Home / Tag Archives: Alle-Regiobode (page 19)

Tag Archives: Alle-Regiobode

Klein Amsterdam

In Voorst trof ik iemand die heel wat weet van ut kleine darpien Klein Amsterdam. Ze nuump dat ok wel in buurtschap. Veur degenen die niet weet woar ut lig kan ik ut effen uutleggen: a’j van richting Loenen komp oaver de Achterste Mölle en dan mo’j bie De Viersprong richting Voorst anhollen. Niet te hard riejen anders bi’j d’r deurhen. A’j van Zutphen komp. dan ku’j bie de Meeuwenbarg deur Empe riejen en dan kom ie vanzelf in Klein Amsterdam. Vanuut ut darp Voorst linksaf richting Klarenbeek en Loenen dan zie’j de borden wel stoan.
De luu doar bint nogal op zichzelf, maar wel goed volk dat samen veul op touw zet. Ze heb ok un eigen burgemeester die wel gien officiële taken hef, maar wel de titel. Soms zit hee wel met de Voorster burgemeester Jos Penninx samen an de toafel, want as d’r un borreltje wördt eschonken kump hee graag uut Twelle noa de buurtschap. De burgemeester van Klein Amsterdam kump goed op veur de belangen van de buurte. Ze doet heel veul samen. D’r is ieder joar un fietstocht en ze goat ok nog vogelschieten. Ieder joar un nieuwe koning. Ut is nog un hechte gemeenschap. D’r komp ok nieuwe inwoners. Luu uut ut westen, ze nuump dat import, doet heel goed mee met alles wat d’r in de buurte gebeurd. D’r bint op ut platteland heel veul tradities en die mo’j in ere hollen.

Ze heb doar sinds kort ok un eigen feestzaal. An de varkens was veur Jaap gien donder meer te verdienen en deurumme ging hee noe de horeca in. De varkensstal is noe un mooie feestzaal ewörden. Heel netjes hef hee dat edoan. Ut kosten wel heel veul moeite want dat mag zo maar niet. Alle feesten van de buurtvereniging en zittingen van B en W wördt doar ehollen. Jaap mos doar ok nog papieren veur halen en alles mos volgens de veiligheidseisen gebeuren maar ut is um allemoal eluk. Heel vake bint d’r noe feesten van luu die de veurjoardag goat vieren of un ander feestje.
Menigeen vrög zich af hoe ze noe in vredesnaam komp aan de naam Klein Amsterdam. Ut is d’r toch un alderbastend varre van dat grote Amsterdam. D’r is un uutleg oaver dat ut geet um un nederzetting van mensen die vanuut Amsterdam hier neer estreken bint. Ok wel andere verhalen. Allemoal gedram: eindelijk noa vieftig joar kwam ik achter de woarheid. En ja die kan hard wèzen. De man die ut kan weten vertellen mien dat de naam heel anders is ontstoan.
Mo’j is heuren… In die buurte woont aardige luu maar vrogger schient ze d’r nog veul leuker te wèzen. Veural vrouwluu die niet zo eenkennig waren. Van lichte zeden dus, um ut netjes te zeggen. Iemand mot toen ezeg hebben: “Foi wat woont hier toch veul van dat soort vrouwen, ut liek hier wel Klein Amsterdam”. Noa die tied heet de buurte gewoon Klein Amsterdam. Wel un mooie naam. Nog un geluk dat die man niet ezeg hef: “Ut liek hier wel De Kleine Walletjes!”. Klein Amsterdam klink toch heel wat bèter. Maar goed wiele weet ut noe en zand d’r oaver!

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Ok al bin ie un mens, dat wil niet zeggen da’j ok menselijk bint

Business & Shopping: De Luchte begint aan een nieuw hoofdstuk

SPANKEREN – Al in 1563 was De Luchte een pleisterplaats aan de weg tussen Arnhem en Zutphen. Het kent dus een buitengewoon lange geschiedenis. Vanaf zaterdag 15 februari wordt daar een nieuw hoofdstuk aan toegevoegd, want dan heropent het onder de naam Restaurant De Luchte.

