Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 28)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Tegenstanders ontdekken opnieuw fouten in berekeningen Lelystad Airport

REGIO – De Samenwerkende Actiegroepen tegen Laagvliegen (SATL) hebben grote fouten ontdekt in de milieueffectrapportage en de bijbehorende stikstofdepositieberekeningen die de Rijksoverheid heeft opgesteld voor Lelystad Airport. De maximale stikstofdepositie op beschermde Natura2000-gebieden zoals de Veluwe blijkt volgens de SATL zeker dertig (!) keer groter dan de berekeningen van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat laten zien. SATL heeft haar schokkende bevindingen woensdag 4 december in Den Haaf toegelicht aan de commissie Remkes, die het Kabinet adviseert over de overdosis aan stikstof in de Nederlandse natuur.

Leon Adegeest, onderzoeker van burgergroep HoogOverijssel en voorzitter van koepelorganisatie SATL: “Wederom zijn we door het ministerie voor de gek gehouden. En niet zo’n klein beetje ook. Al jarenlang houdt het Rijk vol dat de stikstofdepositie door Lelystad Airport niks voorstelt. Nu wij hun mistgordijn hebben ontmanteld, weten wij wel beter. Die stikstofdepositie is fors, zoals op het uiterst stikstofgevoelige Natura2000-gebied de Veluwe. We zijn opgelucht dat we zelf hebben kunnen rekenen en zwart-op-wit kunnen aantonen dat het ministerie ons willens en wetens manipuleert en voor de gek houdt. En dan dit is alleen nog maar Lelystad Airport.”
Als gevolg van het stopzetten van de Programmatische Aanpak Stikstof (PAS) door de Raad van State kunnen overheden hun projecten en activiteiten alleen maar uitvoeren wanneer zij beschikken over een vergunning op grond van de Wet natuurbescherming. Alleen projecten die geen stikstof laten neerdalen op beschermde Natura2000-gebieden, óf projecten die van ‘groot openbaar belang’ zijn krijgen zo’n vergunning.
Voor de uitspraak van de Raad van State was het mogelijk om projecten die tot een geringe stikstofdepositie van 1,0 mol per hectare per jaar op beschermde natuurgebieden leiden uit te zonderen van deze vergunningplicht. In 2014, toen het Rijk voor Lelystad Airport een milieueffectrapportage liet opstellen, bleek uit stikstofdepositieberekeningen van het ministerie dat de stikstofdepositie van Lelystad Airport inderdaad nét onder 1,0 mol per hectare per jaar bleef: 0.81 mol per hectare per jaar.
SATL heeft het door het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat opgestelde AERIUS-stikstofmodel bekeken en ontdekte vervolgens dat het ministerie in dit model de belangrijkste emissiebronnen ‘óf heeft gemanipuleerd, óf heeft weggelaten’. Alleen zo kon de berekende depositie onder 1,0 mol per hectare per jaar blijven. SATL heeft nu de modelberekeningen van het ministerie overgedaan en constateert dat de maximale stikstofdepositie van Lelystad Airport niet maximaal 1 mol, maar ten minste 20 mol per hectare per jaar bedraagt.

Vlieghoogte

Leon Adegeest: “De vliegtuigen die van en naar Lelystad Airport vliegen zijn op incorrecte wijze in het model ingevoerd. Deze zijn niet als horizontaal uitstotende bronnen gemodelleerd, maar als vliegende fabrieksschoorstenen die hun emissies met grote snelheid en enorme hitte recht omhoog uitstralen. Het gevolg hiervan is dat de emissies uiteindelijk in een veel groter gebied uitwaaieren, waardoor de stikstofdepositie gemiddeld per vierkante kilometer kleiner is dan die in werkelijk is. Het klinkt ongeloofwaardig, maar dat zijn de berekeningen dan ook. Alleen al hierdoor wordt de berekende depositie gehalveerd.”
Adegeest onderzocht ook hoeveel van de op grotere hoogte uitgestoten stikstof weer neerdaalt op de grond. “Het ministerie heeft alleen de vliegtuigen die lager dan 914 meter vliegen in het AERIUS-model ingevoerd. Hierdoor wordt de depositie van vliegtuigen die hoger dan 914 meter vliegen niet meegerekend. Oftewel: de door het ministerie berekende stikstofdepositie is ook hier kleiner dan deze in werkelijkheid is. Uit onze eerste indicatieve berekeningen volgt dat de berekende stikstofemissies hierdoor ten minste vijf keer zo groot wordt. Dit leidt boven grote delen van Noord- en Oost-Nederland tot een nog veel hogere dan de tot nog toe berekende depositie.”

