Foi,Foi: Gien geruzie

0244833_Foi_Foi.jpg
.

In ut gezin, of as men in groepen bie mekare is, deden ze vrogger graag un spelletje. Dit kan kaarten, sjoelen, mens erger je niet, of wat anders wèzen. Tegenwoordig is d’r zoveul keuze. Gien mense hoef zich te vervelen. Maar vake hef de jeugd doar niet mee zo’n zin in. Ze zit liever met ut telefoontje te speulen. Doar kunt ze uren mee bezig wèzen. Maar d’r bint ook heel veul andere van die technische spelletjes. En ut mag tegenwoordig wat kosten. Honderden euro’s wordt d’r an besteed en dat kan in disse dure tied nog atied.
Vrogger, ja zo geet dat vake in deze rubriek, ging dat allemoal anders. Toch leuk um dat nog weer is noar veuren te brengen. De spelletjes die vrogger wörden edoan an de huuskamertoafel of in de keuken van de boerderie, was meestal kaarten. Foi, foi, wat heb de olderen d’r wat af ekaart. Soms ging ut ok grof met geld. Maar meestal ging ut toch um ut spel. In de cafés waren stamtoafels woar bie un borreltje gezellig wörden ekaard. Allerlei ander soort kaarten. Klaverjassen en jokeren, zoas ze noe doet kennen ze niet.
De kinderen mossen zich maar anders vermaken. Dat ging prima. Mens erger je niet was d’r toen ok al. Wat heb ze dat vake espeuld. Ut is un old spel, maar blif toch leuk om te doen.
Un heel ander old spel dat pas elejen bie un groep an de proat kwam, was Mikado. De meeste lèzers kent dat wel. Dat bint van die holtjes, ut liek wel korte breinoalden in verschillende kleuren. Ut was de bedoelding da’j de stoksies een veur een oppak, zonder dat de ander in beweging kump. De stoksies waren op toafel los egooid.
In un boeren gezin wörden dat toen ok edoan. Wat heb ze doar toch un schik mee ehad. Uren konden ze d’r mee bezig wèzen. Un schik dat de winnaar had, maar ja, d’r kan d’r mar ene winnen en doar ging ut vake umme. En ok waren ze ut vake niet eens of un ander dat stoksien wel of niet bewogen had. Foi, foi wat ging dat spul van die familie met wat buurtkinderen toch tekeer. Heisteren en blèren, niet mooi meer. Moeder heuren dat is an en mopperen flink dat ze rustig an mossen doen. Zelfs un paar keer zei ze: “As ule noe niet oe gemak holt, haal ik de stoksies weg. Dan mo’j us zelf maar weten. Dat geschrèèuw bin ik meer dan zat. Ule gaat mien toch te keer niet mooi meer.”
Maar ut hielp natuurlijk gien bliksum. De jongens en deerns bleven maar schrèèuwen dat ut niet eerlijk was en nog veul neer. Toen was moeder Rika ut helmoals zat. Zee stappen op de jongeluu af en greep de stoksies van toafel met un hellige kop. Ze brak ze deurmidden en gooien ut spul in de kachel. Ze zei: “Nou noe heb ule de zin. Weg d’r mee. Nee, ik wil die dingen hier nooit meer zien. Doe maar un ander spel.” De jeugd was kats van ut perceel (van de wijze), maar weet noe nog krek hoe ut toen ging.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Ie weet nooit wa’j kunt, töt da’j ut heb geprobeerd

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.