“We hebben goed nagedacht of we de naam wilden behouden. Maar het heeft een bijna landelijke bekendheid, dus zou het zonde zijn die naam weg te doen”, aldus Samantha van de Weijer en Paulien Geurkink. Beide dames uit Dieren zijn samen met hun partners Dominique Corijn en Mauricio Costa Cardoss de nieuwe eigenaren van de herberg, die bijna een jaar geleden sloot. Uiteindelijk konden zij het pand en de inboedel kopen en starten ze zoals gezegd op 15 februari hun nieuwe restaurant. Bedrijfsleider en chefkok is Frank van der Heide, die naam maakte in Het Kromhout in Brummen. “We gaan zelf ook flink aan de slag”, vertellen Samantha en Paulien. Ze zijn, naast hun nieuwe project, samen ook eigenaar van Unieke Thuiszorg. Dat wil overigens niet zeggen dat cliënten daarvan werkzaam zullen zijn in het restaurant. “Maar wel in bijvoorbeeld het onderhoud van het buitenterrein en het dierenparkje dat we willen realiseren op het terrein”, leggen ze uit.
Terwijl er hard wordt gewerkt in en om het pand aan de N348 ter hoogte van Spankeren, is binnen al te zien dat afscheid is genomen van de stijl die paste bij de zaak die zich de voorbije jaren als herberg profileerde. Het oogt allemaal wat moderner, lichter. “Toch hebben we niet heel veel ingrijpende veranderingen doorgevoerd. Wat andere kleuren, minder druk, nieuwe accenten. Het pand was pas enkele jaren geleden verbouwd en uitgebreid.”

De kaart van restaurant De Luchte is Nederlands-Frans, met ruimte voor afwisseling. “Bovendien willen we graag de meningen en wensen van de klanten invloed geven op de samenstelling van de kaart. En bekende toppers als de wild-avonden blijven we doen.” Nieuw is dat ook ‘to-go’ gerechten worden bereid, dat er een maandmenu komt en dat een high-tea kan worden geserveerd. “En we bieden uiteraard ook plaats aan gezelschappen voor feesten, recepties, koffietafels of voor vergaderingen”, leggen Samantha en Paulien uit.
Verder is de verwachting dat De Luchte ook weer snel een pleisterplaats zal worden voor zakelijke afspraken van reizigers. De lunch wordt dan ook een belangrijke activiteit in het nieuwe restaurant. “En ’s zomers zal het op het terras wat ons betreft weer goed toeven zijn. Er is een oplaadpaal voor e-bikes en we liggen aan een fraai vrij liggend fietspad.”

Vanaf zaterdag is restaurant De Luchte geopend van woensdag tot en met zondag, vanaf 11.00 uur. Restaurant De Luchte, Zutphensestraatweg 45 Spankeren, tel.: 0313-437889.

Foto: Wencel Maresch

www.restaurantdeluchte.nl

Business & Shopping: Saar aan Huis van start in de regio Arnhem

REGIO – Ouderen in de gemeente Rheden, Rozendaal, Doesburg, Westervoort, Duiven, Arnhem, Renkum en Lingewaard kunnen nu ook gebruikmaken van Saar aan Huis. Deze organisatie biedt particuliere zorg aan ouderen, waardoor zij langer thuis kunnen blijven wonen.

