Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 3)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Ik vind: Het coronatijdperk

Weer enkele weken verder in dit ingrijpende tijdperk en inmiddels zijn er een aantal versoepelingen toegepast. Weliswaar niet voor iedere beroepsgroep, maar toch.
We mogen weer op een terrasje zitten, maar dan wel op afstand van elkaar.
Behalve familie leden, want het virus is heel intelligent en weet precies wie er bij elkaar hoort en wie niet.

De WHO laat af en toe van zich horen en spreekt zichzelf regelmatig tegen, zo zouden mondkapjes en de 1,5 meter regeling niet effectief zijn , om een dag later te verklaren dat het toch wel zin zou kunnen hebben. De RIVM geeft aan dat mondkapjes schijnveiligheid bieden, maar ondertussen is het wel verplicht in het OV. Maar dan liever geen medische..
Ik weet niet wat ik hier van moet denken, maat iets klopt er niet.

Ook geeft de WHO aan dat de ontwikkeling van een vaccin tegen Corona minstens anderhalf jaar kost, maar wat schetst mijn verbazing? Minister de Jonge ondertekent samen met 3 andere landen een contract met AstraZeneca voor de levering van een mogelijk vaccin tegen het einde van het jaar. Huh? Is dat vaccin dan wel veilig? Is het dan wel voldoende getest?
Heeft hij ook gekeken met wie hij in zee gaat? . Maar de Jonge is zo trots als een pauw. Volgens hem zijn we dan pas echt beschermd tegen het Corona virus. Ja, net zo als de griepprik , werkt die zo goed? Zonder slachtoffers?
Ik weet niet hoe u er over denkt, maar ik hoef dat vaccin niet, want ik weet niet waar we ons mee laten inspuiten en ik wil geen proefkonijn zijn.

En dan de nieuwe wet, die ook zo vol trots wordt gepresenteerd als zijnde de redding. Hierin worden dus een aantal regels vast gelegd die onze vrijheden drastisch en voor langere tijd beperken. Zoals de 1,5 meter regel. En weer op straffe van een hoge boete als iemand zich er niet aan houdt. Waar zijn we in Gods naam mee bezig? Kunnen we het jaar 2020 resetten en weer normaal gaan doen?
En ondertussen heeft Rutte een vorm van dementie. In 1 van zijn eerste optredens spreekt hij over groepsimmuniteit , om nu te verklaren: daar heb ik nooit over gesproken.
Vreemd toch?

David de Bree, Dieren
david1949@hotmail.nl

Een Stief Kwartiertje: Klein Spankeren

Decennia geleden was er een tijdje sprake van Groot Spankeren. De uitbreiding van Dieren stuitte enerzijds op de Imbosch, anderzijds op de IJssel, maar de Spankerense zijde lag open. Daar lag en ligt nog steeds veel landbouwgrond en als je huizen wilt bouwen is het daar gemakkelijker dan wanneer een bos of rivier verplaatst moet worden. Uitbreiding en groei waren begrippen die ver boven het belang van mais en Roodbont IJsselvee uitstaken en dat moest leiden tot Groot Spankeren. Ook Sportpark Het Nieuwland kon haar naam hernieuwde eer aandoen door naar Spankeren te verhuizen. De grond van het sportpark aan de bosrand kon prima verkaveld worden voor mensen van minimaal driemaal modaal en van de opbrengst kon Spankeren van eenvoudig klein boerendorp opgestuwd worden in de vaart der Veluwezoomse volkeren. De Spankenezen dachten er echter anders over en wilden Klein Spankeren in ere houden. Er werd weliswaar een aantal huizen gebouwd maar niet zoveel dat de naam Klein Spankeren geweld werd aangedaan., waarna de rust terugkeerde. De boeren ploegden voort onder welwillend oog van de andere dorpsbewoners.

