Home / tweetpost

tweetpost

Rick Evers: Hij piept nooit meer

Je weet pas hoe erg je iets mist als je het niet meer hebt. Dat merk je bijvoorbeeld als de batterij van je horloge leeg is. Als midden in de winter de cv-ketel stuk gaat. Als je de allerlaatste aflevering van het allerlaatste seizoen van je favoriete serie hebt gezien. En ik heb er nog eentje: als de magnetron stuk is.

Acht jaar lang zit-ie al netjes ingebouwd tussen de keukenkastjes. Hartstikke tevreden piepte hij elke dag van plezier. Maar afgelopen zondag besloot meneer er ineens mee op te houden. Gewoon zonder aankondiging. Geen klokje meer in beeld, geen stroom, geen teken van leven. We hebben niet eens op een waardige manier afscheid kunnen nemen.

Onze Siemens combimagnetron was onze beste huisvriend. Gewoon omdat hij er altijd voor ons was. Iedere ochtend maakte hij onze Brinta klaar. Ieder weekend de allerlekkerste ovenbroodjes. En zonder hem was maandag-zalmdag nooit geboren. Ook ons kleine mannetje was dol op hem. Hij wist namelijk: ‘als hij piept, is mijn flesje klaar’. En nu piept hij nooit meer.

Naast verdrietig ben ik ook een beetje boos op hem. Hij zadelt ons namelijk wel met een probleem op. Ik had liever gezien dat hij twee weken vooraf had aangekondigd: ‘zeg jongens, ik stop er binnenkort mee, de pijp is leeg, zoeken jullie vast iets anders?’. Een soort opzegtermijn. Dan hadden we op ons dooie gemak naar een opvolger kunnen zoeken.

Ondertussen lopen we maar een beetje te improviseren. Zo dacht ik vroeger dat Marie in bad ging als iemand sprak over au bain-marie, maar inmiddels is het onze alternatieve magnetron geworden. Niemand is onmisbaar, zeggen ze wel eens. En dat kan best zijn, maar onze combimagnetron komt toch verdraaid dicht in de buurt. Ik heb nog liever dat de batterij van mijn horloge leeg is.

Rick Evers: Beste YouTube,

Ik moet eens een hartig woordje met u spreken. Ons zoontje is namelijk heel erg boos op u. Woest. En niet eenmalig, maar iedere dag. U verpest namelijk keer op keer zijn favoriete momentje. Want als je acht maanden oud bent en je bent een beetje hangerig, dan wil je gewoon even genieten van het filmpje ‘non-stop kinderliedjes’.

Nu ben ik zelf ook geen fan van commercials tijdens een leuk programma of een spannende film. Maar wij volwassenen zijn eraan gewend. Bovendien weten wij: dit is even doorbijten. Die film komt zo weer terug. Maar als je acht maanden bent, werkt dat anders. Ineens zijn die leuke poppetjes zomaar van het scherm verdwenen en komt er een reclame van Dyson, de snoerloze stofzuiger.

Het is keer op keer paniek. Terwijl die filmpjes uitgevonden zijn om ons als ouders ook een beetje rust te geven. Even wat mailtjes wegwerken, de vaatwasser uitruimen of een lekkere maaltijd koken. Het gaat allemaal prima zolang die reclameblokken tussendoor maar wegblijven. Hij schrikt zich gewoon het apelazarus als een witlofsnijdende Frank Lammers ineens in beeld komt.

Of de commercial van Vinted. ‘Draag je het niet, verkoop het dan.’ Ons zoontje kan er niets mee. Helemaal krijsen wordt het als Typhoon in beeld komt. ‘Tidididi, wij zijn de unlimitids, wij zijn de unlimitiiiiiiiids, tidididi.’ Dat duurt hem allemaal veel te lang. En hij hoeft ook helemaal geen 5G-netwerk. Die tekenfilmpjes doen het prima op onze WiFi.