“Het komt maar al te vaak voor dat kinderen niet genoeg kunnen bijspringen om hun ouders te ondersteunen. Bijvoorbeeld omdat ze te ver weg wonen of het niet kunnen combineren met hun privésituatie”, zegt Marjon van Baars, vestigingsmanager van Saar aan Huis voor de regio Arnhem. “In die situaties biedt Saar aan Huis uitkomst.”
Saar aan Huis is een landelijke organisatie voor particuliere zorg aan ouderen, die daarmee langer met plezier zelfstandig kunnen blijven wonen. Ouderen kunnen bij Saar aan Huis terecht voor allerlei andere vormen van ondersteuning zoals licht huishoudelijk werk, gezamenlijk koken, persoonlijke verzorging en begeleiding bij doktersbezoek. Saar aan Huis levert geen medische zorg.
Saar aan Huis helpt niet alleen ouderen. Ook gezinnen waar bijvoorbeeld een van de partners door ziekte langdurig uitvalt, kunnen een beroep doen op een Saar.
Marjon van Baars werft en selecteert gekwalificeerde kandidaten die in hun eigen woonplaats Saar willen worden. Saars bieden persoonlijke ondersteuning en zorg en helpen bij licht huishoudelijk werk, zoals het draaien van een wasje, doen van boodschappen en het (samen) bereiden van een maaltijd. Maar ook bieden zij gezelschap, maken een wandelingetje of doen een spelletje.

www.saaraanhuis.nl

Foi, Foi: Vrogge fietstocht

Fietstochten maken was de grote hobby van Piet en Truus, die wonen in un darpien bie de Iessel. Wanneer ut maar effen kon dan halen ze de fietse uut de schure en gingen d’r op uut. Puzzeltochten waren ze ok gek op. Veural Truus was vernemstig in de opdrachten. Ze wonnen deurumme vaak un pries. Ze gingen d’r ok vake zomaar op uut um te genieten van de natuur want die was bie hun in de omgeving genog te vinden.
’s Winters was dat natuurlijk allemoal wat minder, umdat ut weer dan niet zo aantrekkelijk is veur un ritjen. Maar aan ut ende van de winter keken beien d’r al weer noa uut um de fietse te pakken veur un tochjen. Bie un bitjen redelijk weer gingen ze d’r toch weer op uut. Eerst niet te varre ritten um weer in conditie te kommen, want in de kommende zommer gingen ze wel weer veul varder.
Op un mooie dag, wollen ze per se d’r op uut. Ut zunnetje scheen bar mooi. Piet en Truus wollen noa dat natuurgebied doar ko’j merakels mooi fietsen. Deur de veule bomen en struuken in dat gebied waren ze ok nog un bitjen beschut tegen de toch nog kolde wind. Ut had ’s nachts evroren. De plassen op of noast ut fietspad waren gedeeltelijk bevroren. Dus mossen beien wel goed oppassen, want un val was zo emaak.
Lang ging ut goed, maar in un flauwe bochte reed Truus deur un half bevroren plas en doar ging ze hen. Zee klabateren tegen de grond an. Zee kwam op de rugge in de plas te liggen. Gien gezichte. Piet gooien zien fietse an de kante en hielp heur dadelijk overende. Zee had veural un kletsnatte rugge an de val oaver ehollen. Varder fietsen wol niet meer, veural niet met dit kolde weer. Truus zol d’r ziek van worden. Piet en Truus besloaten um maar noa huus te goan. Wel jammer, want ze hadden graag un best ende efiets.
Toen ze weer in ut darp terugkwammen was de postbode al druk bezig um zien wark te doen. Huus an huus mossen de poststukken in de busse. Hee kennen Piet en Truus goed en keek d’r van op dat Truus zo vrog al un kletsnatte rugge had. Ut water liep nog van de rugge af. Ut was un raar gezichte. De postbode die bekend stond um zien rake opmerkingen schrèèuwen hard deur ut darp: “He Truus hef Piet oe onder ehad in un sloot??” Ja, wat mos Truus doar noe op zeggen? Niks zeggen leek heur maar ut beste en zo rap meugelijk noar huus fietsen en doar dreuge kleren an te doen, maar ze was wel un bitjen hellig op die schrèèuwerd. Zo kreeg ut eerste veurjoarstochtjen woar ze zich zoveul van hadden veur esteld un naar smaakjen.

