Een Stief Kwartiertje: Bakens van hoop

Een nieuw jaar, nieuwe kansen, hernieuwde hoop. Het nieuwe jaar is alweer een aantal dagen oud en wellicht is uw eerste goede voornemen reeds gesneuveld; geen punt, het is het lot van goede voornemens.
De jaarwisseling is een gewoon, maar toch enigszins bijzonder moment. Het is echter ook een heel kort moment en vervlogen na de wederzijds uitgesproken wens tot een gelukkig en vooral gezond nieuwjaar. Of het dat wordt is afwachten, maar voor velen van ons is er altijd hoop. Aangezien we geen al te gelukkig, zo niet behoorlijk ongelukkig jaar achter de rug hebben, is er veel hoop dat het dit jaar beter zal gaan. Niet alleen met de wereld en de mensheid, maar ook met onszelf. Hoe betrouwbaar of ijdel die hoop is, stellen we later in het jaar vast.

Hoewel de mensheid niet bepaald uitblinkt in het trekken van lessen uit vervlogen en recente gebeurtenissen, wordt er toch aan alle kanten geopperd dat er langzaam maar zeker veranderingen op komst zijn. Het gaat te ver om Poetin een bedankje te sturen dat hij, voor zolang het duurt, de rest van de wereld weer met beide voeten op de onvaste grond gezet heeft, maar hopelijk zijn we iets van onze naïviteit kwijtgeraakt. Hoewel… naïviteit wordt nogal eens verward met zakelijk belang. Ook zullen we nog heel wat geduld moeten betrachten voordat de Iraanse ayatollahs en de Taliban tot het besef komen dat een volk naar een menswaardig bestaan leiden iets anders is dan het blijvend te knechten, maar hopelijk heeft dat volk de moed het leven in eigen hand te nemen. De mensheid laveert permanent tussen hoop en naïviteit. Het aardige van de jaarwisseling is dat de hoop dan even triomfeert, terwijl we weten dat ‘aardig’ hier veelal een synoniem is voor naïef. Maar ach, zonder hoop valt niet te leven.
Genoeg gefilosofeer voor dit eerste stukje in het nieuwe jaar. Wat staat ons aan de Veluwezoom te wachten; wie of wat worden de bodes voor de regio en met welke boodschap?

Hoop is de gedurige verwachting dat een onzekere uitkomst gunstig zal blijken, zo luidt de definitie. Dezer dagen wordt het ons altijd voorgehouden door onze burgemeesters. Die houden hun nieuwjaarstoespraak en refereren daarin nagenoeg altijd aan allerlei onzekerheden, maar die worden gevolgd door perspectieven en die moeten en kunnen we zien als we ervoor openstaan en ervoor willen gaan. Burgemeesters zijn in de huidige tijd onze pastoors en dominees. Ze hebben niet veel meer te vertellen, want de wethouders en de raad bepalen voornamelijk het beleid, maar ze zijn de eerste goede boodschapbrengers; ze zijn onze bakens van hoop. Het is wellicht hun belangrijkste taak, zelfs het doorknippen van een lint kan niet anders gezien worden dan de opening van iets nieuws en daarmee creëren ze een verwachting.

Naast pastoors en dominees zijn burgemeesters ook de vaders en moeders van de inwoners van hun gemeente en zoals betrokken en verantwoordelijke ouders betaamt, laten ze hun kinderen weten dat het allemaal goed komt, als ze maar luisteren en omzien naar elkaar. Dat geeft het bestaan van burgemeesters zin, al beseffen ze maar al te goed dat het uitspreken van hoop nogal eens gepaard gaat met het verkopen van verreikende visioenen, door sommigen ook wel luchtkastelen genoemd. Maar elk jaar gaat ook weer voorbij en dan volgt een nieuwe met … u raadt het al. Ze blijven geloven en beloven. Net als alle pastoors en dominees.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.