Home / Opinie

Opinie

Ik vind: Ons Doesburg, geen Doosburg en geen Smeerburg

Ik worstelde me de afgelopen weken door bedrijfsplannen, zienswijzen, bezwaarschriften en andere publieke uitingen over het bedrijventerrein aan de Verhuellweg heen. Ik luisterde in Loc17 naar de voorlichting over milieu- en gezondheidseffecten. Hoe staat het met de veiligheid van de grote gastanken en aangemeerde gastankers? Dat alles begon op een nacht in mijn dromen rond te draaien. Beelden van rampen zoals in Moerdijk, Enschede en Beiroet vlogen langs. Ik schrok wakker.
Kan dat hier ook? Een boze ontslagen vrachtwagenchauffeur die in een kamikazeactie met zijn truck de gasttank inrijdt? Een ietwat aangeschoten binnenschipper die per ongeluk tegen de kade vaart waar de gastank ligt? Een verdwaalde terrorist die een aanslag in Duisburg had gepland, maar hem nu maar in Doesburg uitvoert? Ik geef toe: allemaal rampscenario’s. Ook dat hoort bij een zo ingrijpende wijziging van een bestemmingsplan: kijken naar de mogelijke gevolgen voor de bevolking van de stad, voor de stad zelf.
Mijn bezwaren tegen de verdozing, waardoor Doesburg landelijk de naam Doosburg dreigt te krijgen, vallen weg bij het nadenken over de mogelijke veiligheidsrisico’s en de vervuilingsrisico’s van de zo mooie Fraterwaard De Koepoortstraat moet geen Fijnstofallee worden. De Burgemeester Nahuijssingel moet geen Burgemeester Weghuissingel worden. Maar zover is het nog niet.We hebben, hoop ik, een wijze gemeenteraad die alle mooie geformuleerde visies over duurzaamheid en Doesburg op weg naar een groene stad om gaat zetten in concreet beleid.
Internationaal en nationaal begint het besef door te dringen dat er een enorme urgentie is als het gaat om het milieu , de gezondheid en de veiligheid van de bevolking. Ik hoop dat dat in ons mooie Doesburg ook tot een concreet milieu- en veiligheidsbeleid leidt, waarbij de gezondheid, de veiligheid en het welzijn van de burgers samen met een bescherming van onze kostbare natuur centraal staat. Wellicht even een adem- en nadenkpauze? Dat geeft ook ruimte om als gemeenteraad over alternatieve intensieve werkgelegenheid na te denken. Ik ben benieuwd.

Bram Grandia,
Doesburg

Ik vind: Politiek ter overname; kan dat?

De door mij gewaardeerde nestor van de Brummense gemeenteraad, Mame Douma, geeft er de brui aan. Na 12 jaar politiek te hebben bedreven zet hij nu zijn partij in de etalage. Democratisch Brummen (DB) wordt niet op Marktplaats geplaatst, is niet te koop, maar is voor iemand met een politieke bevlieging ter overname. Is bevlieging een ideologie?
Dit woord zegt onder meer dat dat een inrichting binnen een maatschappelijke groep betekent, een denkstroming is of een sociale klasse. Komend van de VVD en Lokaal Belang (LB) begon Mame Douma als DB zijn derde partij. Spoedig sloten twee niet-bekende LB-politici zich bij hem aan. Na een korte periode namen zij weer afscheid om als fractie Hofman-Kleverwal (alweer een partij!) verder te gaan. Mijn gerespecteerde Mame kwam wéér alleen te staan. Nu DB ter overname wordt aangeboden, komt de vraag om de hoek kijken welke ideologie hier gevolgd gaat worden.
Het kan ook anders. Zou het niet beter zijn dat sommige splinterpartijen zich opheffen omwille van de bestuurbaarheid van de gemeente? In Brummen zijn er nu 8 fracties op 20.000 inwoners, waarvan diverse partijen zelfs geen wethouder uit eigen gelederen kunnen leveren. Sommige politici zijn vooral bezig geweest zich af te splitsen om dan waarschijnlijk op te komen voor het platte eigenbelang. Het zou te prijzen zijn als zij zich wat meer inleefden bij samenwerkende senior-partijen. Die staan ook borg voor idealisme, dualisme en vernieuwing. PvdA en GroenLinks geven hier al een aanzet toe en het CDA heeft dat al jaren geleden gedaan (KVP-CHU-AR). Besturen wordt dan ook een stuk makkelijker.
Bovendien, wat heeft die politieke opdeling de laatste jaren extra gebracht in Brummen? De man/vrouw in de straat zegt pluchezitters te zien en veel partijruzies die rollebollend over straat gingen. Met populisme schieten we natuurlijk ook niets op. Als kiezer ga ik goed nadenken alvorens ik met het rode potlood mijn punt maak. Eén ding staat voor mij wél vast: niet splinteren!
Overigens wens ik mijn gewaardeerde Mame nog veel vlieguren toe die hij hoopt te maken op niet-politieke en niet-bevlogen ‘andere dingen’.

