Foi, foi: foto..

Dora was un vrouw die flink last kreeg van ut heupe. D’r bint wel meer mensen die d’r op latere lèèftied last van krieg. Bar lastig en de piene wördt steeds slimmer. Noa de pille (dokter) toe en um vroagen wat d’r an edoan kon wörden. Hee bekeek dat zo is en vond wel dat Dora ut hogerop mos zuuken. Zee mos maar foto’s goan maken in ut ziekenhuus. Dora maken un afspraak en un tiedjen later kon zee d’r terecht.
In ut ziekenhuus an de proat met de specialist en die sturen heur deur nog de röntgonafdeling veur ut maken van de foto’s.
Zee mos un wèke later terugge kommen um d’r varder met de dokter oaver te proaten wat d’r mos gebeuren.
Un wèke later weer noa ut ziekenhuus. De dokter met Dora an de proat. Hee had wel ezeen dat d’r wat aparts mee an de hand was en wol dat zee ok noa Nijmegen gimg um un andere specialist d’r noa te loaten kieken. Dora kreeg de foto’s mee in un grote enveloppe en de dokter zol un afspraak maken. Zee zol ut wel heuren.

D’r kwam bericht uut Nijmegen. Zee worden de volgende wèke verwacht. De foto’s mos zee meebrengen. De dokter kon dan meteen zien wat d’r an de hand was.Dora was blie dat d’r eindelijk wat schot in kwam. ’s Margens gingen bietieds op Nijmegen an. Bienoa zollen ze de enveloppe met foto’s vergèten. Dora dach d’r nog krek op tied an greep de bruune enveloppe rap uut de lade van de kaste.
Alles ging goed, ze waren d’r op tied. Noa un half uurtjen wachen konden ze noa binnen. De dokter proaten met hun en wol van alles weten. Zee kreeg van de dokter de vroage of zee ok de foto’s hadden mee ebrach. Ja, dat hadden ze gelukkig. De arts pakken de enveloppe en liep d’r mee noa un andere kamer um op zien gemak de röntgonfoto’s te bekieken. Effen later kwam hee weer binnen met de enveloppe. En lachen dat die keerl dee…. Dora en Willem snappen d’r niks van. D’r was toch gien reden van lachen. Ut was beroerd genog dat Dora d’r an eholpen mos wörden. De man en ok de zusters hadden d’r bar veul plezier umme. Dora wol opheldering en vroeg: “Wat völt d’r toch te lachen. Ik snap dat niet.” De dokter brach opheldering.”U bent toch geen herdershond?”. “Nee, natuurlijk niet”, zei Dora. “Nou, zei de dokter, “u heeft foto’s meegebracht van de heupafwijking van een herdershond. U heeft de verkeerde foto’s meegenomen.” Noe begreep Dora hoe ut zat. Ze hadden ok problemen met hun hond woar ze foto’s van emaak hadden. In de hoast had zee de verkeerde enveloppe egrepen. Foi, foi wat stom toch. Wat noe te doen? De dokter kon de humor d’r wel van inzien en kon noa wat bellen toch nog regelen dat zee in dat ziekenhuus de foto’s opnieuw kon maken.
Ut kosten wel wat extra tied maar gelukkig kon alles toch nog eregeld worden. Dora en Willem heb ut d’r later nog vake oaver ehad. In ut vervolg hield zee de döppers goed lös, d’r had niet veul an escheeld of zee hadden extra noa Nijmegen kunnen riejen. Tja, hoastige spoed is zelden goed…

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen
.
‘De kunst van schrieven is um begrepen te wörden’

.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.