Retrospectief: Tolheffing tussen Loenen en Woeste Hoeve

0279560_Tolhuis_Loenen.jpg

Tolgaarder is een oud beroep dat vroeger ook in de omgeving van Loenen werd uitgeoefend. Aan de Groenendaalseweg tussen Loenen en Woeste Hoeve staat sinds 1844 een wit huisje dat nu nog duidelijk te herkennen is als tolhuisje. Het staat direct aan de rijweg en kijkraampjes bieden aan weerszijden uitzicht op het aankomende verkeer.
De tolgaarder kon vroeger in zijn woning van de verte al de weggebruiker zien aankomen. Veel behoefde men niet te betalen. Maar 5 cent voor kar en paard was voor die tijd toch nog een flinke som die men probeerde te ontduiken. Men koos sluiproutes door de bossen om de tolheffing te ontlopen.
De heffing van het tolgeld was vroeger een bron van inkomsten voor de landheer. Er werd tol geheven op land- en waterwegen. De opbrengst ging naar de eigenaar, maar kwam later ten goede voor het onderhoud en aanleg van wegen. Het was toen een soort wegenbelasting. Later was het gebruikelijk dat tollen die in eigendom waren van de gemeente openbaar verpacht werden. Bij vele plaatsen waren op de toevalswegen een tolhuis te vinden. Tegen betaling draaide de tolgaarder het hek open en haalde de tolboom omhoog.
Het oude huisje in Loenen, dat enkele malen opgeknapt werd, staat op oude kaarten uit het jaar 1844 ook al vermeld als ‘vervallen tolhuis’. Men vermoedt dat in die tijd zoveel sluiproutes te vinden waren om de tol te ontduiken dat het niet meer loonde het tolhuis te handhaven. De tijden veranderden en het huisje werd weer gerenoveerd, in 1974 en nadien nog enkele keren. Lange tijd is men ook verstoken geweest van elektriciteit. Gas en water worden niet aangevoerd.
Het Tolhuis heeft verschillende bewoners gekend. In het huisje woonden onder andere Van Beek, Teunis Meijerink, Jan Verhoef, Van Gelder en nadien nog anderen,
De Groenendaalseweg is een zeer oude toegangsweg naar Arnhem. Naar verteld wordt zou Napoleon ook diverse keren over deze weg zijn gekomen. Het Tolhuis is nog een herinnering aan de tijden van weleer toen men over zandwegen – die enkel verhard waren door grint en leem – het inmiddels historische pand passeerden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.