Home / Label Archief: Alle-Regiobode

Label Archief: Alle-Regiobode

Tentoonstelling Cor Stoel in de Oranjerie

DIEREN – Cor Stoel uit Eerbeek laat in de Oranjerie in het Carolinapark in Dieren enkele werken zien uit haar lange loopbaan in de beeldende kunst. Zo zijn er een paar werken gemaakt van textiel, tekeningetjes met pen en inkt en schilderen die zijn opgebouwd uit vele verdunde lagen verf. Cor Stoel werd opgeleid aan de Rietveldacademie en de Rijksacademie in Amsterdam. De tentoonstelling is nog te bekijken tot en met 3 september. De Oranjerie is geopend op woensdag tot en met zondag van 10.30 tot 18.00 uur.

Foi, foi: De ‘getatte’ fietse…

Mo’j is heuren wat d’r is gebeurd… Ut deerntje uut ut gezin van Rob kan merakels goed zwemmen. Ze is doar un kei in en mot vake noa Zwolle toe um te trainen. Ze geet dan met de fietse noar ut station van Zutphen en varder met de trein. Dat geet altied prima.
Zundags mot ze ok vake wedstrijden zwemmen. Heur vader en moeder goat dan vake mee met de auto. Ze hoef dan niet met de trein mee. Wel net zo fijn, kan ze nog wat langer in berre blieven liggen. Pas elejen ging ut wat anders. Zundags had Pa wat te doen en ging pas later noa Zwolle. In ut zwembad keek hee noa ut zwemmen van zien dochter.
Rob nam ut deerntjen mee noa huus. De volgende margen wol de dochter de fietse pakken. Gien fietse te bekennen. Oaveral ekeken maar gien fietse in of um ut huus. Ze zei meteen in paniek: “Mien fietse is ejat. Pa mien fietse is vot. Wat vervelend noe toch, ut was nog un beste fietse en noe foetsie. Ik mot d’r weer ene kopen want ik mot d’r ok mee noa schole”.
Rob mopperen en drammen. Wat un vervelend gedoe noe toch. Hee nam d’r gien genoegen mee. Hee lichen de politie in en streupen heel Zutphen af of de fietse doar argens kon stoan.
Toen schoat um inens wat in gedachten. Ut gebeurt zovake dat jongeluu die arg verlègen bint um un fietse. Ze nuump dat gewoon ‘effen un fietse lenen’. Rob bedach dat dit bie zien dochter ok wel is ut geval kon wèzen. De volgende dag noa ut station in Zutphen. Hee hoeven maar effen te kieken en ja heur doar zag hee al de bekende blauwe fietse van zien dochter stoan. De fietse zat gewoon op slot. De ‘jatters’ hadden de fietse gewoon op slot edoan zodat ze die weer mee konden nemmen. Doar zol hee toch wel effen un stöksien veur stèken. Hee warken op un kantoor niet zo varre van ut station.
Rob de fietse op de nekke en doar sjouwen hee met ut ding deur Zutphen hen. Rob zweten mien toch toen mee met de fietse bie ut kantoor kwam, maar hee had genog verdiend: ut ding was terechte. ’s Oavonds met de fietse noa huus toe. Hee meteen d’r mee an ut wark um ut slot van de fietse te slopen want de sleutel was vot. De dochter kon weer fietsen. Un ander slot had hee nog wel in de schuure dus alles was weer veur mekaar. Wat zol de dochter blie wèzen. Toen zee un uurtje later thuus kwam was zee inderdoad arg blie maar mos töt heur schande wat bekennen.
Zee had bedach dat ze de fietse zundags zelf bie ut station had loaten stoan. Doar had zee niet meer aan edach toen vader Rob heur zundagoavond kwam ophalen. O wat stom van heur. Rob de pest d’r in. Hee had heel Zutphen af ezoch, politie ebeld, fietse van station op de nekke ehad, mee noa huus enommen en nog ut goeie slot deur ezaag. Allemoal veur niks. Hee nösteren en was eerst niks best te passe. Toen de dochter um beloaven via un relatie un kaartjen veur de voetbal te regelen was ut leed snel elejen…

