Een Stief Kwartiertje: Leve de participatie

Meestal haalt Rozendaal de landelijke pers als het weer eens eerste of tweede wordt in de strijd om de snelste verkiezingsuitslag van het land. Met slechts 1750 inwoners maak je ook een behoorlijke kans als er een beetje doorgeteld wordt. Maar de afgelopen week was er geen prijs te verdienen; sterker nog, in plaats van een medaille omgehangen te krijgen vanwege gezamenlijk optrekken, saamhorigheid en medemenselijkheid zagen we vanuit de Rozendaalse nek enig schaamrood stijgen, aangezien het een van de rijkste gemeenten van het land niet lukt om zes, u leest het goed: 6, asielzoekers te huisvesten. Daarentegen wil Rozendaal absoluut niet behoren tot het groepje weigergemeenten, dat Oost-Nederland kent. Daarom verklaart de burgemeester ook in welbeschaafd Nederlands dat asielzoekers welkom waren geweest als er ook inderdaad plaats voor hen zou zijn. Zonder industrieterrein of camping is dat echt niet mogelijk voegde ze er veelzeggend aan toe. Dat er enige tijd geleden op een braakliggend terreintje met een noodbeschikking een opvangplek voor 55 Oekraïners is opgebouwd werd er niet bij verteld.

De rest van de regio doet aan noodopvang en zal, nu de spreidingswet door de Eerste Kamer is aanvaard, haar creativiteit en mededogen moeten aanspreken om de wet invulling te geven; er zal hoe dan ook ruimte en opvang gevonden moeten worden, ook in Rozendaal. Dat de vier partijen die nu proberen een regeerakkoord te fabriceren, alle vier tegen de spreidingswet zijn maakt het er niet gemakkelijk op, maar het moet onder het nog altijd onvolprezen motto: leve de participatie.

Er ligt grote druk op gemeenten, die de komende jaren alleen maar groter wordt. De spreidingswet is daarvan niet eens de grootste, maar zegt wel veel over de sfeer in het land. De druk wordt groter omdat Den Haag steeds meer zaken naar gemeenten doorschuift zonder daar een zak duiten bij te voegen. Ook komen er opnieuw bezuinigingen af op gemeenten en niet alleen met betrekking tot de zorg, ook in de reguliere uitkeringen zal gesneden worden. Doesburg dreigt al op voorhand te bezwijken en heeft inmiddels een noodsignaal aan het Rijk afgegeven. Men is er bang de zelfstandigheid te verliezen en wil…eh…moet nog intensiever gaan samenwerken met omliggende gemeenten en dat tast uiteraard ook de zelfstandigheid aan. Men wil geen Doesburgse mosterd na de maaltijd, maar daarentegen de eigen spijsvertering op gang houden; het liefst met groenten uit de eigen moestuin. Inmiddels helpt de Vereniging Nederlandse Gemeenten met wieden. Doesburg staat niet alleen is de schrale troost.

Rheden en Brummen denken het nog wel even uit te zingen, maar de valse noten klinken al enigszins door in de gemeentelijke koren. Die gemeenten hebben inmiddels het populaire begrip participatie hoog in het gemeentevaandel genaaid en dat betekent dat ze op alle leefgebieden de wensen en verwachtingen van het volk hebben opgehaald, maar ze lopen nu het risico dat al die fraaie bijeengesprokkelde doelstellingen in de inmiddels al even populaire ijskast zullen verdwijnen.
Participatie is een even gewichtig als lastig onderwerp. Men wil het volk laten meedenken en wellicht zelfs mee laten beslissen en dan creëer je een grote wensenlijst met dito verwachtingen die je nagenoeg onmogelijk kunt inwilligen door geld- en personeelstekort, waarmee de geloofwaardigheid weer ernstig in het geding is.

En dan zijn we weer terug in Rozendaal. Wat is de betekenis van participatie als je als rijke gemeente wel 55 Oekraïners kunt opvangen, maar daarnaast niet zes asielzoekers?

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.