En natuurlijk, ik weet dat rechtsonderin een knopje ‘overslaan’ in beeld staat. Maar daar kan een kind van acht maanden niets mee hè. Dus beste YouTube, stop met die commercials voor volwassenen in filmpjes voor kinderen. Niemand heeft er iets aan en iedereen wordt er boos van. Bedankt.

Rick Evers: Oh de zomer

Muggen. Twijfel of je op jouw leeftijd nog wel een bikini aan kunt. Zwembaden in allerlei soorten en maten die je in principe gewoon online kunt bestellen, maar die door leveringsproblemen pas in de herfst bezorgd worden. Geen boerenkool met worst kunnen eten zonder dat het raar is. Iets met pollen en hooikoorts. En wat te denken van paardenbloemen en andere ongewenste gasten die maar blijven groeien in je net-niet-perfecte-gazonnetje.

Heerlijke mandarijnen die nergens verkrijgbaar zijn. Gesmeer met zonnebrandcrème (of zoals mijn vriend M altijd zegt: ‘zonnebadcrème’). Geen paaseitjes in de winkel. Overal vakkenvullers die zeggen: ‘nee, meneer, de raketijsjes zijn op en ze komen vandaag ook niet meer binnen’. Fruitvliegjes die het fruit in de fruitschaal sneller op hebben dan jij. Een zonnebril die langzaam van je zweetneus afglijdt als je zit te lezen. Slippers die je steeds kwijt bent.

Gehannes met een mobiele airco die je voor veel geld gekocht hebt en die je door het immense lawaai alsnog uit je slaap houdt (en dan heb ik het nog niets eens over die vervelende afvoerslang die altijd net te kort is of die je vast moet klemmen met allerlei oude doeken en lappen). Wespen in je flesje bier. Wespen in de rosé. Wespen in de ranja. Wespen overal. Vrienden die op het laatste moment afzeggen voor de barbecue waardoor jij drie dagen kleffe worstjes zit te eten. Een hitteplan.

Badend in het zweet wakker worden. Geen zin hebben om bij de open haard te zitten. Niet kunnen genieten van je buitenverlichting omdat je al naar bed gaat voordat het aan is. Files richting Zandvoort. Muggen. Die had ik al genoemd, weet ik, maar ze zijn echt irritant: muggen! Zweetoksels. Het eeuwige gevecht om een schaduwplekje. Geen warme chocolademelk met slagroom drinken. En, speciaal voor mijn vader: mieren. Overal mieren.

Dat jullie het allemaal even weten. Die zomer, dat is dus echt geen pretje hè. Dus geniet nog maar even van het hier en nu. Voordat je het weet is het voorbij en komt die horrorzomer eraan.

Rick Evers: Ze gaan weer open… Jammer

Als ik deze column schrijf is het zondag. Ik hoor ineens overal gejuich, geschreeuw en auto’s gaan toeterend door de straat. Ik zie ook mijn buurvrouw huilend van geluk in de armen van mijn buurman vallen. Er worden zelfs vlaggen in de straat gehesen. Snel kijk ik op nu.nl of het Nederlands Elftal misschien zonder te spelen wereldkampioen is geworden. Maar het zijn de scholen. Ze gaan weer open.

In het hele land waren papa’s en mama’s wekenlang aan de keukentafel gekluisterd. Normaal gesproken moesten ze op kantoor in een pantalon een projectplan initiëren om de toegevoegde waarde van zelfsturende teams aan te tonen. En nu zaten ze in hun joggingbroek aan hun kind uit te leggen dat Sam nog drie knikkers overhoudt als hij er tien in zijn zak had, maar er eentje verliest en er zes weggeeft.

De sluiting van scholen en opvang heeft veel relaties op de proef gesteld en nog veel meer stress opgeleverd. Ik ken verhalen van radeloze ouders die overdag maximaal een uur voor de baas kunnen werken en daarom tot diep in de nacht achter de laptop zitten om hun werk af te krijgen, wanneer de levende enkelbanden eindelijk in bed liggen.

