Ik vouwde namelijk al mijn sokken en onderbroeken op via de Marie Kondo-methode. Terwijl ik eigenlijk heel druk was.

Het kwam allemaal door het tijdschrift Linda waarin iemand schreef over de Japanse opruimgoeroe. Ik googelde haar en kwam bij filmpjes waarop ze heel netjes kleren opvouwt. Het gedeelte waarin ze zegt dat je je kleren met liefde moet behandelen sloeg ik over (er zijn grenzen), maar het vouwen vond ik interessant. Marie vouwt kleren op zodat ze rechtop kunnen staan. Naast elkaar in plaats van op elkaar.

Daar ging ik, naar boven. Kleren uit de kast en vouwen. Toen mijn vrouw thuiskwam en mij op de grond zag zitten tussen al mijn kleren, vroeg ze wat ik in godsnaam aan het doen was. Ik was vreselijk druk op mijn werk, moest het huis nog schilderen, het gazon verticuteren, maar ‘meneer kiest ervoor om zijn toch al overdreven nette klerenkast uit te pakken en zijn kleren in gekke stapeltjes terug te leggen’. En ik moest ook niet denken dat zij mijn kledingstukken voortaan zo opvouwde.

Ik keek naar de kast, naar de kleding om me heen en wist meteen dat ze gelijk had. Ik ben een idioot. Druk op het werk, een klussenlijst van hier tot Tokio, maar toch doodleuk op de grond zitten om kleren op te vouwen zoals een Japanse vrouw het graag wil. Ik keek naar mijn boxershorts die heel overdreven strak in de lade stonden. Allemaal achter elkaar. Op kleur. Dit heeft niets meer te maken met opruimen. Hier hebben ze pilletjes voor op doktersrecept.

Ik vouwde heel snel de kleren op die nog op de grond om me heen lagen. Op een manier zoals normale mensen dat doen. Ik kon moest namelijk het gazon nog verticuteren. Maar niet voordat ik nog snel even twee overhemden van plek wisselde. Die hingen namelijk niet op kleur in mijn afgesloten kledingkast.

Een Stief Kwartiertje: Verrassend

Tja, dat heb je nu eenmaal als de geschiedenis je blijft achtervolgen. In de Middeleeuwen krabbelden vertegenwoordigers van verschillende steden hun handtekening onder een verbond: het Hanzeverbond. Zo ook in Doesburg. Het ging samenwerken met andere Hanzesteden en er werd over en weer levendige handel bedreven en het verbond zorgde ook voor bescherming tegen roversbenden, want daar waar handel is, is ook geld en u kent de reputatie van geld: het zorgt voor welstand, maar je slaat er even gemakkelijk de ander de kop voor in.
De handel is er vandaag de dag nog steeds, alleen heten de handelaren nu toeristen. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze iets komen halen en brengen en als het even kan zich er beter door voelen. Veel mensen en veel handel is een combinatie dat zorgt voor heisa onder het volk.

Vroeger is het niet allemaal in pais en vree verlopen en dat is dus ook nu niet het geval, zij het dat geld niet de belangrijkste oorzaak is van het feit dat de Doesburgers nu rollebollend met elkaar over de kasseien gaan. Er zijn veel Doesburgers die het idee hebben dat ze het Venetië van de Veluwezoom zijn geworden of zo u wilt, het Amsterdam van de regio. Het komt erop neer dat men steeds meer en zeker bij bepaalde festiviteiten het gevoel heeft dat er meer toeristen dan inwoners zijn en dan komt de vraag bovendrijven van wie de stad nu eigenlijk is.

Vanuit de oorsprong van het Hanzeverbond kunnen we stellen dat handel leven brengt in de stad en dus roepen de voorstanders van het leven: leve de handel. De tegenstanders zijn niet tegen leven, maar vinden dat de stad en het woongenot overgenomen wordt, niet alleen door de toeristen, maar ook door de medeburgers die het hele jaar allerlei festiviteiten organiseren dat allerlei volk naar Doesburg lokt en dat heeft intussen geleid tot een ware volksopstand. Men gaat elkaar weliswaar niet met katapulten te lijf zoals vroeger, maar men schiet met een modern wapen, namelijk de dreigbrief. Hoewel berichten op social media tegenwoordig het belangrijkste wapentuig is, heeft dat het mogelijke nadeel dat de schutter zich dan bekend maakt en voor elke schutter is de grootste nachtmerrie om zelf geschoten te worden. Men stuurt dus dreigbrieven, anoniem wel te verstaan.

