Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 40)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Business & Shopping: Meer grip op je leven met NLP communicatiecursus

DOESBURG – Coaching en Training In & Outside in Doesburg start maandag 23 september met een nieuwe communicatiecursus NLP. Hiervoor wordt maandag 9 september een informatieavond gehouden.

“Met Neurolinguïstisch Programmeren (NLP) krijg je inzicht in jouw communicatie, gedrag en denkpatronen en het effect hiervan op anderen”, zegt Hetty Boerstal van In & Outside. “NLP heeft zich de laatste 25 jaar bewezen als een succesvolle methode tot verandering. Het geeft je grip op je communicatie en je leven. Wil jij groeien en jouw doelen bereiken? Tijdens deze cursus van krijg je praktische info en tools aangereikt, die direct in het dagelijks werk en leven toepaspaar zijn. Grip op jouw communicatie zorgt ervoor dat je je doelen bereikt, invloed hebt op elk gesprek, meer rust hebt in je hoofd en een betere energiebalans krijgt.”

De NLP communicatiecursus start maandag 23 september, bestaat uit zeven maandagavonden en wordt gegeven in Ondernemershuis Hanzegilde aan de Ooipoortstraat 48 in Doesburg. Maandag 9 september is er vanaf 19.00 uur een gratis informatieavond. Meer informatie is verkrijgbaar via tel. 06-24981554 of info@inandoutside.nl.

www.inandoutside.nl

Retrospectief: De Wiekelaar

Aan de hoek van de Horstweg en de Hoofdweg stond tot 1973 een ruïne. Vroeger was dit het pension en vakantiehuis De Wiekelaar. Het gebouw werd echter rond 1900 gebouwd als pension Klein Horst. Het was een tehuis voor oude mannen. De heer Dijkman had toen het beheer over het tehuis.

Na de oorlog wisselde Klein Horst, zoals het gebouw in het dorp meestal genoemd werd, enkele keren van eigenaar. De familie Musch vestigde er een vakantiehuis De Wiekelaar in voor de jeugd. Vanuit de grote steden kwamen grote groepen jongeren naar Loenen om hier in deze bosrijke streken van vooral een gezonde vakantie te genieten. De jongens en meisjes konden zich hier prima vermaken.

Het gebouw voldeed niet meer aan de eisen en kwam leeg te staan. Juist in die tijd, de jaren vijftig, kwamen zogenaamde repatrianten naar Nederland en kregen op diverse plaatsen woonruimte aangeboden. Een aantal gezinnen betrokken De Wiekelaar. Er werd niets meer aan het gebouw gedaan en raakte totaal uitgewoond. Het gebouw raakte meer en meer verwaarloosd en was een doorn in het oog van de Loenenaren. Toen het niet meer bewoond werd maakte de jeugd van Loenen zich meester van De Wiekelaar. Binnen zeer korte tijd was het een ruïne. Onverlaten kwamen ’s nachts in het gebouw en sloopte alles wat los en vast zat. Het gebouw werd een gevaar voor de jeugd die er spelletjes deed. Men besloot om het bouwval maar dicht te spijkeren.

Vele jaren heeft daarna de Wiekelaar er als een bouwval gestaan. Het was een doorn in het oog van de Loenenaar. Plannen waren er genoeg. Het was een prima plek voor een bejaardenhuis, winkels, woningen of een andere bestemming, maar de overheid wilde niet meewerken. Projectenbureaus waren er toen niet die vaart achter dergelijke plannen konden zetten.

In 1973 lukte het eindelijk om hier woningen te laten bouwen. Het werden wat men noemde 17 luxe bungalows. Een voorwaarde hierbij was wel dat de oude beuken en platanen moesten blijven staan. Deze werden goed in de nieuwe bebouwing gepast. Er kwamen 17 bungalows te staan die allen verschillend van indeling waren. Omdat de bouwer voor de woningen een forse prijs vroeg kochten personen buiten Loenen deze huizen. Zij vormden met elkaar een vereniging die gezamenlijk het een en ander regelden. Sommige bewoners wonen er nog steeds vanaf het begin en wonen er erg naar de zin. Inmiddels zijn ook Loenenaren op De Wiekelaar komen wonen.