Maar nu is Spankeren opnieuw bestempeld als wingewest. De landbouw moet krimpen en de koeien zijn milieuvervuilers met hun stikstofgassen en aangezien elke gemeente verplicht is om in 2030 zelf te voorzien in de energiebehoeften is het achterland van Spankeren vooralsnog bestemd om de energiebron van Dieren e.o. te worden. In de plannen is een zonnepanelenpark opgenomen van maar liefst 30 voetbalvelden en of dat nog niet genoeg is denkt men er ook nog een aantal windmolens neer te zetten. Het platteland zal niet plat meer zijn en je moet veel vervuilde fantasie hebben om duizenden zonnepanelen, in keurige rijen opgesteld, een park te noemen. Het is bijna zo lelijk als een modern weiland van raaigras dat later in het jaar oranje kleurt van de glysofaat. Daarbij komt dat het Soerense Broek een nieuw en tot nu toe succesvol ontwikkeld natuurgebied is en dat verhoudt zich niet tot grootschalige bouw van zonnepanelen, maar beleidsmakers schrijven een wingewest nu eenmaal altijd naar een win-win-situatie toe, ze doen het als het ware van nature.
In Spankeren voelt men zich overvallen, hoewel al in een eerder stadium bekend was dat Spankeren tot wingewest zou worden opgeschaald. Een aantal maanden geleden kwam er al een paar windmolens aanwaaien vanuit het provinciehuis en nu heeft de Regionale Energie Strategie opnieuw haar oog laten vallen op de Spankerense platteland. Grootschaligheid in Klein Spankeren.

Langzaam maar nog lang niet zeker wordt in een aantal hoofden van beleidsmakers een verschuiving van energiebanen waargenomen. Tot voor kort werd er alleen maar over zonneparken gesproken als dé oplossing voor het energievraagstuk, terwijl landelijk nog maar 4 procent van de beschikbare ruimte op daken benut is door zonnepanelen. Nagenoeg alle bedrijven in en rond Spankeren hebben platte daken, dus er liggen nogal wat voetbalvelden braak. Het gaat uiteraard weer over subsidie. Het kost minder overleg en gemarchandeer om zonnepanelen op boerenland te bouwen. En boeren zonder opvolgers kunnen nog flink boeren zonder zelf een schop in de grond te steken.

De gemeente gaat uitzoeken wat een geschikte manier is om met de bewoners van Spankeren in overleg te gaan hoe deze opgave het best in te vullen. Vrij vertaald betekent dit dat men gaat onderzoeken hoe de plannen aan de Spankenezen verkocht moeten worden. Ondertussen wekt men in Spankeren voor dit overleg de nodige energie op; grootschalig wel te verstaan.

Desiderius Antidotum

Schooldag van de Duurzaamheid zoekt nieuwe Sem & Saar

REGIO – De stichting Schooldag van de Duurzaamheid is op zoek naar jong talent om in de rollen van Sem & Saar kinderen te vertellen over de Junior Global Goals. Jongens en meisjes tussen de 8 en 10 jaar oud kunnen zich aanmelden voor een screentest.

Na een mooie pilot in 2016, op 15 basisscholen in de gemeente Rheden, is in 2017 stichting Schooldag van de Duurzaamheid opgericht. Op een Schooldag van de Duurzaamheid leren basisschoolkinderen spelenderwijs dat ze onderdeel zijn van een groter geheel en dat een duurzame samenleving impliceert dat ze elkaar en een gezonde aarde nodig hebben.
Om aan kinderen uit te leggen waar duurzaamheid over gaat, heeft de stichting de zeventien Sustainable Development Goals (werelddoelen voor een duurzame samenleving, in 2015 door de Verenigde Naties opgesteld) laten vereenvoudigen tot Junior Global Goals (JGGs). En deze worden ingezet op de Schooldag van de Duurzaamheid. Niet alleen in gemeente Rheden, maar ondertussen op heel veel meer plekken in Nederland.