Goed goan,
Martien, De Platschriever uut Loenen

Ut slimste van warken is da’j wat doen mot

Retrospectief: De Engel in De Steeg

In 1971 besloot de gemeenteraad van Rheden tot het aankopen van panden en gronden van Hotel De Engel in De Steeg. Eigenaresse was mevrouw J. Wentink-Geerlings. De sloophamer zou op die plek aan de Hoofdstraat de ruimte creëren voor een nieuwe gemeentehuis. Het oude gebouw, een paar honderd meter verderop en juist aan de andere zijde van het spoorviaduct, was te klein geworden als het hoofdkwartier van de snel groeiende gemeente Rheden. In ’73 opende het nieuwe gemeentehuis.

De sloop betekende het einde van een lange horecatraditie op die plek. Eeuwenlang stond daar namelijk herberg Den Engel. De hofstede werd zo genoemd naar de toenmalige bewoner Engel Jansen. Al in 1639 werd daarvan in een akte melding gemaakt. Het was toen nog een kleine boerenhoeve en herberg, met aan de straatkant een stal, waar paarden van koetsen werden gewisseld. Die werd in 1912 afgebroken.

Van 1804 tot 1925 behoorde de boerderij bij het landgoed Rhederoord, na aankoop daarvan door Derk Willem Brantsen. In 1874 werd door de toenmalige pachter Christiaan Goedvriend het toen nog eenvoudige logement omgebouwd tot het daarna landelijk bekende hotel De Engel. Intussen was in 1865 ook de spoorlijn aangelegd en het station, eigenlijk meer een halte, werd gesitueerd bij het hotel en heette dan ook officieel Halte Den Engel. In 1917 verviel die stopplaats van de trein overigens weer.

Bekende Nederlandse schrijvers als Simon Carmiggelt, Louis Couperus, Jacob van Lennep, Jacobus Craandijk en cabaretier Wim Kan waren er regelmatige gasten. In verschillende Kronkels, de dagelijkse columns van Carmiggelt in Het Parool, figureerden De Engel, De Steeg en omgeving en de bewoners van de Veluwezoom. Het is ook de reden waarom Carmiggelt en diens vrouw, op een bankje gezeten en uitkijkend over de IJssel, in brons werden vereeuwigd tegenover de plek waar De Engel stond.

Vanaf eind jaren vijftig van de vorige eeuw ging het echter ieder jaar iets slechter met De Engel. Net als met de overige pensions en hotels aan de Veluwezoom overigens. De gemeente zocht voor haar nieuwe gemeentehuis een plek en werd daarmee een goede koper. Het einde van het tijdperk De Engel.

Rick Evers: Grijpautomaat

Omdat mijn vrouw met haar nieuwe speeltje in de woonkamer zit, ben ik het huis uit gevlucht om deze column te schrijven. Ik probeerde eerst de werkkamer, maar daar hoorde ik het nog. Dan maar naar buiten. Beetje koud ‘s avonds, maar ik moest iets.

Waar gaat dit nou allemaal over? Over een grijpautomaat. Ik zeg het maar gewoon. Ik deel immers al jaren mijn verhalen met u, dus van schaamte is weinig meer over. Mijn vrouw kocht dit weekend een grijpautomaat. Zo’n ding van de kermis waar je steeds net geen knuffels mee kunt pakken omdat ze er op het laatste moment afvallen.

Maar dan een kleintje op batterijen. Aan de bovenkant kun je er een lading snoep ingooien en als je er een muntje in doet, lijkt het net of je op de kermis bent. De verkoper had er alleen niet bij verteld dat het apparaat bij iedere poging een muziekje afspeelt. Een strontvervelend deuntje op volume honderd. Even stiekem een snoepje graaien is er dus niet bij. Sterker nog, ik denk dat we een vergunning moeten aanvragen om na tien uur ‘s avonds te spelen. Zo veel kabaal maakt dat ding.

Ze had hem eigenlijk voor de kinderen gekocht. Althans dat zei ze. ‘Daar zouden ze wel even zoet mee zijn.’ Ik hoor het haar nog zo zeggen. Toen wist ik natuurlijk nog niet dat mevrouw zelf tot elf uur ‘s avonds zit te graaien omdat ze haar zinnen heeft gezet op ‘die lekkere gele toffee’ die helemaal onderin ligt.