Na vijf jaar, in 1978, moesten de beuken helaas toch gekapt worden. Door de dalende grondwaterstand en andere weersinvloeden verkeerden de beuken in slechte staat en moesten gekapt worden. Erg jammer, want de oude beuken pasten precies in deze omgeving. De grote plantanen op het pleintje van De Wiekelaar zijn altijd blijven staan.
Het complex kreeg in 1973 de naam van De Wiekelaar, maar oudere Loenenaren vonden het erg jammer dat de oude historische naam van ‘Klein Horst’ niet terug is gekomen.

Business & Shopping: Anytime Fitness Dieren blijft groeien

DIEREN – Ook in de afgelopen maanden hebben veel sporters de weg naar Anytime Fitness in Dieren weten te vinden, onder meer via een zomerabonnement. In de maand september bereikt Anytime een bijzondere mijlpaal: dan wordt de honderdste club geopend in de Benelux.

Alle leden van Anytime Fitness kunnen binnen Nederland en België in ruim honderd clubs 24 uur per dag sporten. In Dieren is er de afgelopen maanden veel aandacht besteed aan het opzetten van passende voedingsbegeleiding. Met een tien weken durend programma worden er goede resultaten geboekt om af te vallen. Steeds meer leden maken gebruik van het programma en er zijn al leden geweest die 8 tot 12 kilo aan vet hebben verloren met behulp van het programma.
Achter de schermen wordt bovendien druk gewerkt aan uitbreiding van het groepslesrooster. Hierover wordt medio september meer bekendgemaakt.
Vanaf 26 augustus heeft Anytime Fitness een aantrekkelijke aanbieding, waarbij er 1 maand gratis sporten wordt aangeboden bij het afsluiten van een lidmaatschap. Deze actie is geldig tot 11 september.

Startviering parochie HH Twaalf Apostelen

STEENDEREN – Voor de vierde keer op rij houdt de parochie HH Twaalf Apostelen, waartoe ook de geloofsgemeenschappen in Brummen en Drempt behoren, op de eerste zondag in september een startviering. Dit jaar is de startviering in de H. Willibrordkerk te Steenderen. De viering begint 1 september om 10.00 uur. Het thema is Samen Geloven. Na de viering is er volop ruimte elkaar te ontmoeten. Harmonie Nieuw Leven speelt, er is speurtocht door de kerk, een fotopresentatie, ijscokar en boekentafel. De parochiedag wordt om 12.30 uur afgesloten door de vice-voorzitter van het parochiebestuur en met het bekende parochielied, gezongen door het Breed Parochieel Team.

Rick Evers: De man die met zijn kanarie fietste

Toen ik hem op de heenweg tegenkwam, verdraaide ik al bijna mijn nek. Ik wilde toch weten of het vogeltje echt was. Maar hij bewoog. De man was kaal, een jaar of veertig en zijn dochter zat in een zitje achterop. Hij fietste met één hand aan het stuur. Met zijn andere hand hield hij de kooi vast.

Op zich bijzonder. Maar het kan. Ik fietste verder, deed mijn boodschappen en keerde een klein half uur later met volle fietstassen terug naar huis. Halverwege kwam ik hem weer tegen. Opnieuw met kind en met kanarie. Ik snap het niet. Ik kom er gewoon niet uit. Een hond moet je uitlaten. Anders poept-ie je hele huis onder. Een kanarie doet dat ook, maar van dat diertje accepteer je dat. Daarvoor hoef je niet naar buiten.

Bovendien, het is nogal een risico. Ik geef het je te doen, heel lang rondfietsen met een vogelkooi in je hand. Die arm gaat op zeker verzuren. Wat als de man de kooi laat vallen? Of de bodemplaat klettert eronderuit? Weg kanarie. Dan kun je roepen wat je wilt, fluiten, schudden met doosjes voer, maar ik weet uit eigen ervaring (waar ik verder niet over wil praten omdat het te pijnlijk is): die komt niet meer terug.