Bruno de Vries,
Eerbeek

Ik vind: Wikken en wegen

SP Doesburg is voor werkgelegenheid – geen weldenkend mens is tegen werkgelegenheid. Toch beweren andere partijen dat wij hiertegen zouden zijn. Dit idee willen we nu, hier, voor eens en altijd uit de wereld helpen.
Ook wij willen graag dat een ieder een goede baan heeft, met een eerlijk inkomen. Wij bestrijden armoede en werkloosheid en zijn voor verhoging van het minimumloon. Maar zodra wij vraagtekens zetten bij bestemmingsplannen, of bij uitbreiding van een bedrijventerrein, gooit men ons voor de voeten dat we werkgelegenheid niet belangrijk vinden.
Natuurlijk is werkgelegenheid belangrijk, maar er is meer dan dat. De burgers bijvoorbeeld, onze kiezers. Hun belang is ons belang. Dus als hun gezondheid op het spel staat geeft dat ons te denken. De wetten in Nederland beschermen de burgers. Tegen geluidsoverlast bijvoorbeeld, of tegen uitstoot van giftige stoffen. Bij de wijziging van een bestemmingsplan en de verzwaring van toegestane industrie moet de gemeente aantonen dat overlast niet erger wordt voor de burgers en natuur. En dat is niet voor niets, want overlast heeft een hele grote invloed op de gezondheid.
Wanneer een bedrijf wil uitbreiden en dit ten koste gaat van de gezondheid van anderen, moeten wij de belangen gaan wegen. Wie heeft profijt van het plan? Hoeveel banen levert dit op in de toekomst? Hoeveel kan een bedrijf nog groeien op deze plek? Hoeveel gezondheidsrisico lopen de buurtbewoners? Kortom, voor wie zijn de lasten en voor wie de lusten?
Na uitgebreide bestudering van alle feiten, cijfers en bezwaren komen wij dan tot een conclusie. En in het geval van de bestemmingsplanwijziging aan de Verhuellweg in Doesburg luidt de conclusie: op deze plek zijn de grenzen bereikt. Uitbreiding van de huidige bedrijven betekent te veel overlast voor bewoners en natuur. Dat is heel spijtig voor deze bedrijven. Hier kunnen zij niet verder groeien zoals ze dat willen. Voor Doesburg is dat echter geen probleem. Het bedrijventerrein biedt namelijk wel genoeg ruimte voor allerlei soorten bedrijven die niet veel overlast geven en geen grotere hallen nodig hebben. Bedrijven die ook, of misschien zelfs wel meer, groei aan werkgelegenheid bieden.