Zelf hebben we ons kleinste mannetje ook al weken thuis. Door een lokale corona-uitbraak zat onze kinderopvang zelfs al dicht voordat het van Hugo de Jonge per se moest. We zijn er inmiddels aan gewend. Ook mijn collega’s weten allang dat ik tijdens een Team-vergadering het geluid uit heb staan omdat er anders steeds een babymuziekje op de achtergrond klinkt.

Gaat bij ons nu ook de vlag uit omdat de opvang weer open gaat? Nee. Eigenlijk niet. Natuurlijk, werken met een baby op schoot is verre van ideaal. Maar toch… De eerste keer rechtop zitten. Het eerste hapje in de kinderstoel. Zijn blije koppie als hij wakker wordt na zijn middagslaapje. Elke dag je baby een beetje meer peuter zien worden; het is een tijd die je nooit meer terugkrijgt en ik had het voor geen goud willen missen.

Rick Evers: F*ck de overheid

Ik herinner me nog een beklad verkeersbord. Een tijdje terug. Ik zat op de fiets te wachten voor een rood stoplicht en zag in zwarte letters ‘f*ck de overheid’ op een verkeersbord staan. Toen dacht ik nog: jeetje, wat bezielt iemand om zo’n bord te bekladden. Inmiddels zijn we een paar maanden verder.

Relschoppers hebben zondagavond in Enschede vernielingen aangericht in het ziekenhuis. In Roermond hebben ze met winkelwagentjes een glazen pui vernield van een winkelcentrum om vervolgens in te breken. In Den Haag werd zwaar vuurwerk gegooid naar omstanders en agenten. In Oosterhout werden de ruiten van een restaurant ingeslagen.

Ziekenhuizen, winkels, restaurants, hulpverleners. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze het zwaar hebben. Maar voor relschoppers is dat blijkbaar niet van belang. ‘Kijk, als ik deze stoeptegel door de etalage van deze winkel gooi, kan ik gewoon deze spullen pakken. Helemaal gratis.’ Dit zijn geen protesten tegen de coronamaatregelen. Dit is rellen om het rellen. Gewoon omdat het kan.

Een goed moment voor passende straffen, lijkt me. Als deze raddraaiers geen hulp willen van de overheid, dan krijgen ze dat ook niet meer. ‘Wat is er meneer, heeft u uw hand bezeerd toen u een etalageruit ingooide? Sorry, dan krijgt u geen zorg van ons. In onze aantekening staat ook dat de ambulance nooit meer voor u uitrukt. De brandweer trouwens ook niet. En u krijgt geen uitkering meer, geen huurtoeslag en geen zorgtoeslag. Nooit meer. Succes verder.’

Natuurlijk, een beetje frustratie is te begrijpen. We zijn allemaal coronamoe. En iedereen heeft het zwaar. Van kappers tot thuiswerkende ouders met kinderen, van winkeliers tot kinderen met thuiswerkende ouders. Maar als je je echt niet meer kunt inhouden, pak dan geen stoeptegel of zwaar vuurwerk. Pak liever een zwarte stift en leef je uit op een verkeersbord.

Rick Evers: Emma, Sam en Monique

Monique is mijn held. Zij kent mij helemaal niet en ik ken haar eigenlijk ook niet, maar haar filmpjes op social media zijn fantastisch. Monique is de eigenaresse van de kinderwinkel Emma & Sam bij ons in het dorp. En omdat kinderkleding, boekjes en loopfietsjes geen essentiële spullen zijn, zit de tent van Monique al een tijdje dicht. Dikke pech dus. Bovendien heeft Emma & Sam geen webwinkel. Dubbel pech.