Sem & Saar zijn de ‘vertellers van de Junior Global Goals’. Zij spelen de hoofdrol in instructievideo’s, die tijdens een Schooldag van de Duurzaamheid leidend zijn in het programma. De stichting is op zoek naar een nieuwe Sem & Saar.
Gezocht worden kinderen tussen de 8 en 10 jaar oud, die zich graag in willen zetten voor een betere wereld en de wereld van video’s maken en studiowerk wel eens willen leren kennen. Het is belangrijk dat ouders / verzorgers hun kind hierin kunnen ondersteunen. Kinderen kunnen via sem-saar@sdvdd.nl worden aangemeld voor een screentest in een studio in Arnhem, die eind juni / begin juli zal plaatsvinden.

info@sdvdd.nl
Tel. 06-57561225

Een Stief Kwartiertje: Hokken

Wat hebben de bij elkaar hokkende roeken in de bomen op de begraafplaats in Doesburg te maken met de bij elkaar hokkende arbeidsmigranten in Velp? Het hokken, zult u zeggen en dat klopt. Het probleem is echter dat ze op de verkeerde plaats hokken, althans dat vinden de andere bewoners in de directe omgeving. Het is onwaarschijnlijk dat hokkende roeken op een begraafplaats overlast bezorgen aan de overige bewoners, maar net als bij de arbeidsmigranten vinden mensen in de omgeving dat er drastische maatregelen genomen moeten worden om beide groeperingen te dwingen zich te verspreiden. De gemeente Doesburg heeft onlangs zelfs lasers ingezet om de roeken te verjagen, maar de vogels houden vooralsnog vast aan hun huidige verblijfplaats. Ze wonen er al een paar jaar en zijn zich bewust van hun beschermde status. Middels luidruchtig gekrijs en verspreiding van uitwerpselen maken ze duidelijk dat ze niet van plan zijn vrijwillig te vertrekken. Een kenner van roekentaal heeft laten weten dat de roeken de gemeente van racisme beschuldigen vanwege hun verenkleed; roeken zijn slimme vogels en voelen de tijdgeest goed aan.

Roeken en arbeidsmigranten zijn hokkers van nature, het zit in hun genen. Ze hebben gemeen dat ze dicht opeen zitten gezellig vinden, maar ze doen het ook uit noodzaak, het versterkt het gemeenschapsgevoel dat ze niet altijd goed met hun omgeving kunnen delen, omdat de omgeving daar vaak niet open voor staat. Beide groeperingen zijn over het algemeen ook luidruchtig, alleen zijn de roeken dat een groter deel van de dag.
De VVD van de gemeente Rheden wil de arbeidsmigranten spreiden over de gemeente om daarmee de overlast die uit het hokken voortkomt, te bestrijden. De veiligheid en leefbaarheid van omwonenden zijn in het geding. De partij wil oplossingen in de zin van maatregelen zoals intrekking van vergunningen, aanpassing van bestemmingsplannen, controle en handhaving. Gemakshalve neemt men de zorgcliënten ook mee, die zijn weliswaar ruimer behuisd, maar soms ook luidruchtig.

Roeken en arbeidsmigranten zijn weliswaar vrijwillig hier neergestreken, maar deze vrijwilligheid is zeer betrekkelijk, want beide groepen zoeken voortdurend leefruimte, dus gelegenheid om te kunnen bestaan, om te wonen en in hun onderhoud te voorzien. De roeken waren bijna uitgeroeid, maar hebben nu weer toestemming om hier te verblijven en de groep arbeidsmigranten was een betrekkelijk onbekend ras, totdat onze consumptiedrang zo hoog was opgelopen dat we ze nodig hadden om het werk te doen wat wij liever niet doen, dus uitbesteden. Beide groepen beseffen heel goed dat er vanuit verschillende perspectieven naar hen gekeken wordt.
Arbeidsmigranten behoren tot ons ras, al zijn er mensen die dat anders zien. De VVD kan niet van racisme beticht worden, want ze wil natuurlijk ook fatsoenlijke huisvesting voor arbeidsmigranten, maar we moeten ervoor waken dat de accenten niet alleen op leefbaarheid, veiligheid, controle en handhaving liggen vanuit de eigen beleving, maar zeker ook op de omstandigheden waarin deze mensen moeten werken en wonen. De hokjesgeest ligt op de loer. Arbeidsmigranten hokken bijeen, omdat ze veelal in hokken wonen met alle problemen van dien, zoals corona dat opnieuw duidelijk maakt. Het is het begin van segregatie, de tegenpool van integratie en inmiddels weten we waartoe dat kan leiden. De uitdaging voor de gemeente is om de tijdgeest in het plan van aanpak te vangen.

