Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 2)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Nieuwe website Weet van Water

REGIO – Waterschap Rijn en IJssel heeft een nieuwe website Weet van Water. Een website die nu nóg meer dan voorheen aanzet tot klimaatactie, met veel praktische tips voor huis, tuin en bedrijf. “We hopen dat steeds meer mensen meedoen aan het klimaatproof maken van onze omgeving”, aldus de initiatiefnemers. “Weet van Water is opgezet door Waterschap Rijn en IJssel, maar doen we vooral samen. Met heel veel instanties in de Achterhoek en de Liemers zoals gemeenten, woningbouwverenigingen, energiecorporaties, het Nederlands Watermuseum, hoveniers én inwoners. Weet van Water is vooral krachtig als we het samen doen.”

www.weetvanwater.nl

Kaartverkoop ZOOM! begonnen

REGIO – De kaartverkoop voor het ZOOM! festival is begonnen. Onder aanvoering van de musici van het Ruysdael Kwartet hebben heel veel mensen de afgelopen tijd gewerkt om in 2021 toch een ZOOM! te presenteren en wel in de periode van 1 tot en met 5 september.

www.zoomfestival.nl

Business & Shopping: Kranenbrink Zorghulpmiddelen: ‘Iemand mobiel maken geeft veel voldoening’

BRUMMEN – Jesse Wilbrink had samen met zijn vader vijf jaar een bedrijf in fietsen voor rolstoelgebruikers, Frontline Handbikes. Dat werk gaf hen enorm veel voldoening. Samen met hun medewerkers, waaronder Niek Klein Kranenbarg, hadden vader en zoon Wilbrink veel kennis opgedaan over techniek en hulpmiddelen. Met die ervaring wilden ze meer mensen helpen mobiel te worden als dat niet kan met een standaardoplossing. Begin dit jaar zijn Jesse en Niek samen een nieuw bedrijf gestart: Kranenbrink Zorghulpmiddelen. De naam is een samentrekking van hun achternamen. “Wij willen persoonlijke service aanbieden, daar hoort ook een persoonlijke naam bij”, verklaart Jesse.

“Mensen worden steeds ouder en willen langer thuis blijven wonen. Dan is het fijn dat je mobiel bent en eropuit kunt. Er zijn veel standaardoplossingen verkrijgbaar, maar we hadden met de handbikes al gezien dat standaard niet voor iedereen werkt.”, vertelt Jesse. Met scootmobielen, rollators, toiletverhogers, badkamergrepen en andere zorghulpmiddelen komt Niek bij zijn klanten thuis om een oplossing te zoeken voor hun hulpvraag. “We hebben opvouwbare scootmobielen die je makkelijk in de auto kunt meenemen voor een dagje uit, maar ook grote scootmobielen waarmee je tot 50 kilometer kunt afleggen. Scootmobielen met drie wielen zodat je wat flexibeler bent, maar ook met vier wielen voor meer stabiliteit. Volop keuze voor iedereen.”

Allerbeste service

De zorghulpmiddelen van Kranenbrink zijn via koop en lease verkrijgbaar. “We hebben producten in diverse prijsklassen, zodat we echt voor iedereen een oplossing kunnen bieden. Daarnaast kun je ook je oude product bij ons inleveren en kiezen voor een tweedehands exemplaar. We hebben ook telefoonhouders en houders voor de rollator of krukken voor op de scootmobiel.” Een onderhoudscontract afsluiten kan ook. “Het hoeft niet, maar we bieden het wel aan, omdat we mensen volledig willen ontzorgen. Wij bieden echt de allerbeste service”, zegt Jesse overtuigd. ”Ook in het weekend of ’s avonds. Niets is ons te gek.”

Service vanuit Brummen

Niek en Jesse hechten waarde aan persoonlijk contact met hun klanten. “Kom langs in onze ruim opgezette showroom in Brummen. We hebben veel keus en het is een rustig gebied voor een proefritje. Daarnaast bieden we in de hele regio testritten aan huis. We nemen verschillende scootmobielen mee, zodat u op uw gemak kunt kijken welk model het best bij u past. En zoekt u iets dat we niet hebben? Dan regelen we dat voor u of we maken het zelf. Dat is de service die we iedereen aanbieden.“ Het is altijd mogelijk een vrijblijvende afspraak te maken.

