Home / Label Archief: Alle-Regiobode

Label Archief: Alle-Regiobode

Business & Shopping: Informatie over warmtepompen bij Smijer

DIEREN – Tijdens de jaarlijkse Verwarmings- en warmtepompenshow bij Installatiebedrijf Smeijer in Dieren was dit keer een adviseur van Nefit/Bosch te gast. Hij verzorgde korte, informatieve lezingen waarin hij uitleg gaf over alle typen warmtepompen.

De lezingen werden druk bezocht en de aanwezigen waren zonder uitzondering positief. “De lezingen waren niet per se bedoeld voor de verkoop, maar vooral om de groene gedachte wat te stimuleren”, zegt eigenaar Heico Smeijer. “Het is prettig dat een expert goed kan uitleggen wat een warmtepomp nou precies allemaal kan en doet. Het is interessant om te weten dat een warmtepomp meer rendement oplevert dan rente op de bank.”
Eigenaar Heico Smeijer is trots dat een grote dealer als Nefit/Bosch een lezing kwam houden in zijn showroom. “Het geeft voor ons aan dat deze grote fabrikant waardering heeft voor ons bedrijf.”

www.smeijer.nl

Een Stief Kwartiertje: Af

Het is algemeen bekend dat alle gemeenten alle energie nodig hebben om de begroting binnen de perken en de portemonnee van de burger te houden, behalve in Rozendaal; daar trekt men nog een fraaie beaujolais open en toosten op de volle dorpskas. En terwijl in het hele land acties gevoerd worden om letterlijk verder te kunnen bouwen aan de samenleving zegt men in Rozendaal simpelweg dat het dorp nagenoeg af is. Nu is een dorp nooit helemaal af, maar in Rozendaal heeft men het idee dat er nog een paar klussen geklaard moeten worden en dan kan er een strik omheen.

De nieuwe burgemeester, Ester Weststeijn, jong, ambitieus en nog niet af, wijst erop dat er nog een klein bouwproject uit de dorpsgrond moet verrijzen, er moet nog een speelveldje worden aangelegd en ook nog een huurhuis gevonden om in 2021 een vluchtelingengezin op te vangen, want dat schrijft de landelijke afspraak voor. Daar zit een rekening bij, maar dat is natuurlijk geen punt zijn met zo’n volle dorpskas. Echter, alles in het sociale domein, zoals vluchtelingen en jeugdzorg, wordt door buurman Rheden uitgevoerd en dat is reden tot zorg. Rheden gaat namelijk zeer fors bezuinigen op het sociale domein, dus zou Rozendaal moeten overwegen om het allemaal zelf te regelen, anders lopen ze nog het risico dat Rheden een greep uit de dorpskas doet.

Als de dorpskas uitpuilt, kan er uitgedeeld worden en dus gaat men nu energiek te werk om de energietransitie vorm te geven. Zoals u inmiddels weet is dat de overgang van fossiele brandstoffen (gas, kolen, olie) naar duurzame energie (zon, wind en aardwarmte). Ieder huishouden krijgt daarvoor duizend euro van de gemeente. Het is niet toegestaan om de subsidie te besteden aan energiedrankjes, ook al heb je een dak vol zonnepanelen; daar zal energiek tegenop getreden worden. Alle dorpelingen moeten ermee aan de slag om het dorp in de nabije toekomst van financieel-af naar energieneutraal te brengen.

Het gaat zo goed in Rozendaal dat binnenkort deze opgaande lijn gesymboliseerd wordt door een stalen boom, die op de Koningsberg wordt geplaatst. De berg en de omgeving zijn al in de oude glorie hersteld en nu moet er op de top van de berg een stalen boom komen als centraal element, van waaruit de glorie van het kasteeldorp aanschouwd kan worden. Een ontwerp van roestvrijstaal, want Rozendaal moet roestvrij blijven. Echter ….er is geen geld, men zoekt nog sponsors. Dat is natuurlijk een vreemd verhaal, want de Rozendalers zijn doorgaans dronken vanwege geldelijk geluk, mede omdat de beaujolais tegen de plinten van hun huizen klotst. Dus die boom is met gemak op te tuigen.