Respect voor de elkaars omstandigheden waarin arbeidsmigranten, zorgcliënten en omwonenden verkeren is een voorwaarde om goed te kunnen samenleven. De roeken roepen het al jaren, weliswaar iets te luidruchtig.

Desiderius Antidotum

Nederlandse vakantieganger wil dit jaar naar Gelderland

REGIO – Ruim zes op de tien Nederlanders die deze zomer reisplannen naar het buitenland hadden, blijft vanwege het coronavirus nu thuis of gaat vakantie vieren in eigen land. De provincie Gelderland staat hoog op de wensenlijst van veel vakantiegangers. Dit blijkt uit een enquête van BungalowparkOverzicht.nl, waarbij ongeveer 1.200 Nederlandse vakantiegangers naar hun vakantieplannen voor dit jaar werd gevraagd.

Maar liefst 44 procent van de ondervraagden past de vakantiebestemming aan van het buitenland naar eigen land, terwijl 19 procent dit jaar zelfs helemaal een streep zet door de plannen. Bijna 22 procent van de vakantiegangers twijfelt nog wat te doen en 15 procent is nog steeds van plan om de zomervakantie in het buitenland door te brengen.

Op de vraag waar men in Nederland graag vakantie zou vieren, noemt 11 procent van de ondervraagden Gelderland als gewenste bestemming. Met name 60-plussers geven aan het liefst naar Gelderland te komen.
Alleen vakantieprovincies Zeeland en Limburg blijken populairder onder Nederlanders, met respectievelijk 17 procent en 16 procent van de voorkeurstemmen. De provincies Utrecht en Flevoland blijken het minst populair met 2,7 en 2,3 procent.

Rick Evers: Foto’s kijken

Die mobiele telefoon is in ons leven geslopen en gaat niet meer weg. Prima. Superhandig zelfs. Ik ben altijd bereikbaar, kan snel betalen en verdwaal nooit meer. Alleen jammer dat er ook nadelen aan zitten. En nu hoor ik je denken: ‘oh nee, weer zo’n ouwe lul die gaat vertellen dat vroeger, zonder mobieltje, alles beter was’.

Nee. Niet alles was beter. Maar het was wel fijn dat mensen geen fotoalbums onder hun arm meezeulden. Kun je het je voorstellen? Dat je visite om half negen op de koffie komt en dat ze binnenkomen met een fotoalbum? ‘Waarom hebben jullie een fotoalbum meegenomen?’, vraag je nog naïef. ‘Nou gewoon’, zegt je bezoek, ‘om het gesprek iedere keer te onderbreken om jullie een foto te laten zien.’

Klinkt absurd. En toch doen we het nu. Alleen hebben we dat dikke, zware fotoalbum ingeruild voor ons mobieltje. Laatst was vriendin S bij ons bezoek. Gezellig, want we hadden haar al een tijdje niet gezien. Veel bij te praten dus. Alhoewel, praten… We moesten vooral foto’s kijken. Waar ze geweest was, welk truitje ze gekocht had, het kapsel van haar vriendin. We zagen zelfs de nieuwe hond van haar buurman.

En ik ken er meer. Mensen die het wonderlijke talent hebben om ieder gesprek te willen ‘opleuken’ met een foto uit hun mobiel. Herken je jezelf erin: stop ermee. Het is strontvervelend. Ik hoef de gekke slaaphouding van je kat niet te zien, de grote ijscoupe die je gisteren in het restaurant kreeg ook niet en dat veel te dure huis dat je op Funda zag al helemaal niet. IK WIL GEWOON MET JE PRATEN ZONDER FOTO’S!

Inmiddels ben ik het meer dan zat en heb ik maatregelen getroffen. Bij ons thuis ligt een dik fotoalbum van vroeger voor het grijpen. De eerstvolgende persoon die bij ons op bezoek komt en zijn mobieltje pakt, krijgt een oersaaie fotosessie van dik twee uur. Ik pak het boek erbij en we gaan eens even lekker bladeren. Net goed.