Het wordt spannend. De burgemeester weet dat het haar belangrijkste taak is om de volksopstand in de kiem te smoren en moet dus de strijdende partijen bij elkaar brengen. Dat moet natuurlijk in De Waag gebeuren om de historische component erin te houden, want daar worden van oudsher goederen, maar tegenwoordig ook gevoelens gewogen en verhandeld. De Waag was voorheen ook het Stadsbierhuys, want bier was destijds gezonder dan water, want in water zaten veel ziektekiemen. Veel Doesburgers vinden dat nog steeds zo, hun geschiedenis indachtig.

Veel handel en bier brengen uiteraard veel vrolijkheid, maar te veel van het goede veroorzaakt ook verdeeldheid. De burgemeester moet derhalve als een echte waagmeester aan de slag en de belangen van de verschillende partijen wegen en bij elkaar brengen. Nu wil het geval dat juist een van de grootste evenementen: Doesburg Binnenste Buiten is gered, al zal niet iedereen het als een redding zien. Het evenement gaat verder onder de naam Verrassend Doesburg, maar het is pas echt verrassend als de reddingsactie ook door iedereen als zodanig ervaren wordt. Als Doesburg weer het oude Hanzestadje wordt moet er zeker een biertje op gedronken worden.

Desiderius Antidotum

Klein Amsterdam

In Voorst trof ik iemand die heel wat weet van ut kleine darpien Klein Amsterdam. Ze nuump dat ok wel in buurtschap. Veur degenen die niet weet woar ut lig kan ik ut effen uutleggen: a’j van richting Loenen komp oaver de Achterste Mölle en dan mo’j bie De Viersprong richting Voorst anhollen. Niet te hard riejen anders bi’j d’r deurhen. A’j van Zutphen komp. dan ku’j bie de Meeuwenbarg deur Empe riejen en dan kom ie vanzelf in Klein Amsterdam. Vanuut ut darp Voorst linksaf richting Klarenbeek en Loenen dan zie’j de borden wel stoan.
De luu doar bint nogal op zichzelf, maar wel goed volk dat samen veul op touw zet. Ze heb ok un eigen burgemeester die wel gien officiële taken hef, maar wel de titel. Soms zit hee wel met de Voorster burgemeester Jos Penninx samen an de toafel, want as d’r un borreltje wördt eschonken kump hee graag uut Twelle noa de buurtschap. De burgemeester van Klein Amsterdam kump goed op veur de belangen van de buurte. Ze doet heel veul samen. D’r is ieder joar un fietstocht en ze goat ok nog vogelschieten. Ieder joar un nieuwe koning. Ut is nog un hechte gemeenschap. D’r komp ok nieuwe inwoners. Luu uut ut westen, ze nuump dat import, doet heel goed mee met alles wat d’r in de buurte gebeurd. D’r bint op ut platteland heel veul tradities en die mo’j in ere hollen.

Ze heb doar sinds kort ok un eigen feestzaal. An de varkens was veur Jaap gien donder meer te verdienen en deurumme ging hee noe de horeca in. De varkensstal is noe un mooie feestzaal ewörden. Heel netjes hef hee dat edoan. Ut kosten wel heel veul moeite want dat mag zo maar niet. Alle feesten van de buurtvereniging en zittingen van B en W wördt doar ehollen. Jaap mos doar ok nog papieren veur halen en alles mos volgens de veiligheidseisen gebeuren maar ut is um allemoal eluk. Heel vake bint d’r noe feesten van luu die de veurjoardag goat vieren of un ander feestje.
Menigeen vrög zich af hoe ze noe in vredesnaam komp aan de naam Klein Amsterdam. Ut is d’r toch un alderbastend varre van dat grote Amsterdam. D’r is un uutleg oaver dat ut geet um un nederzetting van mensen die vanuut Amsterdam hier neer estreken bint. Ok wel andere verhalen. Allemoal gedram: eindelijk noa vieftig joar kwam ik achter de woarheid. En ja die kan hard wèzen. De man die ut kan weten vertellen mien dat de naam heel anders is ontstoan.
Mo’j is heuren… In die buurte woont aardige luu maar vrogger schient ze d’r nog veul leuker te wèzen. Veural vrouwluu die niet zo eenkennig waren. Van lichte zeden dus, um ut netjes te zeggen. Iemand mot toen ezeg hebben: “Foi wat woont hier toch veul van dat soort vrouwen, ut liek hier wel Klein Amsterdam”. Noa die tied heet de buurte gewoon Klein Amsterdam. Wel un mooie naam. Nog un geluk dat die man niet ezeg hef: “Ut liek hier wel De Kleine Walletjes!”. Klein Amsterdam klink toch heel wat bèter. Maar goed wiele weet ut noe en zand d’r oaver!