Ik kocht al een zak met alleen maar gele toffees, maar dat hielp niet. ‘Nee, zo is het niet leuk’, zei ze. En nu? De column is af, maar ik zie dat ze binnen nog zit te spelen. Ik ga maar eens naar bed. Oordopjes in en slapen.

Een Stief Kwartiertje: Gaaf Gelderland

Onze provincie heeft een nieuw bestuur. De verkiezingen in maart zullen u niet ontgaan zijn, de uitslag waarschijnlijk ook niet, maar wat het uiteindelijk allemaal oplevert, is voor nagenoeg elke Gelderlander nog ongewis. De bestuurders zijn over het algemeen anoniem, op de oude grijze Jan Markink na, die zich al zo lang vereenzelvigt met het pluche dat het onderscheid nauwelijks nog zichtbaar is. Het provinciebestuur is een mannenclubje geworden met nog wel een vrouw, maar die heeft zich in de afgelopen jaren zo genderneutraal opgesteld dat ze tot de mannen gerekend mag worden. Kortom, er zit een nieuwe oude club in grijs gehuld.

De verkiezingen in maart gingen over de provincie en over het klimaat en werden vanuit Den Haag aangestuurd. Het was GroenLinks versus Forum voor Democratie. Al voor de verkiezingen had het oude provinciebestuur de omgevingsvisie opgesteld en aangenomen en de fraaie naam Gaaf Gelderland meegegeven. Gaaf staat voor mooi en ongeschonden, maar ook voor nieuw en vooral cool, omdat jongeren zich er ook in moeten herkennen. Het stuk staat bol van de ambitie en zeker op het gebied van leefbaarheid, klimaat en duurzaamheid. Het aantal schitterende volzinnen met prachtige toekomstperspectieven in een arcadisch landschap gloort tussen de bladzijden en rolt overdonderend de provincie in. Een geweldige toekomst lonkt dankzij het NUON-geld.

Nu het nieuwe college is aangetreden en een coalitieakkoord heeft vastgesteld komen de eerste geluiden binnen die aangeven dat het een slap aftreksel is van de omgevingsvisie. Het klimaat komt er bekaaid af, wordt alom beweerd. Er is weliswaar 120 miljoen voor uitgetrokken, maar die had men al voor de verkiezingen gereserveerd; er komt geen cent extra bij. Daarnaast gaat er veel geld naar de landbouw en veeteelt om die omgevingsvriendelijker te maken, beter verkoopbaar dus; de belasting op motorrijtuigen gaat omlaag en het toerisme wordt bevorderd. Kortom: Gelderland lijdt aan het Cora van Nieuwenhuizensyndroom, waarbij uitgangspunt groei is: Schiphol moet groeien en dat kan en moet als alles eromheen milieuvriendelijker wordt, oftewel hoe pak je de bewoners rondom Schiphol in. Daar heb je een omgevingsvisie voor nodig en daarin is groei toonaangevend en doorslaggevend. Waarom Schiphol een van de grootste luchthavens van Europa moet zijn met al die nodeloze overstappingen is een vraag, evenals waarom we een van de grootste leveranciers van tuinbouwgewassen en vleesproducten ter wereld moeten zijn. Goed voor de economie is het antwoord, maar slecht voor de leefomgeving. Positief is dat het klimaat overal op de agenda staat.

Er is een aardig voorbeeld in onze omgeving, zo kom ik weer op de Veluwezoom. De snelweg A348 tussen Velperbroek en Dieren moet volgend jaar een onderhoudsbeurt krijgen die CO2-neutraal is, als eerste in Nederland. Niet dat de auto’s er CO2-neutraal gaan rijden, maar de aannemers moeten zelf bedenken hoe ze de klus CO2-neutraal gaan klaren; elders is het nog nergens gelukt. De ambitie is lovenswaardig, maar of de uitvoering haalbaar is op zo’n korte termijn wordt betwijfeld.
Maar er zijn positieve ontwikkelingen. De commotie die is ontstaan om de bomen tussen Ruurlo en Groenlo te kappen vanwege de verkeersveiligheid heeft zoveel teweeggebracht dat Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer en diverse gemeenten hun kapbeleid hebben aangepast. Ook is bekend geworden dat we overal waar het kan, bomen moeten planten, omdat die CO2 opslaan. Bomen kunnen van nature heel wat meer dan mensen. Ik ga de provincie bellen om dat alsnog in de omgevingsvisie op te nemen; dat lijkt me gaaf.