Na jaren waarin men elkaar meer als bedriegertje dan als medeburger zag, lijkt er nu eindelijk vooruitgang te zijn geboekt en om de vrede in het dorp ook in de toekomst te bewaren zou het goed zijn als veel mannelijke Rozendalers zich aanmelden bij de buren: de vrijmetselaars in Velp. Die zoeken vers bloed. Vrijmetselaars bieden door middel van symbolen en rituelen alle ingrediënten die een dorp nodig heeft om tot een echte en hechte samenleving te komen, zoals verdraagzaamheid, verbondenheid, broederschap, onderlinge waardering en wederzijdse hulp en dat leidt dan tot zelfontplooiing en zingeving; kortom tot geestelijke en morele verheffing. Als er ook nog een vrouwelijke variant bijkomt – die heten weefsters – dan bouwt men aan het Utopia aan de voet van de Veluwezoom. En die bedriegertjes kunnen dan eindelijk afgebroken worden.

Desiderius Antidotum

Foi,foi: Sonja

Wim van Ark uut Loenen was vrogger schilder, maar hef ok in zien lange lèven mooie verhaaltjes eschreven in ut dialect. Hee had veul fantasie. Dat kwam um goed van pas in de verhaaltjes. Wim schrif oaver Sonja: “Ik zal effen un tip van de sluier oplichen uut mien vriegezellenlèven. Dat is noe al meer dan zeuventig joar elejen. Vrogger maken ik ’s oavonds veur dat ik noa berre ging altied un ummetjen. Un endjen lopen met de hond. Dat deed ik niet alleen veur de hond, maar ok un bitjen veur mien gezondheid. As ik un endjen had elopen kon ik altied veul bèter de sloap vatten. Wiele kuieren dan un half uurtjen ut zelfde weggetje af. Altied krek op dezelfde tied. De hond vond dat arg fijn. Hee kennen dat krek. As ut tied was stond hee al veur mien met de liene in de bek.
Ut was in de winter. Hartstikke donker natuurlijk. D’r gebeuren wat raars. Trouwens, meestal maak ik wel wat biezunders mee. Ik hadde al un paar keer un gedaante veur mien zien lopen in ut duuster, maar ik kon niet best onderscheien wat ut noe wel was. Ik dache: margenoavond goa ik un kwartiertjen eerder dan weet ik zeker dat ik heur tegenkomme. En ja heur. De volgende oavond, doar zag ik heur in de varte al op mien afkommen. Toen zag ik dat ut Sonja was, Sonja van boer Droesen van de boerderië De Zunnehof. Toen ze mien zag ankommen dreien ze zich umme en ging d’r as un haze d’r weer tussenuut. Ik denke nog: ze hoef veur mien niet bange te wèzen, maar ja ze hef misschien niet in de gaten dat ik ut binne.
De volgende oavond zag ik heur weer ankommen. Toen heb ik eroepen: Sonja, Sonja…. Toen bleef ze stoan. Ik heb heur niks ezeg. Ik binne gewoon langs heur hen elopen en net edoan of ze d’r niet was.
Toen wist ze dat ik gien kwoade bedoelingen hadde. Ze keek mien wel an met un paar grote bange ogen. Ut was net of ze zeggen wol: “Ik vertrouw oe niks, zo half in ut duuster op zo’n afgelegen weggetje.”
De volgende oavond dach ik: Ik wil toch meer contact met heur hebben. Ut was mooi weer. Ik ginge fluitend ut zelfde rondjen weer maken, maar dan zonder hond. Ja heur, doar zag ik heur weer aankommen. Ik zei niks, zee zei ok niks. Zee deed krek of zee stom was. Noe stond doar langs dat weggetjen toevallig un banke. Doar bin ik heel op mien gemak goan zitten. En noe ku’j ut geleuven of niet. Ze kwam heel dich bie mien zitten en kroap tegen mien an. Ik wist niet hoe ik ut hadde.
Ze had van dat mooie zwarte hoar. Ik hebbe is heel veurzichting oaver dat mooi zwarte hoar estreken. En vanaf die tied waren wiele gezwoaren kammeroaden. En toen…. blaffen ze veur de eerste keer tegen mien van bliedschap. Ut was Sonja de zwarte labrador, de hond van de boerderië, De Zunnehof.

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Veur alles is un uutvluch, behalve veur oe geweten

In februari is iedereen Verliefd op de Veluwezoom

REGIO – Die saaie februarimaand, die moet toch een stuk leuker kunnen? Dienke Geurtz van de Spelerij in Dieren wil er iets bijzonders van maken en nam het initiatief voor de themamaand Verliefd op de Veluwezoom. Samen met collega-ondernemers wil ze onder het thema ‘liefde’ een breed programma aan leuke activiteiten en acties aanbieden.