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Ok al bin ie un mens, dat wil niet zeggen da’j ok menselijk bint

Business & Shopping: De Luchte begint aan een nieuw hoofdstuk

SPANKEREN – Al in 1563 was De Luchte een pleisterplaats aan de weg tussen Arnhem en Zutphen. Het kent dus een buitengewoon lange geschiedenis. Vanaf zaterdag 15 februari wordt daar een nieuw hoofdstuk aan toegevoegd, want dan heropent het onder de naam Restaurant De Luchte.

“We hebben goed nagedacht of we de naam wilden behouden. Maar het heeft een bijna landelijke bekendheid, dus zou het zonde zijn die naam weg te doen”, aldus Samantha van de Weijer en Paulien Geurkink. Beide dames uit Dieren zijn samen met hun partners Dominique Corijn en Mauricio Costa Cardoss de nieuwe eigenaren van de herberg, die bijna een jaar geleden sloot. Uiteindelijk konden zij het pand en de inboedel kopen en starten ze zoals gezegd op 15 februari hun nieuwe restaurant. Bedrijfsleider en chefkok is Frank van der Heide, die naam maakte in Het Kromhout in Brummen. “We gaan zelf ook flink aan de slag”, vertellen Samantha en Paulien. Ze zijn, naast hun nieuwe project, samen ook eigenaar van Unieke Thuiszorg. Dat wil overigens niet zeggen dat cliënten daarvan werkzaam zullen zijn in het restaurant. “Maar wel in bijvoorbeeld het onderhoud van het buitenterrein en het dierenparkje dat we willen realiseren op het terrein”, leggen ze uit.
Terwijl er hard wordt gewerkt in en om het pand aan de N348 ter hoogte van Spankeren, is binnen al te zien dat afscheid is genomen van de stijl die paste bij de zaak die zich de voorbije jaren als herberg profileerde. Het oogt allemaal wat moderner, lichter. “Toch hebben we niet heel veel ingrijpende veranderingen doorgevoerd. Wat andere kleuren, minder druk, nieuwe accenten. Het pand was pas enkele jaren geleden verbouwd en uitgebreid.”

De kaart van restaurant De Luchte is Nederlands-Frans, met ruimte voor afwisseling. “Bovendien willen we graag de meningen en wensen van de klanten invloed geven op de samenstelling van de kaart. En bekende toppers als de wild-avonden blijven we doen.” Nieuw is dat ook ‘to-go’ gerechten worden bereid, dat er een maandmenu komt en dat een high-tea kan worden geserveerd. “En we bieden uiteraard ook plaats aan gezelschappen voor feesten, recepties, koffietafels of voor vergaderingen”, leggen Samantha en Paulien uit.
Verder is de verwachting dat De Luchte ook weer snel een pleisterplaats zal worden voor zakelijke afspraken van reizigers. De lunch wordt dan ook een belangrijke activiteit in het nieuwe restaurant. “En ’s zomers zal het op het terras wat ons betreft weer goed toeven zijn. Er is een oplaadpaal voor e-bikes en we liggen aan een fraai vrij liggend fietspad.”

Vanaf zaterdag is restaurant De Luchte geopend van woensdag tot en met zondag, vanaf 11.00 uur. Restaurant De Luchte, Zutphensestraatweg 45 Spankeren, tel.: 0313-437889.

Foto: Wencel Maresch

www.restaurantdeluchte.nl

Business & Shopping: Saar aan Huis van start in de regio Arnhem

REGIO – Ouderen in de gemeente Rheden, Rozendaal, Doesburg, Westervoort, Duiven, Arnhem, Renkum en Lingewaard kunnen nu ook gebruikmaken van Saar aan Huis. Deze organisatie biedt particuliere zorg aan ouderen, waardoor zij langer thuis kunnen blijven wonen.