SP Doesburg

Een Stief Kwartiertje: Integriteit

Het gaat zo goed met de economie in de regio, dat we alert moeten zijn dat niet juist in deze tijden de slechte eigenschappen van de mens komen bovendrijven. Ik moet erkennen dat mijn hand pijnlijk aanvoelt bij het opschrijven van het voorgaande, maar de gebeurtenissen van de afgelopen week zorgen ervoor dat de kramp er spontaan is ingeschoten. Op de Haagse burelen is het één grote struikelpartij dankzij onmiskenbare onvermogens om de meest elementaire behoeften en verlangens in gewoon menselijk handelen om te zetten, al is dat – toegegeven – niet altijd even gemakkelijk.
De economie draait als een tierelier en dan veronderstel je dat de grote opgaven van deze tijd met een goede en snelle aanpak door een fatsoenlijk en geschikt kabinet opgepakt worden, maar niets is minder waar. U kent ze inmiddels: de stikstofcrisis, de woningnood, de asielzoekers, de biodiversiteit en de veestapel etc. en daar hangt ook nog een grote dreigende klimaatwolk overheen. En voor het Haagse drama Afghanistan zouden we een geregistreerde tolk uit het buitenland moeten overkomen om het fatsoenlijk uit te leggen. Er spelen voortdurend andere zaken, bovenhuids en vooral eronder. Het hele land vraagt zich af: wie speelt welk spel, correspondeert de binnenkant met de buitenkant en wordt het eigen belang niet verkocht als algemeen belang?

Terug naar onze regionale economie, die groeit naar ruim 4,5 procent en doet het bij ons beter dan in het westen. De perspectieven zijn even goed als de uitdagingen groot zijn, dus is het van belang te bezien hoe het spel met de verschillende belangen hier gespeeld wordt.
De dijkverhoging bij de N317 bij Doesburg staat hier symbool voor. De dijk wordt verhoogd om de groeiplannen van Rotra en Ubbink te kunnen realiseren zonder dat de buurtbewoners last van het toenemende vrachtverkeer zullen hebben. Op zich klinkt dat redelijk en als alle partijen en betrokkenen het met elkaar eens zijn, dan is er niets op tegen. Het gaat er echter om of de belangen goed en eerlijk gewogen worden en de besluitvorming overeenkomstig plaatsvindt. Het gaat om integriteit, om rechtschapenheid, eerlijkheid en betrouwbaarheid en nog meer kwalificaties waar we zo gemakkelijk over struikelen. Integriteit betekent geen handjeklap in achterkamertjes.

En zo belanden we bij de bestuurscultuur in ons landje, een actueel maar heikel onderwerp. De heersende opvatting is dat die moet veranderen, maar verandering van een cultuur is een zaak van lange adem. Het is niet alleen landelijk, maar ook lokaal van belang. Gezien de grote uitdagingen waarvoor we staan is een nieuwe bestuurscultuur noodzakelijk, zegt men, maar integriteit moet de leidraad zijn van welke oude of nieuwe bestuurscultuur dan ook. Het gaat om wezenlijke vragen zoals: ten dienste van wie en wat worden er besluiten genomen en ten koste van wie en wat? Wat gebeurt er aan beide zijden van de dijk? Zit er nog ergens een duiker?

Overal zijn die vragen hoogst actueel en zeker nu in Doesburg. Als de Doesburgse bedrijven mogen uitbreiden, komt dat de werkgelegenheid ten goede aan Doesburg en de Doesburgers? Wat betekent het voor de natuur, voor de omgeving? Als het vrachtverkeer toeneemt, zitten er dan Doesburgers op de trucks of Oost-Europeanen? We kunnen niet meer zonder arbeidsmigranten, we hebben er steeds meer nodig. We zijn al een migratieland en onze medemenselijkheid vereist om arbeidsmigranten en echte vluchtelingen een (t)huis te bieden. In ons overvolle landje gaat welke groei dan ook altijd ten koste van iemand anders en iets anders. Op naar een integriteitscultuur.

Desiderius Antidotum

Een Stief Kwartiertje: Ons Monument

Dit jaar kreeg de Open Monumentendag het thema ‘mijn monument is jouw monument’ met als doel dat zoveel mogelijk mensen zich welkom voelen bij een monument en het bereikbaar is voor iedereen. Daarom werd dit jaar het begrip inclusie centraal gesteld en dit betekent dat met name mensen met een beperking moeten kunnen meedoen en dus welkom zijn. Inclusie staat tegenover exclusie, dat uitsluiting betekent. Normaliter hebben we het over gebouwen als we het over monumenten gaat; gebouwen waar mensen gewoond, gewerkt en geleefd hebben. Gebouwen zijn objecten die in het verleden door mensen gemaakt zijn, maar in onze regio hebben we een fraai monument dat in oorsprong niet door mensen gemaakt is, maar waarover we momenteel in een hevig dispuut verzeild zijn geraakt. Het gaat over de vraag of iedereen er wel welkom is en zo ja of het voor iedereen permanent open moet zijn en bereikbaar voor mensen met een beperking; kortom, moeten er voor de Posbank open monumentendagen georganiseerd worden?