In zo’n geval kun je als ondernemer natuurlijk twee dingen doen. Optie een: je gaat bij de pakken neerzitten. Binnen met de gordijnen dicht chagrijnig zitten mokken met een kopje thee en online lekker afgeven op Rutte en kornuiten. Optie twee: je laat zien dat je ondernemer bent. Monique koos voor de laatste optie en is hard op weg een ware vlog-heldin te worden.

Nogmaals, ik ken Monique niet. Maar ze lijkt me het type dat het liefst de hele dag in de winkel met klanten staat te ouwehoeren. Maar ja, die hobby mag nu even niet meer. Daarom besloot ze filmpjes te maken van de producten en die via Facebook en Instagram aan te prijzen. En dat niet alleen, ze komt ze natuurlijk ook op de fiets bezorgen. En ook daar maakt ze dan weer filmpjes van.

Volgens mij loopt het als een tierelier. De filmpjes zijn zo aanstekelijk, dat ze zelfs kinderkleding verkoopt aan mensen die helemaal geen kinderen hebben. Monique is een natuurtalent. Zet haar in een dierenwinkel en ze verkoopt elke dag tachtig zakken hondenvoer aan mensen die geen hond hebben.

Ik liep laatst door de winkelstraat in ons dorp. Hema, Wibra, Blokker, alle grote jongens zaten dicht. Winkels donker, etalages leeg. Alsof ze de strijd tegen de lockdown hebben opgegeven. En toen kwam ik langs Emma en Sam. Setjes kinderkleding netjes uitgestald op de grond en binnen stond iemand vrolijk een filmpje op te nemen. Die krijg je niet kapot hoor.

Rick Evers: Positief

Ik hoop dat ik in 2021 weer lekker met mijn vrouw uit eten mag. Dat ik een restaurant kan opbellen om te reserveren voor vanavond zeven uur. En dat we dan naar binnen mogen zonder mondkapje en dat het heel druk en gezellig is. Ik hoop ook dat ik een winkel in kan lopen zonder dat iemand zegt: ‘meneer, u moet wel een mandje pakken’.

Ik hoop dat ik in 2021 mijn ouders lekker kan knuffelen. Of weer schouder aan schouder met vrienden in de kroeg staan en proosten op het goede leven met een flesje Corona. Ik krijg zelfs zin om naar een kringverjaardag te gaan met essentiële kaas en worst. En dat er dan heel veel mensen zijn. Dan geef ik iedereen een hand en misschien wel drie zoenen. Gewoon omdat het kan.

Ik hoop dat in 2021 de Action weer opengaat. En dan niet om de supermarkten te ontlasten, maar gewoon om zoveel mogelijk meuk te verkopen. Het lijkt me heerlijk om weer niet-essentiële spulletjes te kopen. Vreselijk lelijke stenen vogeltjes bijvoorbeeld. Of led-lampen voor in de tuin die het net niet goed genoeg doen. En tussendoor af en toe flink hoesten in het gangpad zonder dat iemand gek kijkt.

Ik hoop dat alle kinderen in 2021 weer onderwijs krijgen zoals het bedoeld is. Gewoon lekker op school met een docent voor de klas. En dat ze na afloop in groepjes kunnen samenklonten. Om te spelen, te keten, te chillen of om essentiële chips en essentiële blikjes energiedrank in de supermarkt te scoren.

Ik hoop dat in 2021 niemand mij vooraf vraagt of ik klachten heb. En dat wattenstaafjes weer gewoon voor oren zijn en niet voor neus en keel. Ik hoop ook dat ik mijn collega’s weer in het echt kan zien en dat een personeelsuitje geen online pubquiz is. Ik hoop dat iedereen in 2021 negatief is. Of ben ik nou te positief?

Rick Evers: John

Ik ben stinkend jaloers op schilders. ‘s Ochtends met zo’n busje naar een kluswoning van een klant rijden en dan de kozijntjes strak aflakken. Niets lijkt me mooier dan dat. Geef mij een fijne kwast in de hand en ik ben een gelukkig mens. Maar ik ben geen schilder. Helaas. Had ik maar een vak moeten leren.