“Het komt maar al te vaak voor dat kinderen niet genoeg kunnen bijspringen om hun ouders te ondersteunen. Bijvoorbeeld omdat ze te ver weg wonen of het niet kunnen combineren met hun privésituatie”, zegt Marjon van Baars, vestigingsmanager van Saar aan Huis voor de regio Arnhem. “In die situaties biedt Saar aan Huis uitkomst.”
Saar aan Huis is een landelijke organisatie voor particuliere zorg aan ouderen, die daarmee langer met plezier zelfstandig kunnen blijven wonen. Ouderen kunnen bij Saar aan Huis terecht voor allerlei andere vormen van ondersteuning zoals licht huishoudelijk werk, gezamenlijk koken, persoonlijke verzorging en begeleiding bij doktersbezoek. Saar aan Huis levert geen medische zorg.
Saar aan Huis helpt niet alleen ouderen. Ook gezinnen waar bijvoorbeeld een van de partners door ziekte langdurig uitvalt, kunnen een beroep doen op een Saar.
Marjon van Baars werft en selecteert gekwalificeerde kandidaten die in hun eigen woonplaats Saar willen worden. Saars bieden persoonlijke ondersteuning en zorg en helpen bij licht huishoudelijk werk, zoals het draaien van een wasje, doen van boodschappen en het (samen) bereiden van een maaltijd. Maar ook bieden zij gezelschap, maken een wandelingetje of doen een spelletje.

www.saaraanhuis.nl

Foi, Foi: Vrogge fietstocht

Fietstochten maken was de grote hobby van Piet en Truus, die wonen in un darpien bie de Iessel. Wanneer ut maar effen kon dan halen ze de fietse uut de schure en gingen d’r op uut. Puzzeltochten waren ze ok gek op. Veural Truus was vernemstig in de opdrachten. Ze wonnen deurumme vaak un pries. Ze gingen d’r ok vake zomaar op uut um te genieten van de natuur want die was bie hun in de omgeving genog te vinden.
’s Winters was dat natuurlijk allemoal wat minder, umdat ut weer dan niet zo aantrekkelijk is veur un ritjen. Maar aan ut ende van de winter keken beien d’r al weer noa uut um de fietse te pakken veur un tochjen. Bie un bitjen redelijk weer gingen ze d’r toch weer op uut. Eerst niet te varre ritten um weer in conditie te kommen, want in de kommende zommer gingen ze wel weer veul varder.
Op un mooie dag, wollen ze per se d’r op uut. Ut zunnetje scheen bar mooi. Piet en Truus wollen noa dat natuurgebied doar ko’j merakels mooi fietsen. Deur de veule bomen en struuken in dat gebied waren ze ok nog un bitjen beschut tegen de toch nog kolde wind. Ut had ’s nachts evroren. De plassen op of noast ut fietspad waren gedeeltelijk bevroren. Dus mossen beien wel goed oppassen, want un val was zo emaak.
Lang ging ut goed, maar in un flauwe bochte reed Truus deur un half bevroren plas en doar ging ze hen. Zee klabateren tegen de grond an. Zee kwam op de rugge in de plas te liggen. Gien gezichte. Piet gooien zien fietse an de kante en hielp heur dadelijk overende. Zee had veural un kletsnatte rugge an de val oaver ehollen. Varder fietsen wol niet meer, veural niet met dit kolde weer. Truus zol d’r ziek van worden. Piet en Truus besloaten um maar noa huus te goan. Wel jammer, want ze hadden graag un best ende efiets.
Toen ze weer in ut darp terugkwammen was de postbode al druk bezig um zien wark te doen. Huus an huus mossen de poststukken in de busse. Hee kennen Piet en Truus goed en keek d’r van op dat Truus zo vrog al un kletsnatte rugge had. Ut water liep nog van de rugge af. Ut was un raar gezichte. De postbode die bekend stond um zien rake opmerkingen schrèèuwen hard deur ut darp: “He Truus hef Piet oe onder ehad in un sloot??” Ja, wat mos Truus doar noe op zeggen? Niks zeggen leek heur maar ut beste en zo rap meugelijk noar huus fietsen en doar dreuge kleren an te doen, maar ze was wel un bitjen hellig op die schrèèuwerd. Zo kreeg ut eerste veurjoarstochtjen woar ze zich zoveul van hadden veur esteld un naar smaakjen.

Goed goan,

Martien, de Platschriever uut Loenen

‘Drink wat kloar is, zeg wat woar is’