Een Stief Kwartiertje: Wederopstanding

Hopelijk heeft u een goede week achter de rug en prettige paasdagen. Zoals u ongetwijfeld weet vieren we met Pasen de wederopstanding van Christus uit de dood, al daalt het aantal mensen dat Pasen daarmee verbindt in een gestaag tempo. Over de dood en verrijzenis van Christus mag eenieder denken en geloven wat hij of zij wil, maar de boodschap van de wederopstanding is gericht aan de hele mensheid. Maar hetgeen eraan vooraf is gegaan, de kruisiging, evenzeer. In die wederopstanding moeten we wel geloven, al mag dat niet tot de gemakzuchtige stellingname leiden dat er altijd wel een vorm van leven zal zijn of terugkomen als de wereld en/of de mensheid aan haar einde is gekomen. De kruisiging vraagt weliswaar om een permanente bezinning, maar het trekken van lessen is niet de sterkste kant van de mensheid. We vieren liever de wederopstanding.

We leven in een tijd waarbij allerlei onheilstijdingen ons met regelmaat bereiken, want ondanks alle technologische vooruitgang en een permanent uitgedragen streven van de mensheid om oorlog, honger en allerlei andere ellende te bestrijden, zo niet definitief uit te bannen, stevenen we alles overziend op niet al te lange termijn af op een onleefbare wereld; althans als we alle onlangs verschenen rapporten van allerlei wetenschappelijke bureaus over de toestand van ons klimaat moeten geloven. Daar komen de heersende oorlogen en allerlei andere mondiale geopolitieke conflicten nog bij, waardoor een deel van de mensheid voortdurend op drift is. Weliswaar zal de wereld niet vergaan, want die staat steeds weer op, maar hoe de mensheid daarin zal overleven is allerminst zeker. Immers, op een aantal natuurrampen na, waar niemand enige invloed op heeft, is het de mensheid zelf die voortdurend haar eigen soortgenoten of liever lotgenoten, kruisigt. Het lijkt op een permanente paradox waaraan we maar niet kunnen ontsnappen: we streven naar vooruitgang en hebben daarin veel bereikt, maar onderwijl ondermijnen we diezelfde vooruitgang door te weinig na te denken op welke gebieden die nadelig uitwerkt. Anders gezegd, de geschiedenis van de mensheid wordt gekenmerkt door oorlog en vrede, die elkaar afwisselen vanaf haar bestaan. Oorlog en vrede zijn overeenkomstige begrippen voor kruisiging en wederopstanding.

In onze regio is het niet anders. Er heerst hier gelukkig geen oorlog, al woedt er wel één op betrekkelijk korte afstand. Daarnaast nagelen we elkaar niet letterlijk aan het kruis, maar toch voeren we een permanente strijd over grote en minder grote zaken. Zo vechten we om het kappen van een bos of het scheppen van een logistiek centrum, we strijden landelijk en regionaal met elkaar over leiderschap of juist het gebrek eraan, we wedijveren over het feit of de Veluwezoom een natuurgebied of een wingewest is, we bakkeleien met onze boeren of ze voedsel- of stikstofproducenten zijn, we leveren eerdaags slag of de natuur van ons of van de wolf is. Kortom, er wordt wat afgevochten; er wordt gekruisigd en weer opgestaan, maar helpt het ons vooruit? Er is alle reden tot zorg. Wat in de afgelopen goede week opnieuw duidelijk is geworden hoe slecht we tot keuzes komen en niet kiezen is een vorm van kruisiging, slechte keuzes uiteraard ook.

Toch wil de mens altijd perspectief zien, maar overziet in de vooruitgang vaak niet de consequenties van haar handelen, waardoor we steeds in de spiraal belanden van kruisiging en wederopstanding. Maar elk jaar wordt het weer lente, symbool van de wederopstanding. Niet voor niets valt Pasen altijd in dit jaargetijde.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.