Wegverkeer

Tenslotte keek Adegeest met zijn team naar het wegverkeer van en naar Lelystad Airport. “In het MER Lelystad Airport schreef het ministerie dat de bijdrage van het wegverkeer maximaal 0,02 mol per hectare per jaar bedraagt. Dat kón volgens ons niet kloppen. Immers, veel denkbeeldige gebruikers rijden straks via het stikstofgevoelige Natura2000-gebied Veluwe naar het vliegveld. We zagen al snel dat het ministerie alleen auto- en vrachtverkeer van en naar Lelystad Airport op wegen bínnen Zuidelijk Flevoland in het AERIUS-model heeft opgenomen. Een gotspe natuurlijk, omdat de gebruikers van Lelystad Airport echt niet alleen uit Swifterbant en Zeewolde, maar juist uit heel Nederland en zelfs daar buiten zouden moeten komen.”
Adegeest deed een testberekening door alleen de Ganzenweg tussen Harderwijk en Biddinghuizen toe te voegen aan het bestaande AERIUS-model. “Wat bleek: zonder Ganzenweg bleef de depositie inderdaad onder 1 mol. Maar mèt Ganzenweg bleek de berekende stikstofdepositie al bijna 2 mol per hectare per jaar. Toen was voor ons opnieuw duidelijk: dit model is geen zuivere koffie. Het ministerie leidt ons alweer om de tuin. Bovendien overtreedt het ministerie alle gangbare richtlijnen en jurisprudentie, die zeggen dat alle verkeer van en naar een projectlocatie zoals Lelystad Airport in een AERIUS-model moet worden opgenomen.”
Gevolg van al deze fouten in het stikstofmodel voor Lelystad Airport is dat de maximale door Lelystad Airport veroorzaakte stikstofdepositie geen 0,61 mol per hectare per jaar bedraagt, maar zeker en ruim meer dan 20 mol per hectare per jaar.

Grove fouten

SATL is eigenlijk niet eens meer verbaasd over het feit dat zij andermaal grove fouten ontdekt in de milieueffectrapportage die het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat heeft laten opstellen voor Lelystad Airport. SATL denkt dat sprake is van doelbewuste manipulatie. Immers, vóór de PAS-uitspraak waren projecten die een maximale stikstofdepositie van 1,0 mol per hectare per jaar veroorzaakten vrijgesteld van vergunningplicht voor de Wet natuurbescherming.
Aldergeest: “Het heeft er alle schijn van dat het ministerie tot het uiterste ging om ervoor te zorgen dat de depositie onder 1,0 mol bleef. Het ministerie gaat hier ver over de grens van het toelaatbare. Den Haag houdt burgers, natuurbeschermers, ondernemers en agrariërs in heel Nederland terecht aan de wet, maar zelf manipuleerde ze de berekeningen toen duidelijk werd dat Lelystad Airport de norm ging overschrijden. Onlangs zei Schiphol-directeur Dick Benschop tegen boeren die op zijn vliegveld wilden protesteren: ‘bij ons moet je niet wezen’. Nou, uit onze berekeningen blijkt dat Lelystad Airport, Schiphol en de luchtvaartsector wel degelijk enorm bijdragen aan de stikstofdepositie op onze natuur. En dan hebben we nu nog maar een klein deel écht in beeld.”