Lokale afdelingen van De Zonnebloem blijven helpen waar ze kunnen

REGIO – Mensen met een fysieke beperking die weinig sociale contacten hebben of moeilijk de deur uit kunnen, kunnen een beroep doen op de vrijwilligers van De Zonnebloem. De vereniging, onderverdeeld in lokale afdelingen, organiseert bijeenkomsten, uitstapjes en bezoekjes aan huis. Door de coronacrisis loopt dit de laatste tijd helaas wat anders …

“Vanaf maart zijn alle activiteiten afgezegd en kunnen we ook niet meer bij onze deelnemers op bezoek. We proberen regelmatig te bellen, maar meer kunnen we op dit moment helaas niet doen, vertelt Mirjam Schot – Wolters, voorzitter van de afdeling Rheden. Terwijl er voor bewoners van verzorgingshuizen regelmatig iets wordt georganiseerd, zorgen de coronamaatregelen bij de doelgroep van de Zonnebloem vooral voor lange, eenzame dagen. “We hebben het over mensen met een fysieke beperking, die toch al moeilijk de deur uit konden en veelal een klein sociaal netwerk hebben. Zij zitten nu vaak alleen thuis.”

Kaartjes en chocola

Normaal gesproken organiseren de verschillende afdelingen van de Zonnebloem regio Veluwezoom, die bestaat uit Velp – Rozendaal, Rheden – De Steeg, Dieren, Brummen, Eerbeek-Hall en Loenen, elke maand een leuke activiteit. Dat kan een middagje bingo of bloemschikken zijn of een uitstapje met de bus. Ook wordt regelmatig een rolstoelwandeling gemaakt. Doel is om mensen met een fysieke beperking uit hun sociaal isolement te halen. En dat lukt op dit moment nou juist niet door samen te komen, dus worden er andere oplossingen verzonnen.
“We houden inderdaad telefonisch contact, maar laten ook op andere manieren weten dat we aan onze deelnemers denken”, vertelt Janet Wilbrink, voorzitter van de afdeling Loenen. “Zo hebben we met Pasen eitjes en bosjes tulpen rondgebracht en hebben we kaartjes geschreven en die met een reep chocolade verstuurd. Daar kregen we hartverwarmende reacties op, mensen waren hier zo blij mee. We maakten zelfs een eigen woordzoeker die we bij mensen langsbrachten.”
Het bestuur in Rheden heeft alle deelnemers een persoonlijk kaartje geschreven, Mirjam bracht een deel zelf op de fiets rond. De afdeling Eerbeek – Hall verstuurde kaartjes en mocht namens een gulle gever geschenktasjes weggeven, zegt secretaris Marieanne Dreijer. “We hadden een aantal tasjes gekregen die we konden uitdelen aan mensen die het nèt even meer nodig hadden. Een jonger iemand die qua activiteiten vaak net buiten de boot valt bijvoorbeeld, of iemand wiens partner net was overleden. Met zo’n klein gebaar doe je zóveel goeds.”

Nu de coronamaatregelen weer iets zijn versoepeld, wordt er binnen de afdelingen nagedacht over wat er de komende tijd weer wèl kan. Helaas is dat nog steeds beperkt. “Door de anderhalvemeterregel kunnen we nog steeds geen bijeenkomsten organiseren”, zegt Janet. “We kunnen onze gasten niet ophalen, de rolstoelen niet duwen en de mensen niet ondersteunen met lopen.”
Wel willen de drie afdelingen kijken of zij het bezoekwerk weer kunnen oppakken. “We willen binnenkort aan onze vrijwilligers vragen of zij dit weer zien zitten”, vertelt Mirjam. “Als ook de deelnemers het aandurven, kunnen daar weer ontmoetingen worden georganiseerd.” Niets moet, dat moge duidelijk zijn. Marieanne: “De meeste van onze vrijwilligers zijn zelf ook op leeftijd en vallen in de risicogroep. We hebben er alle begrip voor als zij liever nog niet op bezoek gaan.”
Ondertussen geven de dames aan dat er alles aan wordt gedaan om de gasten bij de Zonnebloem te betrekken. Marieanne: “Binnenkort hebben we weer een leuk presentje voor onze deelnemers.”