De Posbank is het mooiste en momenteel het meest omstreden monument in onze regio. Het is in de voorlaatste ijstijd, het Saalien, gebouwd door schuivende ijsmassa’s, die zand, grind en klei van rivierafzettingen opstuwden tot hoge stuwwallen. Toen mensen er gingen wonen en werken, is het monument zodanig bewerkt dat alleen de hoogteverschillen nog aan de oudheid refereren. Tot voor kort werd het ook wel natuurgebied genoemd, maar inmiddels is het tot monument verklaard, want eerdaags wordt besloten of en zo ja, wanneer en voor wie het opengesteld wordt en op welke voorwaarden en tegen welke prijs. Iedereen weet dat een monument beheerd moet worden of liever nog gekoesterd. Er moeten mensen in wonen, anders dreigt het te vervallen en in onze huidige natuuropvattingen zal dat ook gebeuren met de Posbank als het volledig wordt afgesloten. Het gaat dan weliswaar weer lijken op iets wat we oorspronkelijk echte natuur noemen, maar we kunnen er niet meer wonen, werken en leven. Vandaar dat er nu al maanden gepolderd wordt over de stuwwallen en daar leest u de tegenstrijdigheden al in. Het is de ultieme discussie tussen inclusie en exclusie en dus helemaal monumentendag, met ‘open’ als het meest omstreden aspect.

Veel organisaties willen dat de Posbank afgesloten wordt voor gemotoriseerd verkeer, anderen willen slagbomen bij grote drukte of elektrische voertuigen om mensen omhoog en omlaag te brengen. Veel terreineigenaren op de Veluwe willen zelfs dat er betaald wordt voor parkeren, dat zal bezoekers afschrikken. Ook wil men dat mountainbikers en ruiters een vignet kopen. Kortom, het geheel gaat steeds meer op een dierentuin lijken, maar dan tegenovergesteld: de bezoekers worden schichtig bekeken door de dieren, die zich zoveel mogelijk schuilhouden omdat ze drukte als een verwerpelijke menselijke eigenschap beschouwen en een inbreuk op hun leven in hun monument.

De tweekamp inclusie versus exclusie werd afgelopen week al prachtig zichtbaar toen de gemeente Rheden besloot om de Schietbergseweg tot eenrichtingsweg te verlagen, waardoor het gemotoriseerde verkeer niet alleen zonder tegenliggers wat harder de Posbank kan oprijden, maar ook vele kilometers moet omrijden om er weer af te komen. Meer kilometers betekent ook meer uitstoot, maar gelukkig maakte de gemeente een uitzondering voor werkverkeer, voor zichzelf dus.
Feitelijk kunnen we niet anders dan de hele Veluwe tot dierentuin verheffen of tot recreatiepark met een gereguleerd aantal dieren en een gereguleerd aantal mensen. We noemen het dan ook geen natuurgebied meer, maar gewoon Ons Monument, open op vastgestelde tijden.

Desiderius Antidotum

Een Stief Kwartiertje: Lobby

Natuurlijk hadden de Doesburgse bedrijven Ubbink en Rotra graag Cora van Nieuwenhuizen als nieuwe commissaris binnengehaald, want ze was een energieke minister, althans daar wilde graag voor doorgaan. Zo energiek zelfs dat ze nu lobbyist wordt voor de energiebedrijven in ons landje. Ze is de zoveelste bewindspersoon die het kabinet vroegtijdig verlaat.