Desiderius Antidotum

Philadelphia haalt vlees en groenten bij lokale boeren

SPANKEREN – Met de symbolische overhandiging van een kistje heerlijke groente werd vrijdag 28 juni de samenwerking tussen Philadelphia Zorg en lokale boerderijen De Meander en De Nieuwenburgt bezegeld. Samen met Stichting Landschapsnetwerk Brummen en de gemeente Brummen zetten de organisaties zich in voor de ontwikkeling van korte voedselketens.

Het project korte voedselketens is een initiatief van Landschapsnetwerk Brummen. Paul Opdam legt uit: “Als bewonerscollectief zetten wij ons in voor een duurzaam landschap. Boeren bedrijven spelen hierin een cruciale rol. We willen met dit project onze ‘eigen’ boeren een betere positie geven en inwoners meer bekend maken met onze lokale producten.”

Korte lijnen zijn hierin belangrijk. Dankzij een eerste subsidie van provincie en EU heeft de gemeente in 2018 een voedselcoördinator aangesteld. Deze heeft de kansen verkend voor korte voedselketens. Met als eerste resultaat de korte keten bij Philadelphia Brummen, dat vanaf deze zomer groente, vlees, zuivel en fruit rechtstreeks gaat inkopen bij boerderijen De Meander in Brummen en De Nieuwenburgt in Spankeren.
Dit heeft meerdere voordelen. “We hebben niet alleen verse en gezonde producten, maar kunnen onze cliënten ook betrekken bij het proces van kopen en bereiden van eten”, zegt Sandra den Hartogh, locatiemanager van Philadelphia in Brummen. “Waar mogelijk kunnen cliënten helpen op het land van de boer door bijvoorbeeld zelf de groenten te oogsten. Maar ook het zelf naar de winkel gaan, producten uitzoeken en helpen met koken is heel waardevol.”

Hoewel er een lange voorbereiding aan ten grondslag ligt, gaat het project klein van start. Sandra den Hartogh hoopt de plannen de komende tijd breder te kunnen uitrollen binnen de zorgorganisatie.
Ook de andere deelnemers aan het project hopen op groei van het project. Niet alleen binnen Philadelphia, maar ook binnen andere zorgorganisaties bijvoorbeeld. Paul Opdam van het Landschapsnetwerk heeft daar alle vertrouwen in: “We zijn in gesprek met andere organisaties en zij volgen absoluut, maar die hebben iets meer tijd nodig.”
Wethouder Eef van Ooijen van de gemeente Brummen hoopt dat andere organisaties, maar ook inwoners van de gemeente geprikkeld zijn om hun boodschappen te doen bij lokale producenten. “Je koopt niet alleen mooie producten, maar steunt ook lokale boeren en draagt bij aan een divers landschap en een gezonde leefomgeving.”

Nu de eerste samenwerking een feit is, wordt er verder gewerkt aan uitbreiding van het netwerk van korte voedselketens. Hiervoor hebben de provincie Gelderland en de Europese Unie onlangs een vervolgsubsidie toegekend.

Foto: Linda Peppelman

Foto: Marrie Nijsingh en Ronnie Horstman van De Meander, Sandra den Hartogh en Jakob Louwen van Philadelphia Brummen en Hans en Tanja Nieuwenburg van Boerderij Nieuwenburgt bezegelen hun samenwerking

Energiek optreden Vrouwenkoor Phoenix bij Intermezzo

DIEREN / BRUMMEN – Een interim-dirigent die net twee weken voor het koor staat, een lastige ‘zingzaal’ met laag plafond; Vrouwenkoor Phoenix uit Brummen is gelukkig niet voor één gat te vangen en sloeg zich er kranig doorheen tijdens het concert bij Verzorgingshuis Intermezzo in Dieren.