Kranenbrink Zorghulpmiddelen is gevestigd aan de Ambachtstraat 44 in Brummen, tel. 085-3035227 of info@kranenbrink.nl.

Foto: Marian Oosterink

www.kranenbrink.nl

Een Stief Kwartiertje: Verdienmodel

Langzaam maar zeker verandert ons landje in een stadstaat, een aaneenschakeling van grote en kleine wijken met daartussen heel aardige parkjes met waterpartijen en ook weilanden, waar vee steeds meer plaatsmaakt voor zonnepanelen en raaigras. Ons landje groeit langzaam maar zeker dicht. Ruimte en dus ook natuur zijn verdienmodellen geworden, waarover inmiddels hard wordt gevochten. Natuurliefhebbers vrezen een slagveld, veehouders een slachtveld.
We herkennen dat beeld niet aan de Veluwezoom, maar onmiskenbaar gaan we toch die kant op en zelfs corona helpt ons daarbij. Corona heeft namelijk aan de ene kant bevorderd dat we de nog resterende natuur massaal hebben herontdekt, maar aan de andere kant moet die natuur tegelijkertijd aan de normen van het grote stadstaatmodel voldoen. Een gevolg daarvan is dat we parkeergelden gaan heffen als we naar onze eigen parken in de buurt willen, zoals de Posbank en de Loenermark. We moeten voorbij slagbomen en onze creditkaart in de automaat stoppen om te mogen wandelen en fietsen. De natuur, voor zover die nog intact is, wordt steeds meer geëxploiteerd en dat is vooral veroorzaakt door het feit dat we, ook dankzij corona, uit de lockdown, oftewel ons huis, moesten vluchten. De natuur was het afgelopen jaar de luchtplaats van onze gevangenis en u weet dat te veel gevangenen op een te kleine luchtplaats veel spanning geeft. Dat heeft enerzijds tot veel irritaties geleid, maar anderzijds ook onze handelsgeest aangewakkerd. Immers, massa is kassa, zegt de koopman in ons.

We komen terecht in het krachtenveld van een uitdijende stad. Daar moet ruimte zijn voor de auto, de fiets en voor alles wat we belangrijk vinden en onderwijl laat men bij ons het besef indalen dat we voor alles dienen te betalen. Immers, in elke stad betaal je voor parkeren, dus waarom niet bij onze parken. Er wordt her en der nog wat tegengestribbeld, maar het gaat gewoon gebeuren. Het verdienmodel wordt ook nog aangekleed met een groen tapijt, omdat parkeergelden de toestroom van mensen hopelijk zal beperken en daar gedijt het park dan weer bij. Natuurmonumenten wordt een soort Triodosbank, er wordt lekker verdiend en ons park blijft in stand; het verkoopt goed.

Corona heeft nog een ander fenomeen aan het licht gebracht, even aanvaard als omstreden. Veel mensen hebben in het afgelopen jaar ons eigen land..eh…de eigen stad met park ontdekt. Ze zijn massaal de parken ingetrokken waardoor de druk op de parken weliswaar ook flink toegenomen is, maar ook daar hebben zakenlui mogelijkheden ontdekt, zoals we zien aan de rand van Velp en Rozendaal. Het mooie grote park aldaar wordt een luxe vakantieoord. Men kan er glamperen voor slechts 1000 euro per week. Glamperen wordt verkocht als een veredelde vorm kamperen, maar echte kampeerders gruwen ervan. Bij glamperen overnacht men in een van tentdoek of hout opgetrokken appartement met alle luxe van een sterrenhotel en dankzij de bomen die er omheen staan heeft men het idee buiten te zijn; natuurbeleving, maar dan op onze voorwaarden.

Ons grootste park, de Veluwe, zal één grote glamping worden. Immers, de toestroom van mensen die even de hectiek van het stadcentrum willen inruilen voor de veronderstelde rust in de bomenrijke parken tussen de buitenwijken, zorgt ervoor dat er steeds meer luxe overnachtingen worden gerealiseerd. Uiteraard zullen er protesten komen, maar die zullen neergesabeld worden met het even aanvaard als omstreden argument dat de revenuen niet alleen in de zakken van de glampinghouders verdwijnen, maar dat ook het park daarmee mag voortbestaan.