Gelukkig wordt Cora geen commissaris in Doesburg. Ubbink en Rotra willen groeien en dan zou je veronderstellen dat ze daar Cora prima voor kunnen inhuren, want Cora denkt alleen in enigszins vastgeroeste liberale termen dus alleen in groei. Vliegveld Lelystad moet open, want Schiphol moet groeien en er moet meer asfalt komen want we moeten doorrijden, het liefst zo hard mogelijk en rekeningrijden is misschien iets voor een volgend kabinet, niet voor Cora. Hoe energiek ze er ook op stortte, het lukte allemaal niet, zelfs niet als ze haar laatste troef uitspeelde en riep: ‘dan verzinnen we een list’. De rechter, de Raad van State of de tijdgeest hebben Cora steeds ingehaald en nu stapt ze over naar Energie-Nederland en ze vindt dat er geen sprake is van belangenverstrengeling met haar werk als minister. Het is een list die wel gelukt is, want integriteit is een begrip dat nooit een groeiproces bij Cora heeft doorgemaakt. Europa is tegen dit soort overstappen van bewindspersonen naar bedrijfsleven en Den Haag feitelijk ook, maar het Handboek Bewindspersonen is in een la opgeborgen en de sleutel is zoekgeraakt, misschien is zoekgemaakt dichter bij de waarheid.

Maar goed dat Cora niet naar Doesburg komt. De gemeente en de provincie hebben inmiddels de uitbreidingsplannen van de bedrijven goedgekeurd, al moet de gemeenteraad er eind van de maand nog over oordelen. Het milieu lijdt er niet onder, zeggen de lokale en provinciale overheden, maar diverse buurtbewoners en milieuorganisaties denken daar heel anders over. Een goede lobbyist kan hier wonderen doen, dus zijn de tegenstanders zeer teleurgesteld dat Cora niet wordt ingezet, want zij is zeer succesvol als het om mislukkingen gaat.
Het wordt een lastige zaak in het oude Hanzestadje. Hanze betekent handel, een samenwerkingsverband van handelaren met een stad en in deze economische hoogtijdagen kan Doesburg weer iets van haar oude glorie terugkrijgen. De economie trekt weliswaar aan maar er is een groot gebrek aan vakmanschap en de tegenstanders van uitbreiding vinden dat de nog beschikbare ruimte in ons landje niet met economische activiteiten moet worden ingevuld en vrezen veel vervuiling in de nabije toekomst. Er is grote verdeeldheid vanwege tegenstrijdige belangen: de botsing tussen economie en ecologie. De voorstanders hebben de economische wind in de rug, de tegenstanders willen de omgevingswet gebruiken om de wind de andere kant op te laten waaien.

Ach, dacht ik even, was Cora dan toch maar naar Doesburg gekomen. Ze had het probleem wellicht eenvoudig opgelost met haar jarenlange mantra: de technologische ontwikkelingen lossen alle klimaatproblemen op, als het morgen niet is dan zeker volgende week. Het was ook haar uitgangspunt van haar lobbystrategie. Lobbyen is een werkwoord en vaak een keurig aangeklede vorm van belangenverstrengeling. Lobbyen staat vaak op gespannen voet met ethisch handelen. Het gaat er dus om welke partijen in Doesburg het best haar lobby kan inzetten, m.a.w. wie kan het meest rooskleurig en geloofwaardig de toekomst aan de ander verkopen. Nee, dan Cora toch maar niet naar Doesburg, veel te riskant. Doesburg moet zelf over haar toekomst oordelen, onomkoopbaar en onafhankelijk, althans als dat nog mogelijk is.

Desiderius Antidotum

Ik vind: goed nieuws

Goed nieuws voor de bewoners van Dieren. Om bloeiende hei te zien hoeven ze niet naar de Posbank, met al zijn drukte. Het gemeentelijk heideveld de Slenk, gelardeerd met bremstruiken, in de nabijheid van de Ontmoetingskerk, onderhouden door een buurtbewoner, in samenwerking met de gemeente, staat voor 80 procent in bloei. De resterende 20 procent heeft een bruine kleur. Veroorzaakt door larven van het heidehaantje die de, vooral oude heidestruiken, aan vreten. De struiken gaan niet dood. Ze worden in de herfst afgemaaid. Als de natuur haar plicht doet, gaan ze opnieuw uitlopen. Bloeiende hei zal na ongeveer 2 jaar weer terug komen. Pak de fiets en geniet.