Het koor opende heel enthousiast met het lijflied Viva tutte le vezzose, een ode aan alle mooie vrouwen. De toon was gezet, de sfeer in de volle zaal zat er gelijk in.
Verder stond er een wat lichter repertoire van Phoenix op het programma met onder meer nummers als Hail holy queen, Down by the sally gardens, I dreamed a dream, Stranger in paradise maar ook de twee prachtige Jiddische liederen Hatikva en Al Tashlichèni.
Tussen de nummers door kwam het boekje ‘meezingers’ op de tafels, vol met oude Hollandse krakers. De bezoekers gingen er eens goed voor zitten en zongen met stralende ogen mee. De zangmiddag werd in stijl afgesloten met I feel the spirit en het koor nam het warme applaus en vele liefdevolle complimenten in ontvangst.
Het koor werd begeleid door pianist Tatiana Laryna en stond onder leiding van interim-dirigent Rob Kaptein. “Met veel plezier kijk ik terug naar ons eerste gezamenlijke optreden. Ik vond jullie enthousiasme en bevlogenheid heel goed. Hierdoor werd er met veel energie gezongen. Het zingen met lef mag nog wel wat extra aandacht krijgen”, aldus Kaptein, die met het koor veel werkt aan zangtechniek.

www.vrouwenkoorphoenix.nl

Retrospectief: De eerste passerelle in Dieren

Deze week in Retrospectief een bijzonder plaatje uit Dieren. Op deze foto uit 1928 is een wagen te zien met daarop een houten maquette van een brug over het spoor in Dieren. De mannen op de foto voeren actie tegen de tweedeling van het dorp door de spoorlijn. Op het spandoek staat: ‘Overbrugging spoorlijn – het belang voor Oud en Nieuw Dieren’. De maquette op de kar vertoont overeenkomsten met de nieuwe Dierense passerelle, die vorige week feestelijk werd gedoopt in De Hoge Juffer.

Tussen beide momenten liggen 90 lange jaren, waarin het probleem van de tweedeling van het dorp steeds prominenter werd, tot er eindelijk een plan op tafel kwam én werd uitgevoerd dat die tweedeling deels ongedaan maakt. De Traverse en de Hoge Juffer zijn het resultaat.

Het treinstation en de omgeving ondergingen de laatste jaren een zeer ingrijpende verandering. Die transformatie zal ook worden getoond tijdens de expositie die de Oudheidkundige Kring Rheden-Rozendaal houdt op 12, 13 en 14 juli. Dan is in de Dierense Sjoel aan de Spoorstraat in Dieren een overzicht te zien van heden en verleden van de stationsomgeving.

Even terug naar de foto uit 1928, beschikbaar gesteld door Rina van der Velden – Hilverdink. Ze weet op zich niet veel van het plaatje, alleen dat haar vader er op staat. Hij is de derde man van links. De foto is gemaakt aan de Wilhelminaweg, op de plek waar tegenwoordig ijssalon Udine is gevestigd. Het is zichtbaar een bijzonder moment. Niet alleen was het maken van een foto in die jaren niet bepaald alledaags, de mannen hadden zich voor de gelegenheid duidelijk ook in het zondagse pak gehesen.

Maar wie zijn de anderen op de foto? Wie meer informatie heeft kan daarmee terecht tijdens de expositie in De Sjoel. Daar hangt dan ook grotere afdruk van deze foto.

Gashouder in Loenen

In Retrospectief van vorige week beschreven we een stukje geschiedenis over de gashouder bij de rotonde op de grens van Eerbeek en Loenen. We hadden het daarbij over de gashouder in Eerbeek, maar ondertussen is ons ter ore gekomen dat het adres van het bijbehorende woonhuis in Loenen ligt. Het is dus de gashouder van Loenen.

Business & Shopping: Frisse wind door Faunaland Doesburg

DOESBURG – Dierspecialist Faunaland is al jaren bekend in de Doesburgse binnenstad. Per 1 januari 2019 wordt deze winkel gerund door André Steintjes en gaat de dierenwinkel verder onder de naam Dierspecialist Steintjes.