Desiderius Antidotum

Foi,Foi: Slech zien

Un bult mensen maak ut mee as ze older wordt dat ze van lieverlee slechter goat zien. Is un lastig mankement. Gelukkig is d’r tegenwoordig heel wat an te doen. Heel veul mensen wördt an de ogen eholpen as ze staar heb. De techniek is bar veuruut egoan. Vrogger hadden ze hier toch nooit van eheurd. Noe effen noa ut ziekenhuus. De dokters schiet oe un nieuwe lense in ut oge en kloar bi’j weer. Ie kunt d’r weer un hele tied tegen.
Iemand afkomstig uut disse streek dach op un dag ok dat hee noa ut ziekenhuus mos want ut wörden um wel bar mistig om zich hen. Hee dach dat ut ok staar of zoiets was, maar hee vond ut wel vremp dat ut betrekkelijk bots (plotseling) was op ekommen. De man mos ok ekeurd wörden deur un dokter veur zien riebewies. Dat keuren ging wel aardig goed. De ogen waren niet minder dan un paar joar eerder.
Un wèke later ging hee op de fietse vot. Altied de brille op de neuze. Hee marken dat hee veul slechter kon zien. Hee snappen d’r gien mieter van. Ut wörden niet bèter, eerder slechter. Arg mistig en onduudelijk um zich hen. Dat duren zo drie dagen en hee ging noa de dokter un um verwieskaarte te halen veur de oogarts. De huisdokter wist ut ok niet en verwees um maar deur. D’r mos un afspraak emaak wörden. Umdat ut zo bots was op ekommen dach de dokter an wat anders en deurumme kreeg hee veurrang. Oaver twee dagen kon hee al terechte. Doar was hee blie mee, want um alle dagen zo slech te kunne zien was ok gien pretjen. Gelukkig ontdekken de man op tied zien vergissing anders had hee doar bie die oogarts mooi voor Jan met de korte achternaam estoan.
’s Oavonds wol zien vrouw wat lèzen en pakken heur brilkoaker. Die had dezelfde kleur van heur man. Ze droeg de brille niet vake alleen veur ut lèzen van bladen of un boek. Noe wol ze un boek lèzen en de brille opdoen. Zee zag direct dat d’r un verkeerde brille inzat. Ut was de brille van heur man. Ze riep um en zei: “Jan noe mo’j toch is kieken. In mien brilkoaker zit oe brille. Man ie heb mien brille op de neuze. Gien wonder da’j weinig kunt zien. Oe ogen bint heel anders as de miende. Man da’j niet in de gaten heb ehad da’j de verkeerde brille op heb. Wel un bitjen stom.”
De man keek verschrik en noe zag hee ut ok wel. Ut was de brille van zien vrouw. Ze leken wel veul op mekare maar ut verschil was duudelijk te zien. Hee pakken dadelijk zien eigen brille an en verduld de luch kloaren dadelijk weer op. Weg waren de klachten van mist en andere narigheid. “Wat bin ik doar blie mee”, zei hee nog, “foi wat stom van mien. Gelukkig is ut niet arnstig. Ik kan weer alles zien. Ik kan mien geluk niet op”.
Ut is niet bekend wat voor smoesjen hee tegen de oogarts hef ezeg noe ut consult niet meer neudig was.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