Met een kind rondfietsen snap ik ook. Die zijn soms vervelend, jengelig of ze willen de slaap niet vatten. Even een rondje kan dan helpen. Maar waarom moest die vogel dan mee? Op zich kan een kanarie prima alleen thuisblijven. Geef hem zijn natje en zijn droogje en het beestje vermaakt zich wel. Desnoods zet je de tv voor hem op National Geographic. Waarom die helse tocht?

Het enige wat ik me kan bedenken is dat het beestje naar de dierenarts moest. Met spoed. Verslikt in een sesamzaadje misschien. De vrouw van de man had de auto mee en de dochter was te jong om alleen thuis te blijven. Maar het gekke van die theorie is: het beestje zag er helemaal niet ziek uit. Hij zat op een stokje. Monter. Frisgeel. Ik snap het niet. Ik kom er gewoon niet uit.

Bedevaart naar Kevelaer

DREMPT – Op 7 september is het weer zover, dan zet de bus van Bedevaart Zutphen – Apeldoorn weer koers richting Onze Lieve Vrouwe van Kevelaer, Maria Troosteres der Bedroefden. Dit jaar is het thema van de bedevaart ‘Heer, naar wie zouden we gaan’. Wie mee wil naar Kevelaer kan zich opgeven bij zijn of haar eigen parochie via het lokale aanspreekpunt of bij de broedermeester. Doe dit wel vóór 20 augustus. De bijdrage in de kosten is 25 euro, kinderen tot 12 jaar mogen mee voor 10 euro. Opgave is ook mogelijk bij de organisatie, bij Trees Beuwer-Schenning aan de Zomerweg 24, 6996 DE Drempt of via ben@beuwer.nl, tel. 0313 – 473452.

Rick Evers: Trachycarpus fortunei

Wij kochten een palmboom. Gewoon omdat het kan. Eigenlijk is het een Chinese Waaierpalm, oftewel de (ik pak het kaartje er even bij) Trachycarpus fortunei. Het wordt de hele week rotweer, maar wij zitten thuis in tropische sferen.

We kochten hem bij Intratuin. En even serieus, wat een fan-tas-ti-sche winkel is dat hè. Bij Action is het al knap om met lege handen de winkel te verlaten, maar als iemand dat ook lukt bij Intratuin, dan heb je voor eeuwig mijn respect. Ik wilde een zweefparasol kopen, een loungeset, een paar koikarpers, een enorme metalen vogel, een barbecue en een palmboom. Godzijdank kon ik me op tijd inhouden en werd het alleen die laatste.

Het vervoeren was een dingetje. We waren met ons vieren en ik heb geen Range Rover. Ik heb daar wel vaker last van. Iets kopen en pas bij de auto merken dat je een probleem hebt. 25 grote tegels van natuursteen bijvoorbeeld. Die passen er op zich prima in, maar de achterbumper schuurt wel over de weg. Een palmboom bleek ook in categorie ‘het-kan-op-zich-wel-maar…’ te vallen.

Voor iedereen die nog eens met het gezin een palmboom gaat kopen, volgt hier de oplossing van de puzzel: zet kind 1 voorin. Klap een deel van de achterbank neer. Zet vrouw en kind 2 op het andere deel van de achterbank. Schuif de palmboom voorzichtig in de auto. Heeft kind 1 de palmbladeren dan niet in zijn nek? Jazeker. Zitten vrouw en kind 2 dan niet heel krap? Zeker weten. Heb je bij ieder stoplicht het gevoel dat mensen je uitlachen? Ook dat.

Maar het mooiste is: wie het laatst lacht, lacht het best. Want het is rotweer, ik heb geen vakantie en toch waan ik me op Curaçao. Leve de Trachycarpus fortunei.