Goed goan,

Martien, de Platschriever uut Loenen

‘Drink wat kloar is, zeg wat woar is’

Retrospectief: Eerbeek had eeuwen geleden al crematorium

De plek waar nu de begraafplaats is aan de Coldenhovenseweg in Eerbeek moet vroeger, zo’n twintig eeuwen geleden, de plaats zijn geweest waar rondtrekkende stammen hun overledenen verbrandden. Deze conclusie werd al in 1931 getrokken uit vondsten die toen werden gedaan bij het afgraven van een heuveltje op deze plek. Het was een zuivere toevalstreffer.
Aan het begin van de vorige eeuw waren mannen aan de Coldenhovenseweg met schoppen bezig aan het afgraven van een heuveltje voor de bouw van een pand. Na ongeveer 25 centimeter diepte ontdekte men grote stukken oer. Ze waren soms wel dertig kilo zwaar. Ze lagen in kringen op elkaar gestapeld. Tussen de stenen lag een grote hoeveelheid as en in het midden van de kring werden scherven aangetroffen. Tussen de scherven lagen resten van half verbrande beenderen. Er was geen twijfel mogelijk het waren menselijke resten.
Het was de mannen duidelijk dat ze waren gestuit op een plek van historische waarde waar mensen uit lang vervlogen eeuwen hun overledenen hadden verbrand en begraven. De hulp werd ingeroepen van twee amateur-archeologen, genaamd Dekker en Grizell. Het tweetal speurde de gehele verhoging na op eventuele bijzonderheden. In de directe omgeving van de eerste vondst troffen ze nog een tiental graf- of crematieheuvels aan, allemaal afgezet met stukken oer. De urnen verkeerden allemaal in dezelfde staat. Bij de minste aanraking vielen ze uit elkaar.
Deskundige dr. Braat kwam op verzoek van de archeologen naar Eerbeek om de vindplaats verder te onderzoeken. Hij kwam in 1931 tot de conclusie dat het hier een begraafplaats betrof van een stam die langs de IJssel rond had getrokken.
Het is opmerkelijk dat op de plaats waar zoveel eeuwen geleden de doden hun laatste rustplaats vonden, ook nu, in de 21 ste eeuw, een begraafplaats is gevestigd. De kerkvoogdij van de Nederlands Hervormde gemeente kreeg in 1873 toestemming om dit kerkhof aan te leggen. Het stuk grond werd bestemd om overledenen, zonder onderscheid van godsdienstige gezindte, te begraven. Voorheen moesten de inwoners van de buurtschappen Eerbeek en Coldenhove hun overledenen in Hall begraven. Een uitzondering werd nog enige jaren gemaakt met de lichamen van misdadigers, zelfmoordenaars en en zwervers. Die werden tot 1887 begraven aan de schaduwkant van de Hallse kerk. Vandaar dat men in Hall bij een begrafenis uit Eerbeek wel eens zei: “Er komt niet veel goeds over de brug!”
Het oudste graf op de Eerbeekse begraafplaats dateert van 1878. Het kerkhof werd in 1943 uitgebreid en in 1975 kwam er een aula. Ruim een halve eeuw was de Hervormde gemeente eigenaar, later ging het beheer over naar de gemeente Brummen.

Een Stief Kwartiertje: Profijtelijk polderen

We zouden het de grootste uitdaging kunnen noemen voor het nieuwe decennium, maar zijn we in een minder optimistische bui dan kunnen we het ook als ons grootste probleem definiëren. Ons leefgebied, de Veluwezoom, maar in feite de hele Veluwe, wordt steeds populairder, want het aantal bezoekers stijgt fors en daarmee ook de attracties inclusief overnachtingen. Daardoor kampen we steeds vaker met de vraag, of liever geraken we in een tweespalt, of we deze ontwikkeling moeten koesteren of dat we deze bedreiging te lijf moeten gaan. De voorstanders zullen het als een vooruitgang beschouwen want groei wordt door hen beschouwd als de weg naar luilekkerland, terwijl de tegenstanders deze zullen bestempelen als de zoveelste aanslag op het landschap.