De piene en ut hartzeer geet oaver, maar un lidteken blif

Retrospectief: Aardappelen voor het goede doel

Nederlanders geven graag voor het goede doel. Zo’n honderd jaar geleden was dit ook al zo. Men had het niet breed, maar kon toch wel wat missen. In 1919, direct na de eerste wereldoorlog, werd door het Rode Kruis een inzameling gehouden. Geld was er maar bar weinig, daarom werd verzocht om levensmiddelen en kleding te geven voor de mensen in nood in Duitsland. Ook Beekbergen en omgeving wilden een steentje bijdragen. H.J. Brouwer organiseerde de actie. Er werden collectelijsten aangelegd en verdeeld over negen wijken. Heel Beekbergen werd er bij betrokken. Men kreeg een wijk toegewezen dat het gehele polderdistrict omvatte. Hierbij waren de volgende buurtschappen betrokken: dorp Beekbergen, Engeland, Oosterbroek, het Achterveld (nu Klarenbeek) en de Hooilanden.
De opbrengst was zeer goed. Boeren, burgers en middenstanders gaven flink voor het goede doel. De aantallen werden duidelijk genoteerd. Wim Hartgers schreef: ‘376,5 mud aardappelen a 70 kg. = 26.355 kg’. Ook: ‘857,5 kg. Rogge, 500 kg. koolrapen en 12 broden (16 ponders)’. Erg veel dus.
In deze regio werden vroeger nog veel aardappelen verbouwd. De boeren hadden vele hectares van dit gewas. De boeren konden daarom de aardappelen het best missen. Nu in 2021 worden er veel aardappelen verbouwd in De Enk tussen Beekbergen en Lieren (zie foto). De roggevelden zag men ook veel in De Enk. Maar nu is er maar weinig koren te zien op deze akkers. Wel erg veel mais.
De broden waren de zogenaamde zestien ponders roggebrood die de boeren lieten bakken. Het koren werd gemalen bij de molenaar en daarna werd het meel bij de bakker bezorgd, die er grote zware roggebroden van bakte. Wit of tarwebrood werd vroeger maar zelden gegeten.
Aan geldbedragen werd 225.45 gulden opgehaald en daarbij nog 167.85 gulden door een actie van de Muziekvereniging Prinses Juliana. Er werd ook om kleding gevraagd maar dit werd weinig gegeven. De goederen in natura werden afgehaald en afgeleverd bij het station in Lieren. Van hier gingen de wagons met aardappelen en andere goederen naar de noodgebieden in Duitsland.
Brouwer en zijn helpers waren bijzonder tevreden over de goede opbrengst van de bewoners van Beekbergen en omstreken. Later werden de inzamelingen anders. Soms nog wel kleding, maar de inzameling van levensmiddelen niet meer. Dit gaf teveel werk.

Rick Evers: Beste HelloFresh,

Bedankt dat jullie er zijn. Jullie zijn voor ons gemaakt. Ik heb nog wel een verzoek, maar daar kom ik straks op. Ik begin namelijk liever met het goede nieuws. We koken al vier weken met jullie ingrediënten en het smaakt uitstekend. Bovendien eten we gevarieerder dan ooit. Shakshuka met buffelmozzarella. Je verzint het niet.

Ik denk dat jullie ons als doelgroep voor ogen hadden toen jullie gestart zijn met dit concept. Mijn vrouw en ik hebben namelijk weinig talent voor koken, weinig tijd en weinig zin. Daarom maakten we altijd spaghetti van Honig, pannenkoeken van Koopmans en als we in een gekke bui waren zelfs een wereldgerecht van Knorr. Maar toen kwamen jullie. We werden lid en ineens kunnen we koken als sterren.

Ik heb nog wel een verzoek, maar daar kom ik straks op. En de oorwurm die ik bij de eerste bestelling in de bloemkool vond zie ik ook gewoon door de vingers. We zijn de moeilijkste niet. Verder niets dan lof. Tegenwoordig is maandag de leukste dag van de week, want dan stopt het HelloFresh-busje voor onze deur. We hebben zelfs een extra koelkast aangeschaft voor al dat lekkers.

Tegenvaller is wel dat ik al bijna tien kilo ben afgevallen door jullie gezonde gerechten. Sommigen zouden er wellicht een moord voor doen, maar voor lange draken zoals ik is het al lastig genoeg om op gewicht te blijven. Misschien iets minder groente dus en wat meer ongezonde dingen. Of een chocoladetoetje erbij. Ook de porties mogen wel wat groter. Tot slot had ik dus nog een verzoekje.

Snipper lekker zelf eens die ui! Stap één bij al jullie gerechten is: snipper de ui. Ik ben dat beu. Iedere dag sta ik om klokslag half zes een ui te snipperen. Tranen met tuiten, keer op keer. En ik snipper mijn vingertopjes er nog een keer af als dat zo doorgaat. Dus voortaan graag een zakje gesnipperde uitjes. Scheelt een boel tijd. En tranen. Maar verder niets dan lof. Bedankt.

A348 wordt voorzien van gerecycled asfalt

REGIO – De A348 tussen Dieren en Arnhem wordt deze zomer voorzien van nieuw en duurzaam asfalt. Dit asfalt bestaat voor 98 procent uit gerecyclede asfalt en komt in beide richtingen op één rijstrook van de A348.

Het nieuwe asfalt is een van de vele resultaten uit de gezamenlijke zoektocht van provincie Gelderland en Boskalis naar een zo duurzaam mogelijke A348 tussen Arnhem en Dieren. Vertrekpunt is beheer en onderhoud van de bestaande weg met zo min mogelijk CO2-uitstoot, zo circulair mogelijk en met zoveel mogelijk aandacht voor waterveiligheid en natuur. Zo wordt, naast het nieuwe asfalt, het bestaande geluidsscherm bij Velp vervangen door een biobased geluidscherm, komt er een praktijkproef met breedband en krijgt de Middachterbrug een stillere voegovergang.