J.Sevenster, Dieren

Een Stief Kwartiertje: Eigen volk

Eigen volk eerst is in de afgelopen jaren een zeer omstreden uitdrukking geworden. Vooral in extreemrechtse kringen wordt het in de strijd geworpen voor het behoud van de eigen identiteit en cultuur. De eigen-volk-eerst-roepers willen ermee aangeven dat ons landje al genoeg eigen problemen heeft die een oplossing vragen, alvorens de ‘buitenlanders’ geholpen moeten worden. Niemand zal ontkennen dat het belangrijk is dat mensen zich verbonden voelen met hun omgeving, hun cultuur en hun geschiedenis, maar dat mag nooit uitsluiting van anderen inhouden.

Uiteraard zullen al deze overwegingen geen enkele rol hebben gespeeld bij de besluitvorming van de Woonservice IJsselland in Doesburg om een deel van de nieuw te bouwen appartementen te gunnen aan Doesburgers op de wachtlijst. Zolang het aandeel voor het eigen volk niet de 20 procent overschrijdt, wordt er geen wetsartikel overtreden en wordt er niet gediscrimineerd of voorgetrokken. Bij veel gemeenten in de regio is de bode langsgeweest die uit naam van de bevolking een variant van de eigen-volk-eerst-boodschap kwam brengen. De ‘buitenlanders’ die in de boodschap soms helder, soms omfloerst genoemd werden, betreffen niet zozeer de asielzoekers en statushouders, maar vooral de mensen uit het westen van het land, die hun huis aldaar met een enorme winst hebben verkocht om voor dat geld een veel rianter en goedkoper huis met tuin op het platteland terug te kopen. Ze bieden ruim boven de vraagprijs en prijzen zo letterlijk het eigen volk uit de markt.

De druk op gemeenten om voorwaarden te scheppen voor de eigen bevolking is dus groot. Ouderen willen kleiner wonen en het liefst in de buurt blijven, omdat ze daar geworteld zijn en er hun sociale leven hebben. Jongeren en jongvolwassenen die een gezin willen stichten willen veelal in de directe omgeving blijven vanwege school, werk en cultuur. Dat kan alleen als er betaalbare huurhuizen zijn. Als er al betaalbare koophuizen zijn, worden ze door de ‘buitenlanders’ gekocht en banken willen wel meewerken als de garantie het eigenbelang betreft. De veronderstelling dat banken ook een maatschappelijke functie hebben, is allang uit hun boekhouding geschrapt.

Het zijn weliswaar allemaal legitieme argumenten, maar de woningmarkt is geliberaliseerd onder driemaal Rutte, zoals op meerdere maatschappelijke terreinen. Dus de vastgoedjongens, projectontwikkelaars en huisjesmelkers roken hun kans en zelfs ‘gewone’ mensen, die hun spaargeld op de bank zagen verdampen, kochten een tweede woning om die te verhuren, waardoor ze hun pensioen verder zagen oplichten in alle kleuren van de eurobiljetten. Op de woningmarkt moet iets gebeuren wil de vergrijzing van het platteland gestopt worden en het sociale en culturele leven aldaar gered. Er zullen creatieve oplossingen gevonden moeten worden en zoveel mogelijk binnen de bestaande bebouwing, wil ons landje niet één grote stadstaat worden. Er moeten 1 miljoen huizen gebouwd worden, roepen de vastgoedjongens die er belang bij hebben. Het wordt bestreden en het kan minder, als we de ruimte en gebouwen die er al zijn, efficiënt benutten. Uiteraard moeten we ook dan weer oppassen voor de eigen-volk-eerst-roepers, want vol=vol ligt voortdurend op hun lippen.