SATL vraagt de Tweede Kamer met klem en zorg om de minister van Infrastructuur en Waterstaat onmiddellijk kennis te laten nemen van de geconstateerde fouten in de stikstofberekeningen voor Lelystad Airport. SATL vraagt de Tweede Kamer om er op toe te zien dat zowel het MER als de stikstofberekeningen voor Lelystad Airport op een transparante wijze integraal worden geactualiseerd en opnieuw worden getoetst aan de Wet natuurbescherming en andere wet- en regelgeving, alvorens onomkeerbare besluiten worden genomen ten aanzien van de openstelling van Lelystad Airport.

Foi, foi: Een jager….

Postbodes waren vrogger (meestal) gezellige luu. Ze kenden iedereen en hadden gevuul veur humor. Actieve luu die de gang d’r in hadden. Dat mos ok wel want anders kwamen ze niet rond met de post. Meestal was ut flink anpoten om alles op tied rond te kriegen. Ze mossen deur weer en wind hen en vake met un beste pruttel op de fietse. Al verscheiden joaren doet de postbodes de buutenwijken noe met met un wagentje. Rap van ut ene noa ut andere adres.
In een van de darpen bie de Iessel had Gait zien warkcontreien. Hee was altied in veur un geintjen of un rake opmarking. Iederene in ut darp kennen Gerrit en verwachten dat ok altied wat van um. As d’r iemand buuten in de tuin of op ut arf bezig was en hee doar de post mos bezörgen kwam d’r altied wel un kwinkslag van zien kante.
Op un keer mos hee ok post bezorgen bie boer Willem die veul van de jach hield. In ut jachtseizoen trok de man d’r vake op uut um un wild varken, reetje, haze, kniene of fazante te schieten. Hee vond at bar mooi. De jach was zien lust en lèven. Hee stond bekend as un goed schutter die (bienoa) altied raak schoat.
Op un dag was d’r bie boer Willem un koe ziek. Ut ging niet best met Bertha 22 dan kon de boer zo zien. Hee had al heel veul joaren vee en wist aardig wat af van veeziekten. Hee had al wat van zien eigen middeltjes geprobeerd maar ut wol niet helpen. Toen mos de veearts d’r bie ehaald wörden. Die onderzoch ut beest. De veearts had wel un vermoeden wat ut dier mankeren en schreef un recept uut. Willem halen de medicienen op bie de veearts en gaf die an de koe.
Helaas ut hielp d’r wel ene maar niet de koe; op un margen lag Bertha 22 dood in de stal. Grote pech veur de boer, want de koe gaf in zien goeie dagen un beste slomp melk. Un grote klus kwam noe an um ut dooie dier noa buuten te kriegen. De buurman mos d’r ok nog an te passe kommen want alleen lukken ut um niet. De dooie koe worden noa buuten eslep en op ut arf eleg. Toen noa de luu van de krengendienst ebeld die ut kadaver mossen ophalen. De volgende dag zollen ze kommen.
Juust noe had postbode Gait weer wat post veur de boer. Die was toevallig achter de boerderië an ut wark en ok noe had de postbode weer zien woordjen kloar. Met un stalen gezichte zei hee tegen de boer: “Ie goat veul jagen op knienen, hazen en ander wild. Wördt ut noe niet is tied da’j ok un jachtdiploma goat halen? Want um noe oe eigen koe dood te schieten dat is toch wel ut toppunt!”. En weg was de postbode en keek in de varte nog un keer lachend umme. De boer lachen d’r un bitjen umme, zulke opmarkingen kon hee van um verwachen. Willem kon wel tegen un geintje en zien tied kwam ok nog wel, maar ja um noe oaver de grote pech van zo’n dooie koe zo’n opmarking te maken, eigenlijk ging um dat te varre. Ja, want ule weet ut: a’j de boer an de knippe komp….