Via een mobiele centrale, die werkt met een verwarmde afgesloten vijzel met thermische olie, wordt nieuw asfalt uit gerecycled asfalt geproduceerd. Deze thermische olie is elektrisch te verwarmen en werkt door het gesloten systeem erg energiezuinig. Hierdoor vermindert de uitstoot van CO2 en overlast door andere emissies. Met deze techniek van ARP Engineering en Boskalis is een prototype opgebouwd nabij de A348. Na afloop van het groot onderhoud wordt de proefopstelling afgebroken. Willem van Biljouw, bedrijfsleider Boskalis Nederland: “We kunnen nu onze innovatie voor het eerst in de praktijk demonstreren. Er is nog veel te ontwikkelen en te onderzoeken maar met deze eerste toepassing zetten we een ontwikkeling in gang die niet meer te stoppen is. Daar ben ik van overtuigd!”
Bij het beheer en onderhoud gaat provincie ook onderzoek uitvoeren naar de mogelijkheden van ICT-toepassingen. In de eerste fase komen er slimme camera’s en CO2-, fijnstof- en geluidmeters en worden voertuigen op de A348 gewogen. Ook komen er sensoren om de levensduur van het asfalt en de Middachterbrug te meten.
Uit een innovatiechallenge is de Infrawall naar voren gekomen. Dit is een biobased geluidsscherm in combinatie met een waterbergende functie. Dit idee gaan studenten van de Hogeschool Arnhem Nimegen (HAN) verder uitwerken. Uit gesprekken met de omgeving kwam naar voren dat de voeg in de Middachterbrug geluidshinder veroorzaakt. In overleg met RWS wordt de voeg vervangen door een voeg die minder geluid produceert.

Retrospectief: Een klein tuindorp in Dieren

In de jaren na de Eerste Wereldoorlog, zo rond 1920, kwam een stroming binnen de architectuur op gang, die later als ‘tuindorpen’ bekend zou worden. Die tuindorpen kenmerkten zich door lage eengezinswoningen met een flinke tuin en een omgeving met veel groen. Het ontbreken van stedelijk vertier zoals kroegen, en de sterke nadruk op de gezinswoning als kern van het leven, moesten bijdragen aan de vorming van een fatsoenlijk, burgerlijk karakter. Vooral rond de grote steden was dit in die jaren een populair concept in een tijd waar in de steden voor de arbeidersklasse dikwijls zeer slechte, kleine en ongezonde woningen beschikbaar waren. Niet altijd werden in de praktijk de tuindorpen daadwerkelijk bevolkt door arbeiders. De tuindorp-huizen bleken vaak van zo’n goede kwaliteit, dat middenklasse-groepen als ambtenaren en politieagenten massaal naar de tuindorpen trokken.

Hoewel in een dorp als Dieren ruimte en groen veel meer aanwezig waren dan in de volgebouwde steden, liet de tuindorp-stijl ook daar haar sporen na. Een voorbeeld is het buurtje begrensd door Wilhelminaweg en Harderwijkerweg en bestaande uit de Bruinwold Riedelstraat, Goeman Borgesiusstraat, KPC de Bazelstraat en Faberstraat. De Bouwvereniging Dieren liet het buurtje ontwerpen en in 1926 bouwen naar idee van architect Karel Petrus Cornelis de Bazel. Die was in 1923 overleden, maar gold als voortrekker van de bouwstijl. Hij werd geëerd met het naar hem vernoemen van één van de straten in het nieuwe wijkje.

K.P.C. de Bazel (1869 – 1923) was niet alleen architect, maar ook graveur, tekenaar, meubelontwerper, tapijtontwerper, glaskunstenaar en boekbandontwerper. Een zeer veelzijdig ontwerper dus. Als architect ontwierp hij naast tuindorpen belangrijke gebouwen zoals dat van de Heidemij in Arnhem, het gebouw van de Nederlandse Handelsmaatschappij in Amsterdam en de synagoge in Bussum. Hij was ook de eerste voorzitter van de Bond van Nederlandse Architecten.