Samen met zijn medewerkers blaast André een frisse wind door deze dierenspeciaalzaak. Naast het vertrouwde assortiment heeft er ook vernieuwing plaatsgevonden. Nieuw zijn de aquarium- en vijvervissen, waar Steintjes al jaren een grote passie en kennis voor heeft. Ook aan het toenemende aantal vissers is gedacht. De hengelsportafdeling heeft een mooie uitbreiding gekregen.
Daarnaast is er een trimsalon gevestigd in de zaak en een wasstraat voor de hond; een doggywash. Hier kunnen hondeneigenaren hun honden zelf wassen of laten wassen door een medewerker. Ook de vertrouwde bezorgservice op dinsdag en zaterdag blijft bestaan. Bezorging boven de 25 euro is gratis, onder de 25 euro zijn de bezorgkosten 2,50 euro.

Foi, Foi: Ziek

Ie heurt van oldere mensen vaak nog interessante verhalen oaver vrogger. Mooi bint ze eigenlijk niet want vake gif ut an dat de mensen toch wel un bitjen bekrompen waren.
Dit keer wol ik ut hebben oaver Dientje. Un aardig deerntje die die vrog bie de boeren an ut wark mos. Deurleren was d’r niet bie. D’r mos geld verdiend worden en in dat leren zagen de olders niks en zeker niet veur un vrouw. Die mos meteen in betrekking um de huusholding leren. Dientjen mos met zestien joar ok in betrekking. Meteen al veur dag en nacht. Ut leek heur niet maar ja ie hadden maar te doen wat de olde luu zeien. Zee kwam te warken bie un grote boer. Ut was un bar zuunige boer in un paar darpen varder. Hein was un dikke boer en hee was etrouwd met Trui uut etzelfde darp. Ut was un dochter van un grote boer. Ja, dat ko’j vrogger ut beste doen, want un boerendochter die brach wat mee en wist meestal van anpakken.
Hein en Trui waren alderjekes zuuning. As ze ut effen konden redden bleef de knippe dichte. Dientje mos an ut ende van iedere moand bie Trui altied drammen en schooien um de centen te kriegen en dat was eigenlijk maar un heel klein bitjen. Trui zei vake: “Dientje wule heb disse moand grote onkosten ehad. Wule kunt ut niet betalen. Ie mot effen geduld hebben”. Geduld had Dientje wel maar…. met moate. Ut worden heur toch te bar um iedere moand zitten te schooien um ut geld dat heur toe kwam. Zee had d’r hard veur ewark. Op un keer dach Dientje: “Zee kunt mien de pot op. Ik wark niet meer veurdat ik mien geld ebeurd hebbe.”
De volgende dag kwam Dientje niet uut berre. Ze bleef gewoon liggen. Zee deed krek of zee slim ziek was. Trui begreep d’r niks van en dach bie zichzelf: Dientje zal wel slim de griep hebben, ut liek mien bèter um de dokter maar effen te loaten kommen, want as zee lange ziek blif kan zee ok niet warken.”
Trui deed de dokter bericht en nog dezelfde middag kwam de dokter bie de boerderië van Hein en Trui. Effen later was hee bie ut berre van Dientje. Hee dach meteen: “Die zut d’r zeker niet ziek uut. Ut liek wel Hollands welvaart.”
De dokter pakken de pols van Dientje en de vroeg an ut deerntje: “Wat scheelte er aan. Wat mankeer je?” Dientje was eerlijk en zei: “Helemoal niks dokter…” De dokter keek wat raar op en zei: “Ben je niet ziek. Maar waarom lig je dan in bed?” Dientje antwoorden wat nuchter: “Nou kiek dokter, ze bint hier bar en bar zuunig. Ik heb al twee moand gien cent ezeen. Ik dach bie mien eigen: Ik ben nogal gek, gien centen ok niet warken. Ik blief gewoon liggen..”
De dokter gaf eerst gien reactie maar al gauw begon hee te glimmen en met un knipoge zei hee tegen Dientje: “Schik maar effen op Dientje. Ik heb van Hein en Trui al un joar gien geld ezeen….!” Hoe ut varder af elopen is vertelt ut verhaal niet…
.
Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Un bölleken handel is bèter dan twee vuuste vol wark