Wonen wordt in ons landje gezien als een elementair recht, maar dat realiseren voor ruim 17 miljoen mensen in dit kleine landje is een enorme opgave. Het uitgangspunt van gemeenten, woningbouwverenigingen en vastgoedfondsen moet dan ook zijn het denken in mogelijkheden in plaats van alleen in rendement. Eerst luisteren naar je eigen volk dan pas naar je portemonnee.

Desiderius Antidotum

Ik vind: Operatie Steenbreek

In de Regiobode van 21 juli staat op de pagina Mijn Rheden Onze Energie (pagina 12, red) een belangwekkend en uitgebreid stuk over het nut en de noodzaak van de Operatie Steenbreek. Operatie Steenbreek als de start van meer biodiversiteit en meer aandacht voor klimaatadaptatie, want tegels eruit en planten erin en groen moet je doen. Nu zeker. Er mag natuurlijk ook worden gezaaid, al laat het resultaat dan wat langer op zich wachten.
Minder steen, meer groen in je tuin of op je schoolplein. Dat helpt voor verkoeling, laat regenwater toe in de bodem, geeft insecten en vogels meer ruimte. Wie zou dat nu niet willen?
In Rhedens Nieuws van 30 juni doet een lid van het Rhedense College van B&W een oproep mee te denken over het verbeteren van de biodiversiteit. Het is belangrijk dat we niet alleen duiven hebben, maar ook mussen en natuurlijk hebben we ook oog voor de talloze andere vogelsoorten, zoals merels, mezen, lijsters, vinken, groenlingen en nog veel meer. Niet alleen gras, maar ook een diversiteit aan bloemrijke kruiden is belangrijk. Variatie is nodig en van groot belang en bovenal een streling voor het oog.
Zomaar een suggestie: we vergroenen een deel van het schoolplein van de Voorthuijsenschool aan de Velpse Schoolstraat, nu nog een grote grijze tegelvlakte. Een deel van de tegels eruit, aan de slag met Steenbreek, verbeteren van de biodiversiteit en een bijdrage aan de onmisbare klimaat adaptatie!
Zomaar…

Henk Molenaar,
Velp

Ik vind: Johanneshof te Dieren

Al weer enige tijd geleden is in Regiobode aandacht geschonken aan een geplande bestemmingsplanwijziging met betrekking tot een terrein aan de Johanneshof te Dieren. Beloofd aan de buurt, en afgesproken met de kopers van de indertijd gepleegde nieuwbouw, is een woonbuurtje met een passende omgevingsbelasting.
Binnen onze gemeente, ook in Dieren, is dringend behoefte aan nieuwe woningen voor ouderen. De gemeente heeft de grootste moeite om geschikte locaties te vinden, ondanks de beleidsmatige prioriteit. Het terrein aan de Johanneshof is een geschikte locatie, maar al vele jaren gebeurt daar niets. Dit komt omdat de eigenaar/projectontwikkelaar (Reinbouw uit Dieren) de woonbestemming wil veranderen en de omwonenden daar tegen zijn.
Reinbouw wil de afspraak van het realiseren van woningbouw niet meer nakomen. Op verzoek van Reinbouw werkt de gemeente al weer jaren aan een andere bestemming dan wonen. De zaak sleept zich voort en steeds duidelijker wordt dat er geen enkele urgentie is voor een verandering van bestemming.
Wat ligt er meer voor de hand dan nu te kiezen voor de bouw van woningen voor ouderen? Dan wordt voorzien in een dringende behoefte, de afspraken met omwonenden worden nagekomen, Reinbouw kan bouwen en de gemeente hoeft niet langer lusteloos te werken aan een nieuwe bestemming die niets bijdraagt en waarover nog lang strijd kan en zal worden gevoerd.
Men veroorlooft zich nu een geschikt terrein meer dan 10 jaar braak te laten liggen, terwijl een mooie afronding van deze locatie velen van dienst zal zijn. Het is te hopen dat de beleidsmakers snel de draad oppakken om inhoud te geven aan hun prioriteit (woningen voor ouderen) en het nakomen van gemaakte afspraken met buurt en kopers.

Jan Bouwman
bewoner Johanneshof
(op persoonlijke titel)