“In februari is het voorjaarsvakantie en er wordt carnaval gevierd, maar verder is er vaak weinig te doen”, legt Dienke Geurtz haar idee uit. “De restaurants zitten op Valentijnsdag vaak wel vol, maar de rest van de maand kun je natuurlijk ook allerlei leuks organiseren.” Om deze rustige maand leuker te maken, stelt zij haar collega-ondernemers voor om samen een thema-maand op te zetten: Verliefd op de Veluwezoom.
Peter Oversteegen van Veluwe Aktief in Rheden was direct enthousiast over Dienkes plan, net als overigens vertegenwoordigers van de verschillende ondernemersverenigingen in de regio. Hij legt het idee verder uit: “Het thema wordt natuurlijk opgehangen aan Valentijnsdag, op vrijdag 14 februari. Maar Verliefd op de Veluwezoom betekent ook verliefd op onze omgeving, op ons gebied. Deze maand is voor ons als ondernemers een manier om iedereen de Veluwezoom te laten beleven, zowel bewoners als gasten die hier logeren.”

Doe mee!

Dienke probeert zoveel mogelijk ondernemers en organisaties enthousiast te krijgen om mee te doen. Ze heeft zelf talloze ideeën om samen het thema uit te dragen. “Dat kan door een speciaal liefdesmenu in het restaurant, een combinatie-actie van een fietstocht met een lekkere lunch bij een collega, een activiteit voor singles, een mooie etalage met een liefdesthema, een wandeling door de natuur, een kasteelbezoek met champagne, noem het allemaal maar op. En juist uit de samenwerking met elkaar kunnen hele leuke dingen ontstaan”, zegt ze enthousiast.
Voor de Spelerij denkt ze zelf aan het maken van lieve cadeautjes in de Uitvinderij, maar ook aan leuke activiteiten, bijvoorbeeld om samengestelde gezinnen aan elkaar te laten wennen. “Want Verliefd op de Veluwezoom is zó breed. Het slaat op nieuwe liefdes, op stellen die al jaren bij elkaar zijn, maar ook op gezinnen en ook voor singles is er van alles te organiseren. Je kunt er oneindig veel mee.”
Peter Overstegen heeft het idee om zijn duo-scooters en tandems centraal te zetten en bijvoorbeeld een tocht uit te zetten naar een plekje waar een lekker drankje kan worden gedaan of geluncht. “En natuurlijk doen we iets met Cupido en boogschieten.”

Liefdesbrief

Alle ondernemers en organisaties uit de regio kunnen zich aanmelden om mee te doen met een actie, in welke vorm dan ook. Dit kan bij Dienke Geurtz via dienke@spelerij.nl. Alle initiatieven worden begin volgend jaar opgenomen in een ‘liefdesbrief’, die zal verschijnen in Regiobode. Zo krijgt iedereen een mooi overzicht van alle deelnemers, acties en activiteiten.

Rick Evers: Mijn vriend is Prins Carnaval

Ik ben hartstikke trots op hem. Vriend R. De nieuwe Prins Carnaval in een mooi Sallands dorpje. Zijn vrouw werd Prinses. Hartstikke handig, want als prinsenpaar moet je overal komen opdraven en samen is wel zo gezellig. Ze zullen wel vaak oppas nodig hebben. De buurtpubers gaan de komende maanden daar hun zakken vullen.

Ik was er niet bij. Bij de bekendmaking. Het gebeurde in de plaatselijke snackbar. Ik weet niet of dat gebruikelijk is in carnavalskringen, maar ook dat is natuurlijk handig. Achteraf had ik het best willen zien. Prins R met cape om zijn schouders, scepter in de hand en fazantenveren op zijn hoofd. In de andere hand uiteraard een biertje, maar dat beeld kende ik al.

R is niet het type dat smeekt om prins te worden. Hij moet dus wel gevraagd zijn. Waarschijnlijk omdat hij zo’n bezig baasje is. R trommelt bij de muziekvereniging, organiseert vlooienmarkten en haalt tussendoor ongetwijfeld oud papier op. Kortom, als je R in je dorp hebt, word je daar zeker niet slechter van. Dat prinsengedoe is vast een blijk van waardering.

Ik denk niet dat ik zelf snel gevraagd wordt. Prins Rick I van Rossumdaerp. Het allitereert wel een beetje, maar ik vrees dat mijn bijdrage aan het verenigingsleven te magertjes is. De laatste keer dat de plaatselijke volleybalvereniging aan de deur stond om chocoladeletters te verkopen heb ik de deur iets te snel dicht gedaan omdat mijn aardappels anders koud werden. Daar word je geen prins mee.