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Lèèf oe lèven als un uutroepteken, niet as un vroagteken

Rick Evers: Klimaatgekkies

Albert Heijn heeft het weer eens niet goed gedaan. De winterdorp-mini’s zijn namelijk van plastic. En dat is slecht voor het milieu, volgens de Plastic Soup Foundation. Ze roepen de supermarkt op om er onmiddellijk mee te stoppen. Het is toch om moedeloos van te worden.

Vooropgesteld, ik ben ook voor een beter milieu. Ik scheid keurig al mijn afval, pak liever de fiets dan de auto en neem altijd eigen tasjes mee naar de supermarkt. Gewoon een klein beetje moeite doen voor onze wereld lijkt me vanzelfsprekend. Maar als die milieuorganisaties blijven zeuren over van alles en nog wat, krijg ik de neiging om toch een beetje opstandig te worden.

Die huisjes van Albert Heijn zijn van plastic. Poepoe, wat erg zeg. Volgens Appie zijn ze van recyclebaar plastic en ze kunnen ieder jaar opnieuw gebruikt worden. Dat laatste moet ik Albert Heijn trouwens wel tegenspreken. Als vader weet ik dat kinderen geen twee jaar met hetzelfde speelgoed spelen. Sterker nog, als opa en oma morgen iets mooiers meenemen, worden die mini’s nooit meer aangeraakt.

Maar wat maakt het uit. Sparen is leuk. Dat vond ik vroeger als kind ook al. Of het nu in een surprise-ei zit, in een happy meal, of in een chipszak. En natuurlijk is het allemaal plastic rommel. Maar wat moeten die fabrikanten dan? Alles van chocola maken? Oh nee, dat is ongezond. Van hout? Zielig voor onze bomen. Glas dan? Levensgevaarlijk. Ik denk dat alleen papier-maché overblijft.

Misschien moet die Plastic Soup Foundation zich eens druk maken over andere zaken. Waarom zitten sommige appels met z’n viertjes in een schaaltje met plastic? Waarom zijn komkommers en paprika’s verpakt? Broodzakken van half papier en half plastic. Ga daar eens iets van zeggen, stelletje klimaatgekkies. Maar hou op met zeuren over die spaaracties. Anders ga ik met auto naar Albert Heijn en haal ik voor 15 euro boodschappen.

Retrospectief: Het einde van de schipbrug

We hebben in deze rubriek al eerder plaatjes van de schipbrug bij Doesburg geplaatst. Het is een veel gefotografeerde plek. Geen wonder, het was een locatie waar altijd wel iets gebeurde. Passerend wegverkeer, het wegnemen van het uitdrijfvak, passerende aken. Zeker aan de Doesburgse zijde van de brug waren er altijd wel kijkers.

Daar kwam in 1952 een einde aan. En uit dat jaar stamt deze prent uit de fotocollectie van de Arnhemse fotograaf Jaquet. De fotoreporter was aanwezig vanwege de opening van de vaste boogbrug over de IJssel, op 26 januari door Koningin Juliana. Vanaf het talud van de nieuwe overspanning nam hij de foto van de oude schipbrug die direct daarna afgebroken werd.

Daarmee kwam een einde aan een periode van honderden jaren. Al in 1643 lag er bij Doesburg een schipbrug over de op dat punt smalle IJssel. In 1672 werd die brug door Franse troepen vernield en pas in 1721 kwam er een nieuwe schipbrug. En die deed – tussendoor verschillende keren aangepast – dienst tot 1952. De drijvende brug was gebouwd op acht boten, van elk 16 meter lengte. Op die boten stonden bokken of schragen, waarop het brugdek rustte. Omdat de IJssel nogal smal is op die plek, moest het verhoogde brugdek het mogelijk maken de brug ook bij hoger en lager water te gebruiken. Maar dat nam niet weg dat bij extreme waterstanden de brug niet gebruikt kon worden. Waar dat voor het wegverkeer dan met moeite nog wel ging, had de tram daar sinds de aanleg van de tramlijnen van de GSM in 1884 onoverkomelijke problemen mee. Bij hoog of laag water werd de helling tussen oever en brug te stijl voor de trams en moesten passagiers te voet over de brug om aan de andere kant in een andere tram te stappen. Goederen werden met handkarren over de brug vervoerd. Geen wonder dat de komst van de vaste brug in 1952 – al in 1933 waren daar plannen voor geweest – als een grote vooruitgang werd gezien.

