Een Stief Kwartiertje: Thuiskomen

De vaderlandslievende dagen zijn voorbij en nu we weer leven met de normale gang van zaken moeten we ons wellicht afvragen hoe lief ons het vaderland is. Herdenken van alle oorlogsslachtoffers kunnen we in 2 minuten stilte en voor het vieren van onze vrijheid hebben we zelfs een hele dag. Daarbij is het altijd weer de vraag of het genoeg is. Nee, het is nooit genoeg, maar we moeten over naar de orde van de dag. Die orde zou gestoeld moeten zijn op die 2 minuten stilte en het besef van vrijheid, maar de geschiedenis leert dat dit in tijden van vrede en welvaart niet vanzelfsprekend is.

De afgelopen jaren hield Mark Rutte ons voortdurend voor dat we in een waanzinnig gaaf land wonen. Hij noemde ons landje zelfs een paar keer onwijs gaaf. De pessimisten onder ons zullen het accent leggen op waanzinnig en onwijs en met diverse voorbeelden komen om dat te bevestigen. De optimisten daarentegen zullen de gaafheid benadrukken en hetgeen er allemaal bereikt is, met de nadruk op ons hoge welvaartsniveau. Vergeleken met een groot deel van de wereldbevolking hebben we het hier erg goed, al kennen we natuurlijk vele problemen en nog meer uitdagingen.

De pessimisten zullen zeggen dat we moeten redden wat er te redden is, waar de optimisten spreken van uitdagingen. Dat wordt het best zichtbaar als we het hebben over de pad en de mens. De optimisten geven aan dat er in Rozendaal dit jaar veel meer padden gered zijn dan in de afgelopen jaren, dus de mens is tot handelen in staat wanneer de nood hoog is. Voor de pessimisten kachelt de natuur nog steeds achteruit en verliezen we meer dan de redders kunnen redden. Het redden van een pad is zoveel kleiner dan het redden van onze vrede en vrijheid en toch zijn het allebei grootheden waartussen we ons bewegen.

De vaderlandslievende dagen gaan in feite over de pad en de mens. De pad is buitengewoon goed in staat zichzelf en daarmee zijn soort in stand te houden door steeds zijn geboortegrond met het voortplantingswater terug te vinden. Het is zijn en haar vorm van thuiskomen. Echter, ons wegennet wordt steeds dichter en tijdens de avondspits blijken zowel de pad als de mens op weg te gaan naar huis. In tegenstelling tot de mens haalt de pad vaak zijn huis niet. Thuiskomen is een hoog goed, bij de meeste mensen geeft het een gevoel van veiligheid en daarmee vrijheid. We gunnen dat ook de pad en daarom zetten we ons in om de pad te laten thuiskomen, maar creëren veelal niet de voorwaarden om dat ook daadwerkelijk te realiseren. Mensen willen ook graag thuiskomen en veel mensen zetten zich daar ook voor in, zowel voor henzelf als voor hun medemens. De geschiedenis leert echter ook dat zowel voor de pad als voor de mens thuiskomen niet vanzelfsprekend is.

Thuiskomen zouden we een mensenrecht kunnen noemen. Het staat weliswaar niet nadrukkelijk in de universele rechten van de mens maar stilzwijgend wel degelijk. De mens werpt voortdurend barricades op, zowel voor zichzelf als voor de pad. Ons gedag is in feite onnatuurlijk, daarom blijven we elk jaar de doden herdenken en de vrijheid vieren. We beseffen immers heel goed dat oorlog de ultieme vorm is van ontheemd raken. Het is waanzinnig en onwijs, maar lijkt ook even menselijk als onveranderlijk. Het vaderland zou gelijkwaardig moeten zijn aan thuiskomen. Dat zou gaaf zijn.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.