De gemeente Brummen is zo armzalig aangekleed als een sparrenbos waar de dennenscheerder een tijdje gerecreëerd heeft en daarom heeft het de toeristenbelasting sterk verhoogd, waardoor het nu met enige berusting kan zeggen dat hoe meer belasting er op het landschap drukt des te meer belasting komt er in de gemeentekas. Uiteraard verkondigt het gemeentehuis dat ze de kool en de geit zullen sparen, maar cynici vragen zich af wie er het eerst gegeten wordt.

In De Steeg vindt men dat we gewoon moeten voortbouwen, zeker nu het weer kan. Het vervallen Rhederhof aan de Veluwezoom in Rheden moet weer in volle glorie herrijzen en dat herrijzen moeten we letterlijk zien, want er worden drie flats gebouwd die wellicht hoger zijn dan de stuwwallen waar ze tegenaan gebouwd worden. Men verwacht dat de vele bomen in de omgeving genoeg stikstof kunnen opnemen en op hun beurt voldoende zuurstof leveren zodat de mens er kan leven.
In Spankeren zoekt men het nog hogerop. Daar wil men twee windmolens plaatsen omdat de energievoorziening van de centrale overheid overgedragen wordt aan bedrijven, boeren, burgers en buitenlui, allemaal in het kader van de Regionale Energiestrategie. Deze prachtige kreet betekent dat elke gemeente energieneutraal moet worden en dat moet afzonderlijk of gezamenlijk opgelost worden, waarbij de grootste uitdaging, of zo u wilt probleem, zal zijn dat de steden geen ruimte hebben voor windmolens en zonneparken en dat die derhalve aangewezen zijn op het omliggende platteland en……. waarbij de natuur ontzien moet worden. Dat is een probleem, zegt de een, maar we moeten het een uitdaging noemen, zegt de ander.

Zijn we nog in staat om tot compromissen te komen waarmee iedereen kan leven, oftewel kunnen we polderen op de stuwwallen? Dat wordt een boeiend proces, want u weet hoe een polder zich tot een stuwwal verhoudt. Het wordt dus weer het bekende krachtenspel tussen economie en ecologie en wat dat betekent voor de aanstaande ontwikkelingen op het gebied van onze energievoorziening. Gaan we de Veluwezoom volbouwen met flats en vakantieparken tussen de windmolens en zonneparken, die we over een tiental jaren weer moeten afbreken omdat we dan voldoende waterstof produceren of polderen we net zolang door tot de waterstof tegen de stuwwallen klotst?
Het zal waarschijnlijk profijtelijk polderen worden en ik noem dat gemakshalve de Shell-methode. Die houdt in dat we heel hard roepen dat we hard moeten werken aan de alternatieve energiebronnen, maar onderwijl nog harder lobbyen om de fossiele brandstoffen aan de man te brengen, want zolang die er zijn levert dat harde pecunia op. Kortom, het probleem blijft een uitdaging, maar zo u wilt, andersom kan ook.

Desiderius Antidotum

Business & Shopping: Neijenhuis Schoen- en sleutelservice Velp heropend en klaar voor de toekomst

VELP – Met drie generaties schoenmakers is Neijenhuis Schoenservice al sinds 1943 een begrip in Velp. Na een rigoureuze verbouwing openden zij op 25 januari de deuren van de geheel vernieuwde winkel.

“Er is geen stopcontact blijven zitten”, vertelt Edward Neijenhuis. “Een hele nieuwe opzet was echt nodig om onze diensten beter te kunnen presenteren. Aangezien schoenreparatie nog steeds de belangrijkste tak is binnen ons bedrijf, neemt de sleutelhoek een prominente plek in. Neijenhuis Schoenservice aan de Oranjestraat 1B dupliceert bijna alle sleutels. Ook autosleutels voorzien van een chip. Ook de presentatie van de comfortschoenen was niet meer van deze tijd.” Ook was de verbouwing een mooie kans voor om op energiegebied met de tijd mee te gaan. “We hebben bewust gekozen voor duurzame maatregelen, dat is de toekomst. De apparaten zijn gereviseerd en het pand is volledig gasloos.”
Een reden voor de verbouwing was de toenemende vraag naar comfort, wandel- en vrijetijdschoenen. Met merken als Finn Comfort en Lomer heeft Neijenhuis een uitgebreid assortiment dat in de vernieuwde winkel een mooie prominente plek heeft gekregen.
Naast schoenen is er veel meer te koop bij Neijenhuis. Van veters tot autosleutels en van inlegzolen tot compressiekousen. Dat laatstgenoemde is in Nederland nog niet zo bekend. “In het buitenland zijn compressiekousen veel populairder en wordt het veelvuldig gebruikt door sporters om het herstel te bevorderen. Ook voor mensen die last hebben van vermoeide benen kan het een uitkomst zijn”, aldus Edward.