Je moet natuurlijk ook een beetje fotogeniek zijn. Als prins. R doet dat goed. Statige pose. Mooie lach. Ik kan dat niet. Mijn vrouw zegt altijd dat ik normaal moet kijken op foto’s, maar ik doe echt mijn best. Kortom, die sleutel van mijn dorp ga ik niet krijgen. Maar ik ben toch trots. Want mijn vriend is Prins Carnaval. Alaaf!

Retrospectief: Landhuis Enghuizen in Hummelo

Deze week bekijken we een foto van landhuis Enghuizen in Hummelo. Het fraaie landhuis is op deze foto nog in volle glorie te bewonderen. Het werd in 1945 echter door brand verwoest en niet meer opgebouwd.

De naam Enghuizen heeft overigens niets te maken met een enge plek of anderszins iets om bang voor te zijn. Enghuizen komt van de naam van de eerste eigenaar, Evert van Enghusen. Hij was van 1326 tot 1404 de eigenaar en had het waarschijnlijk ook laten bouwen. Nog tot 1488 waren Enghusens in het bezit van het kasteel. De laatste Enghusen was ene Margriet, die in Doesburg in een klooster woonde en het eigendom overdroeg aan Seger van Heeckeren genaamd Rechteren, geheten Van Voorst.
Enghuizen was in die tijd nog een middeleeuws kasteel, dat stond op een eiland in een vijver of slotgracht. Op die plek staat tegenwoordig een tot jagershuis verbouwde duiventil.

Het middeleeuwse kasteel werd begin 18e eeuw afgebroken, om plaats te maken voor een huis dat bestond uit een hoofdgebouw, met halfronde vleugels. Meer een paleis dan een kasteel en in bezit van het geslacht Van Heeckeren. Die woonden er, tot begin 19e eeuw ook dat paleis werd afgebroken en het gebouw zoals te zien op deze foto werd opgetrokken, tussen 1835 en 1842. Het was een huis in Italiaanse palazzostijl, met zuilen en veel beeldhouwwerk. Op het landgoed werden ook verschillende bijgebouwen opgetrokken, zoals een oranjerie, koetshuis en jachthuis. Die gebouwen staan er nog steeds en zijn in gebruik. Het kasteel niet meer. Het werd op 25 maart 1945 getroffen door bommen uit Geallieerde vliegtuigen, omdat in die tijd Duitse parachutisten op Enghuizen waren gelegerd. De schade aan het gebouw was niet fataal.

Dat werd anders toen Canadezen kort na de bevrijding in het beschadigde landhuis waren gelegerd. Zij zagen door onvoorzichtig gedrag kans een brand te laten ontstaan die het pand wél fataal werd. De schade was zo groot dat in 1948 werd besloten het af te breken.
De familie nam na de oorlog haar intrek in de royale oranjerie, waar ze nog steeds woont.

Een Stief Kwartiertje: Actie!

Als er in de afgelopen weken iets duidelijk is geworden dan is het wel het feit dat het voeren van actie helpt, zeker als het gebeurt onder het motto: hoe zwaarder het geschut, hoe eerder de bestoken bestuurder dreigt om te vallen. Deze onmiskenbare logica is inmiddels in alle sectoren van onze samenleving doorgedrongen, je hoeft er zelfs geen boer of grondwerker voor te zijn; succes verzekerd. Zo dreigden de onderwijzers en leraren weer eens met verbaal geweld op te trekken naar het Binnenhof om de daar aanwezige hardleerse leerlingen nog eens flink de les te lezen of er rolde al een half miljoen hun kant op. Maar het is niet genoeg, actie dus. Dat moet interessante lesstof opleveren, zodat kinderen leren hoe ze later hun belangen bij elkaar moeten demonstreren.