Vrijwilligers

Hoewel de reguliere activiteiten op dit moment dus niet door kunnen gaan, zijn nieuwe vrijwilligers altijd welkom. Een aanrader, zeggen de dames uit Rheden, Loenen en Eerbeek-Hall. Mirjam kwam via haar moeder in contact met de Zonnebloem: “Ik zag hoeveel plezier zij altijd heeft gehad aan de bezoekjes en bij de activiteiten. Toen ze overleed, besloot ik me zelf als vrijwilliger in te gaan zetten”, vertelt ze. Janet zag haar schoonmoeder genieten en besloot later zelf vrijwilliger te worden. “Mensen zijn zo dankbaar. Alleen al een wandeling met de rolstoel kan een hele week goedmaken. Je brengt zoveel vreugde. Dat is prachtig om te zien.”
Voor veel vrijwilligers is het werk voor de Zonnebloem óók een uitje, Je ziet dat vrijwilligers elkaar onderling ook gaan opzoeken”, zegt Marieanne. “Ook ontstaat er vaak een mooie band tussen vrijwilligers en degene die zij bezoeken. Het komt regelmatig voor dat iemand stopt als vrijwilliger, maar dan wel privé bij mensen op bezoek blijft gaan.”

Loterij

Deelnemers aan de activiteiten van de Zonnebloem betalen een bijdrage om de kosten te dekken, maar voor de extraatjes zijn de afdelingen afhankelijk van giften en sponsoring. Met de jaarlijkse zonnebloemloterij wordt wat extra geld verdiend. De vrijwilligers verkopen loten, een deel daarvan is bestemd voor de overkoepelende organisatie van de Zonnebloem, maar tweederde gaat rechtstreeks in de eigen kas. Marianne: “We moeten nog kijken hoe we de verkoop dit jaar gaan regelen. Huis-aan-huis verkoop zit er niet in en verkoop op bijvoorbeeld het schaapscheerdersfeest gaat ook niet door.” Er is een online verkoop en de dames hopen dat zoveel mogelijk mensen daar aan meedoen. “Vul dan vooral je postcode in, zodat duidelijk is welke afdeling van de Zonnebloem je wilt steunen”, voegt Mirjam toe. Loten zijn te koop via zonnebloem.nl/loterij.

Foto: Een uitje in de tijd vóór corona: vrijwilligers en deelnemers van de Zonnebloem afdeling Eerbeek – Hall op stap naar de cactus-oase in Ruurlo.

Retrospectief: Uitstapje van Loenense buurt

In veel buurten was het vroeger de gewoonte dat men er samen jaarlijks op uit ging. Samen het gehele jaar sparen voor een gezellig busreisje. Het was vaak het hoogtepunt van het jaar. Bijna iedere buurt of wijk had wel zo’n club. Vaak werd zo’n club opgericht bij gelegenheid van een feest. Na de oorlog kwamen er veel buurtverenigingen. Aan de Imbosweg in Loenen had men meer dan vijftig jaar een buurtvereniging, die er jaarlijks met de bus op uit ging. Ook al vertrok men uit de buurt, men bleef lid want dit gezellige uitje wilde men niet missen. Helaas is de club enige jaren geleden gestopt.
In 1988 bestond Loenen 1150 jaar. Het was een topjaar voor het dorp. Nooit werd voordien zoveel festiviteiten gehouden. De organiserende stichting wist in bijna alle wijken van Loenen een club op te zetten. Deze groepen deden mee met Dorpslag, een groots opgezette zeskamp, de langste optocht die ooit in Loenen werd gehouden en het gehele dorp was erg mooi versierd. En nog veel meer. Wat heeft Loenen toen massaal feest gevierd.
Nu, na vele jaren, zijn er in enkele buurten zoals de Vrijenbergweg en Hoofdweg nog steeds buurtclubs.
Nog altijd is er in de buurtschap De Achterste Molen, de Voorsterweg over het kanaal, al 37 jaar een buurtvereniging die zich toepasselijk (naar deze buurtschap) De Achterste Mölle noemt. Antoon Klomp is al jaren de voorzitter. Bewoners van de Voorsterweg over het kanaal, tot de gemeentegrens met Brummen en Voorst, zijn lid. Er is ieder jaar een barbecue, een excursie naar een Loenens bedrijf of bezienswaardigheid en een dagje uit. Bijna alle aanwonenden worden lid. Ook alle nieuwe bewoners doen graag mee.
Vroeger was er aan de Voorsterweg vanaf de Hoofdweg tot het Kanaal ook een samenwerking tussen de buren. Er werd een bus gehuurd en men maakte er een gezellig dagje van. Onderweg werd toch even een foto gemaakt. De meeste personen werden door lezers herkend. Geheel links staat een onbekende man, daarna meneer Garagoski. Gerrit Burgers (met pet), Cees van Gijtenbeek, Gerritje Kruk, (tussendoor) Marinus Kruk, Riek Burgers, Mies Garagoski en een onbekende vrouw. Voor staan Aaltje van de Beld en Jet van Gijtenbeek.