Op deze foto uit 1928 zien we een deel van de KPC de Bazelstraat, gezien in de richting van de Goeman Borgesiusstraat. Via Google Earth kun je mooi zien hoe ruim de tuinen van het buurtje waren opgezet, al zijn sommige delen in latere jaren alsnog bebouwd.

Een Stief Kwartiertje: Gemeente Veluwezoom

Een aantal jaren geleden was Ronald Plasterk van de PvdA minister van Binnenlandse Zaken en om zijn naam van eeuwigheidswaarde te voorzien bedacht hij dat het verstandig was dat gemeenten minimaal 100.000 inwoners hebben om fatsoenlijk op lange termijn te overleven. Fatsoenlijk betekent zoiets als organisatorisch en financieel behoorlijk functionerend. Ronald reisde daarvoor het hele land af om uiteindelijk gedesillusioneerd terug te keren naar Den Haag om vervolgens geheel naar wens van gemeentelijk Nederland voor eeuwig in de anonimiteit te verdwijnen. Edoch, Ronald leeft voort, weliswaar niet op grond van zijn ideeën, maar de financiële problemen van gemeenten en hun worstelende organisaties met de samenleving, zorgen ervoor dat buurgemeenten elkaar harder nodig hebben dan ze willen toegeven en is verdergaande samenwerking, wellicht fusies, niet langer meer een besmet gespreksonderwerp. Het sluipt de achterkamertjes uit.

Zo gaan we op weg naar de gemeente Veluwezoom. Brummen heeft inmiddels de eerste stap gezet door een deel van Laag-Soeren aan Rheden te verkopen voor een schappelijk prijsje, waardoor er een klein gaatje in de begroting is gedicht, maar desondanks denkt de gemeenteraad dat de verkoop het begin van het einde is.
Rozendaal krijgt om de paar jaar aanvallen op haar grondgebied te verduren, waarna de stellingen worden betrokken achter de kantelen van het kasteel en elke gemeente die de paleistuin maar neigt te benaderen kan de volle laag krijgen. Een Rozendaalse volle laag schrikt overigens niemand af, want de belagers keren met enige regelmaat terug. In Doesburg is onlangs de discussie over haar voortbestaan weer opgelaaid, want er wordt door de gemeente een toekomstvisie opgesteld, waarin door verschillende partijen de soevereiniteit benadrukt wordt ofwel het gesprek daarover afgeknapt, met commotie als resultaat. Op voorhand staat echter vast dat Doesburg geen andere gemeente zal annexeren en het is zelfs de vraag of andere gemeenten Doesburg wel willen hebben, want naast een mooi historisch Hanzestadje krijgt men er ook een historisch begrotingstekort bij. Loenen hoort nog steeds bij Apeldoorn, maar is economisch en historisch verbonden met Eerbeek en zal dus ook in de gemeente Veluwezoom opgenomen moeten worden. Bronckhorst is al heel groot, maar moet de IJssel over springen om aan te haken bij de Veluwezoom; dat gaat ze niet doen. Rheden is in de afgelopen jaren financieel van de Veluweflank afgegleden en het IJsselwater staat aan de gemeentelijke lippen. Reddingvesten zijn in bestelling.
Alle gemeenten hebben zich de afgelopen jaren door Den Haag op het gebied van het sociaal domein in het pak laten naaien; ze zouden het met minder geld wel redden. Inwoners betalen nu de rekening middels hogere ozb ofwel bezuinigingen. Kortom, er moet wat gebeuren om het tij te keren.

Bij het vertrek van Ronald is ook de eis van minimaal 100.000 inwoners per gemeente van tafel gegaan. Sindsdien is hier en daar wat gesteggeld over fusies met als grootste gemene deler dat iedere gemeente het liefst zelfstandig wil blijven. Het behoud van identiteit is een belangrijk aspect waar de hedendaagse mens zich druk over maakt, dus dat argument gaat een rol spelen, net als de hernieuwde bewustwording van de eigen cultuur. Samenwerking wordt echter vaak genoemd als dé oplossing, want niemand is tegen samenwerking en de soevereiniteit wordt overeind gehouden. Samenwerking vereist echter daadkracht, niet alleen intentieverklaringen. Praten over fusies of samenwerking is voorsorteren op de toekomst; als in het verkeer ritsen helpt, dan wellicht ook bij gemeentelijke organisaties. U leest het goed: ritsen, niet ritselen.

Desiderius Antidotum