Het fenomeen actievoeren kruipt nu ook de Veluwezoom op. Vooralsnog wordt het meest voorziene slagveld, de Posbank, niet omgeploegd; de heide mag er nog even blijven staan, maar voor hoelang? Als de bezoekers zo massaal blijven komen verandert het natuurgebied vanzelf in ons eigen Malieveld. Ook de verhuisplannen van de zwijnen en de herten kunnen voor de komende periode weer opgeborgen worden in het rustgebied voor het wild.
Onlangs dreigden de motorclubs naar de rechter te stappen om hun recht op hun rondje Posbank op te eisen. In eerste instantie was men niet bang dat de Gelderse Hells Angels, al No Surrender scanderend, de stuwwallen zouden bedwingen met hun pk’s om het natuurgebied open te houden voor hun wekelijkse egotrip, maar toen de nette burgerij dreigde met minder nette acties steeg de angstadrenaline in het Steegse en werd het ultieme middel uit de gemeentekast getrokken waarmee de goegemeente tijdelijk wordt verdoofd: nieuw onderzoek. Het natuurgebied gaat nog niet op slot. Voorlopig krijgen de dieren op de Posbank ook in het weekeinde geen rust.

Onderwijl werd er in Brummen hard gewerkt om daar een eigen Malieveld te scheppen. Het wonderlijke daarbij is dat de werkzaamheden niet door boze Brummense burgers werd gedaan, maar door de raadsleden zelf. Die begrijpen maar al te goed dat het volk actie wil, alleen niet door het gemeentebestuur op te blazen, maar de plannen voor Eerbeek uit te voeren, een fatsoenlijke begroting in elkaar te praten of het sociale domein overeind te houden. Het College van B en W was net met een ultieme poging bezig om een gemeentelijk bankroet af te wenden of de Raad besloot dat er sprake was van een bestuurlijk faillissement en blies de zaak op. Het bestuurlijke slagveld ziet er nu uit als het Malieveld nadat boeren en grondwerkers dat heel professioneel hebben bewerkt.
De vraag is wanneer de boze Brummenaren optrekken naar het gemeentehuis. Alle veronderstelde democratische krachten zullen beweren dat het volk eenmaal in de 4 jaar mag optrekken naar het stemlokaal, maar bij de laatste keer dat dit gebeurde zijn de uitkomsten nu door de partijen met speels gemak terzijde geschoven, waardoor de winnaars verliezers werden en omgekeerd.

Overal op deze aardkloot worden momenteel acties gevoerd tegen ongelijke verdeling van rijkdom, grondstoffen, rechten en macht; de balans is zoek. De bestuurders van een land, gemeente of een onderneming moeten niet langer gericht zijn op het eigen welbevinden en dat van aandeelhouders, maar moeten zich afvragen voor wie ze werken. Ze dienen een bijdrage te leveren aan de behoeften van mensen op een eerlijke manier tegen een eerlijke prijs en met respect voor de natuur. Die actie!

Desiderius Antidotum

Rick Evers: Maar ik fiets

Ik heb iets ontdekt wat al langer bestaat: fietsen. Ik kon het al. Ik deed het al. Maar ik doe het tegenwoordig zo vaak, dat ik me afvraag waarom ik een auto heb. Naar mijn werk is het tien kilometer. Een half uur fietsen. Vijfentwintig minuten als ik me kwaad maak. Maar ik ben bijna nooit kwaad.

Behalve vorige week. Ik besloot weer eens de auto te pakken, want ik wilde op de terugweg grote boodschappen doen. De ellende begon al met het krabben van de autoruiten. Wat een gedoe. En eenmaal onderweg werd ik bijna depressief. De stoplichten zaten tegen, ik ergerde me aan andere weggebruikers. Ik miste mijn fiets zo erg, ik kon wel janken.

Dat was dus de laatste keer. Noem me een blije eikel, maar fietsen maakt me echt gelukkig. Ik zie ook gewoon veel meer. Dezelfde kat die steeds in het weiland ligt, roofvogels, drie fjorden waarvan er twee elkaar steeds op de rug kriebelen en de andere altijd een stukje verderop staat. En een mooi huis dat ik van fundering tot dakpan opgebouwd zie worden. Die tien kilometers vliegen gewoon voorbij.
Het seizoen zit niet mee. Een tijdje geleden vertelde ik nog tegen collega’s dat ik heus wel de auto pak als het regent. Maar mooi niet dus. Ik ga echt niet meer ‘s ochtends in die Kia zitten. De dieren op de route verwachten mij. Dus kocht ik een regenpak. En nee, ik heb niet dezelfde voor mijn vrouw gekocht. Er zijn grenzen.

En er was nog iets. Mijn oren. Tijdens een aantal koude ochtenden vorige week merkte ik dat mijn grote oren daar het meest van balen. Maar mij krijgen ze niet klein. Nooit niet. Dus stap ik iedere ochtend op de fiets. Soms met regenpak, soms met oorwarmers, soms allebei. Natuurlijk fiets ik dan voor gek. Maar ik fiets.