Foi, foi: Boer en jager

De PTT-postbodes waren vrogger (meestal) gezellige luu. Ze kenden iedereen en hadden gevuul veur humor. Actieve luu die de gang d’r in hadden. Dat mos ok wel, want anders kwamen ze niet rond met de post. Meestal was ut flink anpoten om alles op tied rond te kriegen. Ze mossen deur weer en wind hen en vake met un beste pruttel op de fietse. Al verscheiden joaren doet de postbodes de buutenwijken noe met met un wagentje. Rap van ut ene noa ut andere adres.
In een van de darpen bie de Iessel had Garrit zien warkcontreien. Hee was altied in veur un geintjen of un rake opmarking. Iederene in ut darp kennen Garrit en verwachten dat ok altied wat van um. As d’r iemand buuten in de tuin of op ut arf bezig was en hee doar de post mos bezörgen kwam d’r altied wel un kwinkslag van zien kante.
Op un keer mos hee ok post bezorgen bie boer Willem die veul van de jach hield. In ut jachtseizoen trok de man d’r vake op uut um un wild varken, reetje, haze, kniene of fazante te schieten. Hee vond at bar mooi. De jach was zien lust en lèven. Hee stond bekend as un goed schutter die (bienoa) altied raak schoat.
Op un dag was d’r bie boer Willem un koe ziek. Ut ging niet best met Bertha 22, dat kon de boer zo zien. Hee had al heel veul joaren vee en wist aardig wat af van veeziekten. Hee had al wat van zien eigen middeltjes geprobeerd, maar ut wol niet helpen. Toen mos de veearts d’r bie ehaald wörden. Die onderzoch ut beest. De veearts had wel un vermoeden wat ut dier mankeren en schreef un recept uut.
Helaas ut hielp d’r wel ene maar niet de koe; op un margen lag Bertha 22 dood in de stal. Grote pech veur de boer, want de koe gaf in zien goeie dagen un beste slomp melk. Un grote klus kwam noe an um ut dooie dier noa buuten te kriegen. De buurman mos d’r ok nog an te passe kommen want alleen lukken ut niet. De dooie koe wörden noa buuten eslep en op ut arf eleg. Toen noa de luu van de krengendienst ebeld die zo’n kadaver mossen ophalen. De volgende dag zollen ze kommen.
Juust noe had postbode Gerrit weer wat post veur de boer. Die was toevallig achter de boerderië an ut wark en ok noe had de postbode weer zien woordjen kloar. Met un stalen gezichte zei hee tegen de boer: “Ie goat veul jagen op knienen, hazen en ander wild. Wördt ut noe niet is tied da’j ok un jachtdiploma goat halen? Want um noe oe eigen koe dood te schieten dat is toch wel ut toppunt!” En weg was de postbode en keek in de varte nog un keer lachend umme. De boer lachen d’r un bitjen umme, zulke opmarkingen kon hee van um verwachen. Willem kon wel tegen un geintje en zien tied kwam ok nog wel, maar ja um noe oaver de grote pech van zo’n dooie beste koe zo’n opmarking te maken, eigenlijk ging um dat te varre. Ja, want ule weet ut: a’j de boer an de knippe komp…

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Met un lach geef ie geluk deur an un ander