Een Stief Kwartiertje: Redder van Rheden

Het zou een aardig idee zijn om een prijsvraag in het dorp Rheden uit te schrijven, waarbij het gaat om het tijdstip te voorspellen waarop welk project in welke maand van welk jaar als eerste daadwerkelijk gerealiseerd zal worden: Rhederhof of Riverstone.
De juiste voorspeller zal vereeuwigd worden middels een bescheiden borstbeeld in het hart van het dorp en vanwege de voorspellende gave zal onder zijn of haar naam de eretitel gebeiteld worden: Redder van Rheden. Hopelijk zal de titel niet postuum uitgereikt hoeven te worden.

Over de herbouw van Rhederhof aan de bosrand wordt al 20 jaar gesteggeld en alle partijen houden elkaar al in een ijzige greep alsof over de mogelijke oplossing een stuwwal geschoven is. De gemeente kijkt gebiologeerd maar nog steeds geblokkeerd toe.
Over de situatie van Riverstone oftewel de oude steenfabriek De Groot in de uiterwaarden aan de andere kant van het dorp is al veel gezegd en geschreven, maar vooralsnog ligt de oplossing stevig verankerd onder de fundamenten van de ruïne. Ook hier zit de gemeente in een duurzame kramp.

In de afgelopen decennia werd in beide projecten met enige regelmaat nieuw leven geblazen, maar de initiatieven werden door de tegenstanders, al dan niet met behulp van de justitiële autoriteiten, al ras de nek omgedraaid en alles rustte en roestte voort. Aangezien er in deze vergane glorie nog heel wat centen liggen te verpieteren en de natuur vooralsnog weigert de restanten in te pakken, is er recentelijk weer nieuw leven gesignaleerd op de flanken van de Veluwezoom en in de uiterwaarden aan de IJssel. Hoewel onlangs natuur- en oudheidkundige organisaties de nieuwe herbouwplannen van Rhederhof met succes hebben getorpedeerd dankzij PAS, het stikstofmonster van bouwend Nederland, broeden ze mee op een kleiner bouwplan. En in de uiterwaarden wil de grondeigenaar een duurzaam en klimaatvriendelijk watergebonden bedrijventerrein realiseren, waarin ook het verleden herrijst, dus inclusief steenfabriek, en dat tevens in het Rivierklimaatpark past.

Uiteraard wil iedereen uit de jarenlange impasse komen en dus moet er gepolderd worden, dat kan in dit land, ook op de hoger gelegen gebieden. Er zal uiteindelijk een compromis gevonden moeten worden; een soep waarin ieder zijn ingrediënten stopt en die daardoor of desondanks door iedereen te verteren is. De natuurwaarden zullen met de economische waarden vermengd moeten worden. Aan de IJssel krijgen we dan een commercieel en duurzaam rivierklimaatpark met bloemrijke wandel- en fietspaden tussen kantoren en steenovens die verscholen liggen achter CO2-vretende bomen, die tevens de elektrisch aangedreven vrachtwagens aan het recreërende oog van de toerist onttrekken; werknemers en toeristen komen op de fiets. Aan de bosrand vestigen we een kleine gemeenschap van jonge en oude mensen, die in betaalbare levensloopbestendige woningen verblijven en de zorg hebben voor elkaar en de omgeving. Er komt ook een winkeltje voor de vergeten boodschap.

Alle hoop is nu gevestigd op de burgemeester van Rheden, Carol van Eert. Men veronderstelt dat hij nog niet besmet is door het verleden, maar hij heeft natuurlijk wel te maken met wat zijn voorganger en ambtenaren hebben bekokstoofd. Maar toch, het is een geweldige kans dat hij de Redder van Rheden wordt. Als hij het voortouw neemt weet hij wanneer welk project als eerste gerealiseerd wordt en niemand zal zijn voorkennis betwisten. Mooi beeld: Carol van Eert, Redder van Rheden.