Retrospectief: Ontginning van de Loenermark

Wie per fiets of al wandelend natuurgebied De Loenermark gaat verkennen zal niet vermoeden dat bijna het gehele gebied op de schop is geweest. De woeste gronden van weleer werden in cultuur gebracht om dienst te doen als productiebos. Buitenlandse soorten werden aangeplant, die echter door een nieuwe visie van de beheerders weer moesten verdwijnen.
De Koninklijke Heide Maatschappij heeft een groot aandeel gehad in de ontginning van woeste gronden in ons land. In 1888 werd de HeideMij opgericht om gronden voor de landbouw te werven, om de economie omhoog te stuwen en werk te creëren voor de duizenden werkelozen. Overal in het land werden projecten ter hand genomen. In de jaren dertig begon de HeideMij met het voormalige Markegebied De Loenermark in Loenen.
Eigenaar van deze gronden was de gemeente Apeldoorn. Het gebruiksrecht kwam evenwel vanouds aan de gezamenlijke inwoners van Loenen toe, doch in 1931 heeft de gemeente Apeldoorn dit gebied afgekocht, waarna zij de handen vrij had om met de Loenermark te doen wat zij wilde. In 1993 gaf de gemeente Apeldoorn het gebied van ruim 1200 hectare weer in erfpacht af aan Het Geldersch Landschap.
Aan de Heidemaatschappij is toen eerst opgedragen om een bebossingsplan op te maken, en vervolgens om in werkverschaffing dit terrein met de spade gereed te maken voor de aanplant. Zoals toen gebruikelijk bij dit soort werkzaamheden, werd alles in ‘accoordarbeid’ verricht, dus niet in uurloon. Hoofdzaak was natuurlijk grondverzet, doch ook werd er gemeente-compost aangevoerd als bemesting. Dankzij het gebruik van compost kon op veel van deze nieuwe gronden een eenzijdige beplanting met grove den voorkomen worden. Direct werd een gemengd bos uitgeplant, met els en lupine ertussen voor de stikstofvorming.
Al dit werk wordt zoveel mogelijk verricht zonder materiaal van buitenaf, want het doel was natuurlijk om de kosten zoveel mogelijk te besteden in de vorm van arbeidsloon. Daarom werden ook de benodigde jonge pootboompjes in hoofdzaak zelf gekweekt in speciaal tot dit doel aangelegde bedden. Ten dele in de bossen en de rest op andere punten in de gemeente.

Thans is het bosgebied nog steeds vrij toegankelijk van zonsopgang tot zonsondergang. Per auto kan het gebied ingereden worden tot de grote parkeerplaats nabij de schaapskooi. Van hieruit kan uitgebreid gewandeld worden door het bosgebied. Er zijn twee wandelroutes, aangegeven met keien, uitgezet vanaf de parkeerplaats bij de schaapskooi. Op de (nieuwe) trimbaan kan men de spieren loswerken. Met de meegebrachte fietsen kan hier de omgeving verkend worden. Het golvende landschap biedt nog mooie vergezichten.

Van Gelders Grijs terug op TV Gelderland

ARNHEM – Jochem van Gelder is in oktober teruggekeerd op TV Gelderland met een nieuw seizoen van Van Gelders Grijs. Jochem gaat in gesprek met ouderen over hoe het is om ouder te worden. Want wat doe je als je gedachten jong blijven, maar je haren grijs worden?

Jochem gaat elke week op bezoek bij Gelderse ouderen en vraagt ze de oren van hun hoofd. Dit doet hij elke week vanaf een andere locatie: zo is Jochem dit seizoen onder andere te vinden in Arnhem, Lochem, Elburg en Doetinchem. Naast de openhartige gesprekken die Jochem voert, wordt er elke week een grootouder-kleinkind-quiz gespeeld. Grootouder en kleinkind vormen samen een team en krijgen verschillende vragen voorgelegd. Dat levert zeer verrassende reacties op.

Een ander vast onderdeel van Van Gelders Grijs is een portret van markante Gelderlanders op leeftijd. Jochem gaat bij hen op bezoek om te ervaren waar ze mee bezig zijn. De muziek is van Wim de Bruin (68), een vaste prik in de uitzendingen. Als dj verzorgt hij de muzikale omlijsting van het programma. Van Gelders Grijs is iedere zaterdag om 17.20 uur te zien op TV Gelderland en wordt daarna ieder uur herhaald. Online (terug)kijken is mogelijk via Uitzending Gemist.