Gelukkig kan ik me bij mijn eigen woning uitleven. En omdat ik niet zo veel tijd heb, doe ik al vier jaar over de buitenkant. Mijn vrouw heeft me tot mei 2021 de tijd gegeven. Als de buitenkant dan nog niet af is, schakelt ze iemand in. Geen John Williams, maar een professionele schilder. Mijn nachtmerrie. Alsof je een kind zijn knuffel afpakt.

Omdat het winter is, ben ik nu binnen bezig. De lievelingskleur van de vorige bewoners is nicotinegeel, maar wij zijn toch meer van het frisse wit. Gelukkig maar, want dan heb ik flink wat te schilderen. Voor de laatste tips kijk ik altijd naar de filmpjes van John Edens. Een Apeldoornse schilder die zijn vakmanschap op YouTube etaleert.

John is eigenlijk mijn held. En daar is niets geks aan, want mijn kinderen hebben ook YouTube-helden. Die hebben vaak vreemde namen zoals ‘Gamemeneer’ of ‘Onnedie’. Mijnes heet gewoon John Edens, maar ik sluit een artiestennaam in de toekomst niet uit. De filmpjes van Johnnieboy worden namelijk met de week populairder.

Soms dwalen mijn gedachten tijdens het schilderen een beetje af. Dan zie ik voor me dat John fulltime YouTuber wordt en dat ik zijn schildersbedrijf overneem. Lekker ‘s ochtends met een busje naar een kluswoning van een klant rijden en dan de kozijntjes strak aflakken. Niets lijkt me mooier dan dat. Maar eerst de buitenkant van mijn eigen huis natuurlijk.

Rick Evers: Ouwelullenfiets

Het is gebeurd. Het verval is ingetreden. Definitief. Het begon ooit met die eerste grijze haar. Daarna heb je in de gaten dat je op zaterdagavond liever om tien uur naar bed gaat dan naar de kroeg. En als je toch gaat, moet je twee weken bijkomen. Maar dan… dan sta je ineens bij de fietsenwinkel voor een elektrische fiets.

Een elektrische fiets voor mijn vrouw en mijzelf. Wel allebei een andere kleur en geen bijpassend regenpak. Er zijn immers grenzen. Maar toch. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Ik meen me te herinneren dat ik die e-bikes ooit eens belachelijk maakte in een column. Al was dat meer frustratie omdat ik steeds voorbij werd gesjeesd door mensen op leeftijd.

Vriend R appte mij gekscherend: ‘meneer wordt boos over bladblazers, maar koopt wel een e-bike’. Waarschijnlijk bedoelt-ie dat het allebei producten zijn voor mensen die liever lui zijn dan moe. Maar het maakt me niet meer uit. Mij maak je niet meer gek. Want met mijn nieuwe fiets race ik in een kwartier naar mijn werk. Als ik tenminste ooit weer naar mijn werk mag van het Outbreak Management Team.

Ik ben dol op mijn nieuwe fiets. Zo dol zelfs, dat ik allerlei smoesjes verzin om vaker te kunnen fietsen. Zo vergat ik gisteren expres de mozzarellabolletjes. Kon ik mooi nog een keertje heen en weer naar de supermarkt. Ook de containers zet ik tegenwoordig met de fiets aan de weg en ik overweeg zelfs onze brievenbus een paar kilometer verderop neer te zetten.

Het verval gaat ongetwijfeld doorzetten. De buren zitten al te googelen waar ze een grote opblaasbare Abraham kunnen huren en zelf merk ik dat ik steeds vaker met belangstelling kijk naar de woonzorgcentra in de regio. Als er maar een mooi fietsenschuurtje bij zit. Dan ben ik een gelukkig man.