Op de voorgrond is de helling van de schaapswerf van Oebele Pieter van der Werff te zien.

Een Stief Kwartiertje: Prijskaartje

Het is een heel positieve klank en alles en iedereen is er mee bezig: duurzaamheid. Al worden we er bijkans mee doodgegooid – wat het duurzame karakter overigens wel onderuithaalt -, toch willen we een duurzaam leven leiden, hetgeen voor veel mensen op de eerste plaats betekent dat ze tot op hoge leeftijd gezond op deze aardkloot mogen rondhuppelen en bij voorkeur met hun hersens in de duurzame stand. Bij het begrip duurzaamheid zijn naast de mens ook de aarde en de economie belangrijke factoren, want die moeten met elkaar in evenwicht zijn willen we de duurzaamheid ook aan onze kleinkinderen kunnen overdragen. Dat lukt nog maar ten dele. De duurzame leeftijd wordt over het algemeen wel gehaald, maar ene dr. Alzheimer bruuskeert de duurzaamheid van onze bovenkamer naarmate we ouder worden. We leven langer en dat met groeiende (energie)behoeften. De grootste uitdaging voor de komende tijd is om de behoeften van toekomstige generaties niet in gevaar te brengen. Dat zal ons veel energie kosten, veel duurzame energie.

In Doesburg heeft men nu een duurzaamheidscoach aangesteld. Naast het clubje huisartsen is hij of zij degene die gaat helpen om de steeds langer wordende oude dag ook nog op een enigszins comfortabele manier door te brengen. De coach gaat de mensen helpen hun gedrag samen met hun huis in de duurzaamheidsstand terecht te laten komen. In Rozendaal krijgen alle inwoners 1000 euro op hun rekening gestort als ze bereid zijn om 3000 euro te investeren in de verduurzaming van hun huis. De meesten zitten er de komende tijd er dan nog warmer bij dan ze al zaten. Als je dat geld niet hebt dan kun je nog lenen bij het stimuleringsfonds. Andere gemeenten stellen een energiecoach aan, die vol vuur de mensen bestookt met warme oplossingen.

Een van de grootste problemen bij het nobele streven is ons energiegebruik: we moeten steeds minder energie gaan gebruiken terwijl ons gedrag en levensstijl steeds meer energie vragen. Als we binnenkort de gaskraan daadwerkelijk dichtdraaien en de fossiele brandstoffen fossiel laten zijn, dan moeten er gigantische technologische ontwikkelingen plaatsvinden, die ons landschap de komende decennia zullen bepalen.
Zo is men in Brummen aan het rekenen hoeveel windmolens de omgeving zullen ontsieren en hoeveel zonneparken het agrarisch landschap zullen transformeren tot één groot zonnepanelenpark.
Het zou goed zijn om eerst alle daken waarop zonnepanelen kunnen worden geplaatst te benutten, want dat verdient verreweg de voorkeur boven de weilanden volplempen met zonnepanelen, die nog lelijker zijn dan het raaigras. Met alle beschikbare daken komen we een heel eind.
Dat wordt ook de grote uitdaging voor de Brummense energiecoöperatie BrummenEnergie, die inmiddels aan honderd burgers duurzame energie verstrekt. Inmiddels is de club lid van een collectief dat energie in de regio opwekt en de winsten laat terugvloeien in de gemeenschap. Dit soort initiatieven geeft natuurlijk extra energie en die zal ook aangewend moeten worden om de aanslagen op het landschap te kunnen weerstaan. Dat zal maar deels lukken, want de opgave die de provincie aan alle gemeenten heeft verstrekt betekent dat windmolens met een hoogte ver boven de 100 meter ons aan alle kanten zullen belagen. In de nabije toekomst zullen de windmolens grotere hoogteverschillen veroorzaken dan de stuwwallen van de Veluwe.