Edward is naast schoenmaker ook podoloog en een expert op het gebied van inlegzolen. “Voor de eerstegraads voetklachten hebben wij een breed aanbod aan kant-en-klare inlegzolen, als dat onvoldoende resultaat geeft kan ik zooltjes aanmeten.”
De winkel moest in totaal drie weken dicht om de verbouwing te realiseren. Dat kon helaas niet anders. Na de opening was het wel gelijk enorm druk. Er kwamen zo veel klanten voor reparaties, het kopen van schoenen en veters, dat er veel deur sloten inmeten even naar achter worden geschoven. “Ook tijdens de opening op zaterdag werden wij overvallen door de enorme aanloop. Er waren meer dan 300 mensen en dat hadden wij niet durven hopen. Een barista maakte de heerlijkste koffie geserveerd met een hartig hapje. Hartverwarmend om te zien dat al die mensen de moeite hebben genomen om te komen”, aldus de trotse schoenmaker.

Business & Shopping: The Travel Club Eerbeek laat reisdromen uitkomen

EERBEEK – Het uitzoeken en de juiste keuze maken bij het zoeken naar een leuke vakantie vergt vaak veel tijd. Esther van Loenen is persoonlijk reisadviseur van haar eigen reisbureau The Travel Club Eerbeek en staat vanaf 2 februari klaar om klanten alle zorgen uit handen te nemen en de ideale vakantie samen te stellen.

Esther van Loenen werkt al zo’n 20 jaar in de reiswereld. Ook woonde zij ook een tijdje in Oostenrijk en Amerika. “Hierdoor heb ik veel ervaring opgedaan en dat heeft nu geresulteerd in mijn eigen reisbureau. Als persoonlijk reisadviseur kan ik samen met u de ideale vakantie samenstellen en reserveren.” Esther wilde haar eigen reisbureau beginnen omdat zij haar klanten de volledige service wil bieden. Geen boekingen via hoofdkantoren en contact binnen kantooruren. “The Travel Club Eerbeek is 7 dagen per week bereikbaar, ook in de avonduren. Ik kom bij de mensen thuis, maar ze zijn ook welkom bij mij op kantoor.”
In tegenstelling tot wat veel mensen zullen denken zijn er geen extra kosten verbonden aan het boeken via een zelfstandig reisadviseur. “De reis heeft dezelfde prijs als de reis op internet. De klant krijgt daar extra service en advies bij.” De service van het Esther gaat verder dan alleen het regelen van de reis. Ook tijdens de reis kunnen klanten, mocht dat nodig zijn, rekenen op de hulp van The Travel Club Eerbeek.

Persoonlijke aandacht en hoge service zijn erg belangrijk voor Esther. “Ik ontzorg u graag met al uw wensen op vakantiegebied. Bespaar uzelf tijd en ergernis en schakel de hulp in van uw persoonlijk reisadviseur. U kunt mij altijd bereiken zonder wachttijden. Een vast aanspreekpunt die begrijpt wat uw wensen zijn. Veel bestemmingen heb ik zelf bezocht. Van weekendje weg tot wereldreis; u krijgt van mij altijd het beste reisadvies.”
The Travel Club Eerbeek werkt samen met reisaanbieders in Nederland, België en Duitsland. De klant profiteert van de zekerheden van ANVR, SGR & Calamiteitenfonds. Een objectieve en onafhankelijke prijsvergelijking en tips & voorpret via de gratis app behoren tot de standaard service. “U kunt ook online boeken mét de vertrouwde service en afhandeling door The Travel Club Eerbeek.”