Desiderius Antidotum

Expositie ‘Gevangen in Lijn en Glas’

DOESBURG/VELP – De in Velp en verdere regio bekende kunstenaar Antoine van den Berg exposeert tot en met 8 september bijzondere modeltekeningen in De Raadskelder in Doesburg. Dit doet hij in combinatie met internationale glaskunst van Mari Meszaros. De expositie ‘Gevangen in Lijn en Glas’ is elke zaterdag en zondag gratis te bezoeken van 13.00 tot 17.00 uur in De Raadskelder in Doesburg.
Antoine van den Berg is sinds 1983, als oprichter en docent tekenen en schilderen, verbonden aan Atelier Creso in Velp. Daarnaast is hij als docent werkzaam bij de Kreatieve Kring Westervoort. Antoine ziet de schoonheid van diepte, vorm en kleur in alles wat zichtbaar is, maar het gaat vooral om de expressie die van gezichtsuitdrukkingen en houdingen van het lichaam uitgaat. Antoine maakt in zijn Atelier in Rheden ook vrij werk, zoals portrettekeningen, landschappen en stillevens.

www.ateliercreso.nl

Foi,foi: De zwarte katte

Dina was kats van streek. Heur mooi zwarte katte Moortje was vot. Nargens te vinden. En Dina was toch zo gehecht an ut dier. Ut was un pikzwarte katte. Veur Dina was ut un lief dier, maar Drikus heur man, vond d’r niks an. Hee kon niet met ut dier opschieten. As hee ut wol aaien, kreeg hee vake un höker (krabbe) van de poes. Un vals karakter zat in de katte en dat zat Drikus niks lekker.
Noe was d’r trammelant. Moortjen was vot. Dina zoch oaveral in huus en buuten. Woar zol dat stomme dier noe toch kunnen wèzen? Ze had um op de gewone tied ‘s margens noa buuten edoan en noe was hee vot. Wat te doen? Ze wörden un bitjen treurig en mieterig umme de poes. Ze was zo gewend met de poes um heur hen, lag op heur schoot en noe gien Moortjen meer. Toen de katte de volgende dag ok vot bleef zei Dina tegen heur man dat ze un advertentie wol zetten in de krante. De katte mos hier argens in ut darp rondzwarven. Zee was zo gehecht an ut dier dat was heur heel wat weerd. Ze ging de advertentie opgeven en liet d’r biezetten dat de beloning van ut terubrengen un tientje was. De advertentie zol de volgende dag in de krante kommen.
Woensdags mos Dina weg op kroamvisite in de buurte en dat was af esproaken. Drikus mos thuusblieven want as iemand kwam met Moortjen dan mos d’r ene thuus wèzen.
De krante was nog maar kold bie Drikus in de busse of doar wörden al an ebeld. Doar stond un keerl met un zwarte katte op de arm. Hee zei: “Ik heb oele zwarte katte evonden. Hee liep doar un paar stroaten varder. Hier ie mag um hebben en mag ik ok dat tientje vangen?” Effen later weer iemand an de deur, weer met un zwarte katte bie zich. Hee beweren bie hoog en lege dat ut Moortje was. Drikus riep nog un keer Poes en Moortje en de katte miauwen (van honger)wat. “Zie wel”, zei de man, dat is oele katte.”
Un half uur later ging de belle weer. Verduld noe un meisje met un poes. Weer un pikzwarten. Drikus zei dat ze al twee poezen hadden maar zee wist um te oavertuugen dat ut Moortje was. Ook zee kreeg un tientjen mee noa huus. Blie dat ut kind was, maar hee zag niet dat ut meisje meteen noa ut cafetaria ging.
Un uur later kwam Dina thuus. Drikus dach dat Dina blie was maar niks heur. Integendeel, zee was gloepens ondeugend. Zee bekeek de katten die oaveral op en tussen zatten. De meesten waren gewoon zwarfkatten die de luu effen hadden evangen um un tientje op te strieken. Zee zag metene dat heur Moortjen d’r niet bie was. Direct ging de deure lös en alles noa buuten toe. Vot d’r mee.
Wat later ging ze noa de veurkamer, woar ze heel weinig kwamen, en wie lag doar lekker te sloapen in de luie stoel? Juust: Moortje. Dina weer blie. Drikus was intussen noa de kroeg um al die narigheid van de rotkatten te vergèten….

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

‘Die bie alles ut beste is, is ut slechtste veur zichzelf’