Tja, duurzaamheid geeft haar prijskaartje af: de energierekening wordt wellicht lager, de windmolens hoger en het vee in de wei wordt deels vervangen door zonnepanelen; het landschap verduurzaamt.

Desiderius Antidotum

Advertorial: Krapte op de huizenmarkt, welke rol speelt de makelaar nog?

Op het eerste gezicht zou je denken dat huizen zich bijna automatisch verkopen. Maar niets is minder waar. Juist door die krapte ontstaat een situatie waarbij mensen juist niet hun huis te koop zetten. Hoe dat kan vertelt Adam Hague, makelaar bij Gert-Jan Scholten Makelaardij in Eerbeek.

“Wat wij nu zien gebeuren is dat mensen die een huis bezitten en die een ander huis willen kopen merken dat het lastig is om aan bod te komen. Een verkoop van een huis gaat tegenwoordig zo snel dat een bod op een woning onder voorbehoud van verkoop van de eigen woning bijna geen kans van slagen heeft. Aan de andere kant zien we ook dat mensen hun eigen huis niet te koop zetten omdat ze denken dat er toch geen huizen te koop zijn. Met andere woorden we zitten in een impasse op de huizenmarkt en wij denken de oplossing te hebben”

We zitten in een impasse in de huizenmarkt en wij hebben de oplossing!

Een stellige uitspraak, hoe denkt Gert-Jan Scholten Makelaardij daar een oplossing voor te hebben?
Adam Hague: “De traditionele makelaar heeft zijn langste tijd gehad, er moet een nieuwe makelaar opstaan, zeg maar de makelaar 2.0! Wij zijn in staat om ervoor te zorgen dat als iemand een mooi huis ziet dat hij graag wil kopen, wij zijn eigen huis al hebben verkocht voordat hij/zij een bod doet op zijn of haar droomhuis.”

Dit lijkt te mooi om waar te zijn, hoe pakken jullie dat aan?
“Als makelaar bij Gert-Jan Scholten Makelaardij zit ik diep in de haarvaten van de samenleving en mede dankzij een website met de toepasselijke naam ikstagraagvooraan.nl die wij ontwikkeld hebben, weten we van een hoop mensen wat voor woning ze zoeken. Dus stel: je ziet je droomhuis, dan hebben wij al de koper voor jouw eigen huis voordat je zelf een bod gaat doen. Dit proces kan al binnen een week rond zijn.”

Maar dat zou betekenen dat er straks helemaal geen huizen meer op sites als Funda komen te staan?
“Stel je hebt voldoende tijd om je huis te verkopen, je bent bereid om tijdelijk ergens te gaan wonen totdat je je droomwoning hebt gevonden en je vindt de extra kosten voor plaatsing op de Funda-site, fotografie en de vele bezichtigingen geen probleem, dan blijft de traditionele manier van je huis verkopen een hele goede optie. Wil je serieus kans maken op die droomwoning, kosten en tijd besparen, dan moet je vooruitdenken en je inschrijven op onze website ikstagraagvooraan.nl.”

Het ziet er volgens Adam Hague, makelaar bij Gert-Jan Scholten Makelaardij, dus nog rooskleurig uit voor de toekomst van de makelaardij en natuurlijk voor de woningzoeker. Dit zolang ze beide stappen ondernemen om vraag en aanbod naadloos op elkaar af te stemmen. De woningzoeker kan de eerste stap zetten door zich aan te melden bij ikstagraagvooraan.nl.
De makelaar zal met de informatie die hij heeft over potentiele kopers en verkopers in de markt die supersnelle verbindingen moeten maken tussen beide partijen. Het lijkt in ieder geval een goede oplossing om die verborgen impasse op de woningmarkt te doorbreken.

