Een Stief Kwartiertje: Van Incluzio naar Excluzio

De crisis in hulpverlenend Nederland neemt zodanige vormen aan dat er sprake is van een crisisinterventie, die moet trachten de hulpverleners te leren hulp te verlenen. Deze nogal cryptische openingszin geeft echter wel de ontgoocheling weer die zich afspeelt in de wereld van de hulpverlening, door de wirwar van allerlei lokale regelingen, de piramide van protocollen en bureaucratische rompslomp, waarin inmiddels cliënten en hulpverleners verzeild zijn geraakt. Iedereen in de hulpverlening heeft tegenwoordig hulp nodig. U kent inmiddels de verhalen die almaar luider klinken in hulpverlenersland sinds het kabinet alle verantwoordelijkheden over de schutting van de gemeenten heeft gegooid en er direct een bezuiniging aan gekoppeld heeft, omdat het lokaal allemaal veel goedkoper kan. De praktijk blijkt tegenovergesteld.

Die signalen hebben ook de SP in de gemeente Rheden bereikt en die partij heeft actie ondernomen om te onderzoeken in hoeverre al die verhalen kloppen met de werkelijkheid. Ze heeft cliënten van de Rhedense welzijnsinstelling Incluzio gevraagd naar hun ervaringen en die geven op z’n minst een verontrustend beeld.
Incluzio zegt een welzijnsinstelling te zijn die aan een samenleving bouwt waarin iedereen meetelt, meedoet en van betekenis is. Los van het feit dat het nogal pretentieus is, is er natuurlijk niets tegen een dergelijke doelstelling. Aangezien op de website van Incluzio alleen maar lachende gezichten te zien zijn, mogen we concluderen dat Incluzio zelf vindt aan de hoge verwachtingen te voldoen. Daar denkt de SP inmiddels anders over. Naast positieve meldingen zijn er veel klachten over de bereikbaarheid, communicatie en privacy en daarnaast zijn er twijfels over de deskundigheid van de geboden hulp. De naam Incluzio zal voortgekomen zijn uit inclusie, dat zegt iedereen in te sluiten, maar op een aantal vlakken opereert het als exclusie, uitsluiting dus. Als er niets verbetert, vrees ik dat eerdaags Incluzio naar Excluzio transformeert.

Ach, aan goede intenties natuurlijk geen gebrek. De meeste mensen en dus ook de hulpverleners zijn van goede wil, maar door geldgebrek en personeelsverloop en vooral gebrek aan deskundigheid, oftewel de wil en de moed om echt de moeilijke zaken op te pakken, worden door professionals zaken uitbesteed aan vrijwilligers, die wel iets van de rand maar niet van de hoed weten. Daarbij komt dat er veel cowboys op de hulpverlenersmarkt zijn gekomen, die hebben ontdekt dat gemeenten de plicht hebben om mensen te helpen en daarvoor budget moeten vrijmaken. Veel zzp’ers in welzijnsland weten wel iets van de hoed, maar niet van de rand en hun aandacht richt zich evenzeer op het welzijn van hun bankrekening als op de cliënt; de goede niet te na gesproken.

Door alle problemen, zowel in de wijkteams als bij de GGZ en andere gespecialiseerde instellingen, vindt men tegenwoordig dat de hulpvragers er eerst maar zelf moeten zien uit te komen, eventueel met hulp van familie, kennissen of buren, de zogenaamde zelfredzaamheid. Dat fenomeen vinden we tegenwoordig overal terug in de samenleving, niet alleen bij hulpverleningsinstellingen. Als u naar een willekeurige instelling belt krijgt u vaak een bandje te horen die u verwijst naar de website of dat u vriendelijke wordt verzocht op een later tijdstip het nog eens te proberen, veelal met hetzelfde resultaat. Kortom, als u hulp nodig hebt, wordt u vriendelijk verzocht het eerst zelf maar uit te zoeken. Als u dat om geldige redenen niet lukt, wordt u op de wachtlijst geplaatst. In welzijnstaal heet dat een ontmoedigingsbeleid. Zo wordt u vanzelf van Incluzio naar Excluzio geleid.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.