www.thetravelclubeerbeek.nl

Rick Evers: De gin-tonic-man

Als er één hype aan mij voorbij is gegaan is dat de gin-tonic-hype. Ik hoorde iedereen om me heen het drankje wel bestellen, maar ik voelde nooit de behoefte om dat zelf ook te doen. Net als tomatensap in het vliegtuig. Of thee om drie uur ‘s middags. Als mijn collega’s zeggen: “zullen we een theetje doen”, doe ik altijd net of ik ze niet hoor.

Wie ik wel hoorde, was de gin-tonic-man in de slijter. Hij had zijn eigen marktkraampje midden in de winkel en iedereen die binnenkwam kon rekenen op een overdreven vriendelijke begroeting. En of ik misschien zin had in een glaasje gin-tonic. “Gewoon een klein proeverijtje”. Eigenlijk had ik haast, maar ik dacht: niet zo moeilijk doen Evers, tik dat glaasje weg, dan is die man ook weer blij.

Niet dus. De gin-tonic-man greep zijn kans en ging helemaal los. Niks plastic proefbekertje, maar een fors glas, een scheut gin, tonic en ijs. En net toen ik dacht: kom hier met dat glas, moest er nog een minuscuul sinaasappelschilletje in en twee koffieboontjes. Al weet ik niet zeker of het koffieboontjes waren. Het kunnen ook konijnenkeuteltjes geweest zijn.

Eindelijk kreeg ik het glas en kon ik door met waar ik voor kwam: het uitzoeken van een aantal speciaalbiertjes. De gin-tonic-man liep achter me aan naar de afdeling speciaalbier. Ik begreep de hint. Ik moest natuurlijk zeggen dat het lekker was. Vooruit dan maar. “Ja, goed is-ie hè”, reageerde hij. “Meestal blend de gin teveel in met de tonic, maar deze blijft overeind. Dat proef je echt.”

Ik proefde niets bijzonders. Water met een smaakje. Een boel gedoe om niets wat mij betreft. Ik nam nog een slok en gaf de rest aan hem terug. Het enthousiasme van de gin-tonic-man was bewonderenswaardig, maar ik wilde ineens heel graag weg. Een theetje doen desnoods.

Tanja Klip-Martin stopt als dijkgraaf

REGIO – Dijkgraaf Tanja Klip-Martin legt per 1 augustus 2020 haar ambt als dijkgraaf van Waterschap Vallei en Veluwe neer. Zij stuurde op 24 december 2019 haar verzoek om ontslag aan de Koning. Het Algemeen Bestuur van Waterschap Vallei en Veluwe is aan zet om een opvolger te vinden.

In augustus 2020 is het Algemeen Bestuur van Waterschap Vallei en Veluwe een kleine anderhalf jaar in functie, Voor de dijkgraaf een passend moment om als dijkgraaf afscheid te nemen. Tanja Klip-Martin: “Dit besluit is gebaseerd op ratio. Gevoelsmatig voelt het anders. Dijkgraaf zijn van dit waterschap is de mooiste baan die je je kunt voorstellen. Maar 66 jaar is een mooie leeftijd om ook meer tijd te gaan hebben voor andere zaken in het leven. Ik ben trots op het waterbeheer in Nederland en zeker op dat van ons waterschap. De grote kennis en kunde, het langetermijndenken, het innovatieve lef en de uitvoeringspraktijk maken de waterschappen tot een fantastische omgeving om in te mogen werken.”
Tanja Klip-Martin blijft dijkgraaf tot 1 augustus 2020. Zij werd op 1 maart 2013 benoemd tot dijkgraaf door Koningin Beatrix en is daarmee een kleine zeven en een half jaar dijkgraaf van Waterschap Vallei en Veluwe. Zij blijft tot aan het eind van haar benoemingsperiode medio 2023 lid van de Eerste Kamer.