Business & Shopping: Goud voor gevulde oliebollen van Jansen – Hachmang

SPANKEREN – De gevulde oliebollen van vof Jansen-Hachmang uit Spankeren zijn door het Nederlandse Bakkerij Centrum in Wageningen met Goud bekroond. De oliebollen voldoen aan de strenge kwaliteitseisen en zijn volgens de keurmeesters van onderscheidend. De oliebollen zijn beoordeeld op onder andere vorm, kleur, geur en smaak.
De firma Jansen-Hachmang mag de titel de komende 6 maanden voeren voor zijn gevulde oliebollen. De oliebollen worden verkocht vanuit de kraam op de hoek van de Wilhelminaweg / Buitensingel en komende zaterdag 7 december op de Anton Pieck-markt op het Callunaplein.

Kerst vieren bij Partycentrum Het Boskamp

Dit is een gesponsord artikel

DALFSEN – Ga mee met een huifkartocht en geniet van de prachtige omgeving of kies voor arrangement 2. Partycentrum Het Boskamp ligt op een geweldig mooie plek in het Sterrenbos bij Dalfsen waar 2e Kerstdag die sprookjesachtige kerst gestalte krijgt. Helemaal in stijl word je nabij de voormalige Saksische boerderij ondergedompeld in de ultieme kerstsfeer.

Dat begint al ’s morgens om 11.00 uur met een kop koffie of thee en wat lekkers. Voor de kinderen heerlijke ranja met ‘kerstsoesjes met sneeuw’. Daarna kun je mee met de huifkar, getrokken door paarden.
“We pakken ook dit jaar weer gezellig uit,” vertelt eigenaar Willy Schrijver, dat doen we altijd samen met onze fijne vriendelijke medewerkers. Ons restaurant wordt natuurlijk in kerstsfeer aangekleed, En als je dan zo’n huifkar met paarden ervoor aan ziet komen lopen, is het plaatje compleet. Mensen kunnen dat niet alleen zien, maar ook ervaren.

Hollandse traditie in kerstsfeer: stamppot boerenkool
Daar krijg je niet alleen een frisse snoet van, maar ook trek. Bij terugkomst staat er dan ook heerlijke warme chocolademelk met slagroom klaar en kun je daarna aanschuiven in het restaurant voor een smakelijke oer-Hollandse kerststamppot boerenkool met worst, spekjes en jus. Voor de kinderen zijn er allerlei lekkere hapjes en onbeperkt patat. En dit alles tegen een enorm voordelig tarief.

Het middag- en avondprogramma:
Maar hier laten we het niet bij, want er volgt nog een ander arrangement, dit onder de noemer lekker bewegen en daarna heerlijk eten.

Super Kerstbuffet met een enorm rijke keuze
Wil je eerst een fijne boswandeling maken, maar u mag ook kiezen uit klootschieten, nordic walking, bosbowlen (wij hebben daar de naam zaandkuul’n aan gegeven). In dat geval gaat u met uw groep of gezin het bos in met een heuse bowlingbal. Maar u kan ook gratis gebruik maken van een kompasloop. En heeft u uw schoenen met naaldhakjes heel mooi opgepoetst, dan hebben we zelfs ook een klompastocht in de aanbieding. U gaat dan op echte klompen met schone sokken het bos in. Uw schoenen krijgt u bij terugkomst wel weer terug, hoor. Al deze activiteiten zitten die dag bij de schappelijke prijs van het buffet in.
Alleen als u een huifkar wenst te laten komen, zitten daar wel kosten aan. Bij terugkomst zorgen wij op het terras voor gezellige knapperende vuurkorven, een mooi binnenkomertje.

Nu tijd voor een drankje en schuif je wat later op de dag aan bij Het Boskamp, dan staat er een Super Kerstbuffet klaar met een keuze uit verschillende soepen en vervolgens een koud-, warm- en Indisch buffet. Een aantal gerechten? Denk aan verschillende koude salades en beenham of makreel. Denk aan warme Gegrilde schweinehaxe en biefstuk. En denk aan Indische gehaktballetjes en babi pangang. “Voor dit kerstbuffet moeten mensen wel even reserveren,” vertelt Willy enthousiast. “En natuurlijk doen we er ook nog een uitgebreid buffet van nagerechten en toetjes bij.”

Kijk op onze site en heel belangrijk: reserveer heel snel, er is nog plek. Als Anton Pieck ooit in het Sterrenbos was geweest, dan had hij hier prachtige tekeningen kunnen maken, dus neem vooral je camera mee die dag!

Kaarten bij ‘t Anker

EERBEEK – Kaartclub ‘t Anker komt zaterdag 14 december bijeen voor de derde ronde klaverjassen en jokeren. Er wordt vanaf 14.00 uur gespeeld in het gebouw van de duivensport aan de Händelstraat in Eerbeek.

Foi, foi: Wildplassen

Mo’j is heuren wat ze mien vertellen oaver un wildplasser…
Derk had un goeie kennis. Die wol eerst gien hond hebben. Doar he’j un hoop wark mee en soms ok trammelant. En ok dat uutloaten is altied un bult wark. Bie weer en wind mo’j d’r uut. Hee had ut elke keer al uut esteld maar ja, op un moment was d’r gien hollen an, d’r mos un hond kommen. Wat veur soort(ras) de man an hef eschaf dat heb ik krek niet van Johan eheurd. Maar hee was d’r toch wel blie mee. Noe kreeg de man veul meer beweging. Noe mos hee d’r wel geregeld op uut goan. Die beweging deed um heel goed. En de hond wat ok bes un lief beest. Nee doar had hee niks te klagen oaver.
Maar ut kan soms raar goan. Op un dag was hee weer met de hond noa ut bos toe. Hee maken un beste ronde deur ut bos hen. De man had d’r niet op erekend dat hee zo’n grote ronde zol maken. Thuus was hee nog wel noa de WC ewes maar noe begon ut toch weer te dringen. De man bedach dat ut toch wel un bitjen te lange zol duren veurdat hee thuus was. Hee mos nog un flinke afstand lopen en dan met de auto nog un endjen. Al met al zol dat nog wel un klein uurtje duren. Nee, dat zol hee niet vol hollen want hee vuulen noe al zo’n druk op de bloaze. En dat zol alleen maar slimmer worden. Toen bedach de man dat ut bos groot genog was. Hee keek effen um zich hen en zag niemand ankommen. Ik zuuke wel un paar struuken um doar un plasjen te doen, dach hee, d’r is hier gruun en bomen zat. Ik binne wel un wildplasser en ut mag natuurlijk niet, maar dat maak hier toch ok niks uut. De harten en wilde varkens doet ut ok. De man liep iets van ut pad en deed doar tussen de struuken zien behoefte. Nou un plasjen, ut was un beste slomp. D’r kwam hoast gien ende an. Ut leek de waterval wel. Sjonge, sjonge, wat luchen dat toch op. Doar had hee gien last meer van. De man liep zien rondjen varder met de hond en zoch noa un tiedjen de auto weer op. Hee dach varder niet meer aan zien wandeling in ut bos. Maar wel de volgende dag. Verduld hee had un bitje jeuk en ut deed um um bitje zeer op op rare plekke. Dat marken hee ’s margens maar schonk d’r varder gien andacht an.
Toen hee ’s oavonds thuus kwam en noa ut eten noa de douche ging kwam hee d’r achter dat zien doad as wildplasser lilleke gevolgen had ehad. Hee bekeek zien ‘kleine jongen’ is goed en ja heur un teek had zich d’r in enesteld. Verduld doar was hee noe mooi kloar mee. Hee had wel vaker un teek ehad en wist hoe hee d’r mee umme mos goan. Vakkundig verwijderen hee ut rotbeesien. Veul hef d’r niet meer van evuuld. “Verduld’ zei hee nog tegen zien vrouw, “ut kwoad straf zichzelf. Ie kunt met goed fatsoen gien plasjen meer doen in ut bos doen….”

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Ok nette luu vluuk wel, maar wat later