Een Stief Kwartiertje: Onze plaats

Het jaar is bijna voorbij. Gelukkig maar, zullen velen denken, want het is een jaar waar de mensheid niet met trots op terug kan kijken. En dus zullen ook velen hopen dat het nieuwe jaar meer en menswaardiger perspectief zal bieden. Het merendeel van de mensheid heeft een sterke voorkeur om vooruit te kijken en vooral om daarmee niet achterom te hoeven kijken naar hetgeen waar we liever niet aan herinnerd willen worden. Maar achteromkijken is minstens zo belangrijk als vooruitkijken, wellicht zelfs belangrijker, omdat we geen toekomst kunnen bepalen zonder gedegen kennis van het verleden. Het einde van het jaar is voor velen en zeker ook voor mij, een moment om terug te kijken. Het was een bewogen en over het algemeen droefgeestig jaar.

De situatie in Oekraïne staat daar symbool voor. Terwijl nagenoeg de hele westerse wereld de koude oorlog als voorbij beschouwde en zich richtte op de fossiele brandstoffen uit het oosten om hun industrieën draaiende en hun huizen warm te houden, werkten Poetin en consorten aan de restauratie van het verleden, de oude verloren gegane Sovjet-Unie. Het Groot Russische Rijk moest in ere hersteld worden. Inmiddels weten we welke prijs daarvoor betaald moet worden en door wie.

Het klimaat was het andere al even alarmerende thema van het afgelopen jaar. De opwarming van de aarde staat weliswaar niet meer ter discussie, op een ontkenning van een verdwaalde enkeling na, maar de maatregelen om de teloorgang van het ecosysteem en de biodiversiteit te stoppen wel en vooral wie er verantwoordelijk voor is en dus de morele verplichting heeft het tij te keren voor het te laat is. In Egypte werd een veel te bescheiden poging gedaan. Op de valreep van het jaar werd in Canada na langdurig overleg een compromis gesloten over de redding van de biodiversiteit. Het recente verleden laat echter zien dat compromissen geen enkele garantie bieden voor het nakomen van beloften, maar elk compromis houdt wel weer een belofte in. In die tweeslachtigheid beweegt de mensheid zich al tijden. Daarin moet bij ons ook een weg gevonden om die andere crisissen het hoofd te bieden: de energie, de stikstof, de vluchtelingen, de woningmarkt etc.

Tot nu toe is dit een somber stuk, het is niet anders. Inmiddels lijkt de mensheid zo ver afgedwaald van haar oorspronkelijkheid dat algeheel herstel van alle menselijke en natuurlijke waarden haast als onwaarachtig gezien wordt. We zullen moeten afrekenen met een tegenstelling. We praten haast permanent over gelijkheid en rechtvaardigheid, over democratie en ontplooiing, over het recht van eenieder zichzelf te zijn, maar ons handelen is nog te vaak tegengesteld. We marchanderen tussen het algemeen belang en dat van de ander en… niet in de laatste plaats… ons eigen belang.

Maar toch…wat betekent het allemaal voor ons mensen aan de Veluwezoom en ver daarbuiten? Als het komend jaar een beter jaar moet worden, dan zullen we onszelf opnieuw moeten uitvinden. De mens is slechts een organisme in een groter geheel, niets meer en niets minder. Daarin moeten we onze plaats weten, dat wil zeggen dienstbaar zijn aan dat grotere geheel. In deze tijd van excuses maken zou er ook één kunnen zijn voor onze doorgeschoten hebzucht. Om toch positief af te sluiten. Gelukkig zijn er veel initiatieven die streven naar een evenwicht in de vele aspecten die ons leven kenmerken. En voor alle mensen van goede wil wordt het weer een nieuw jaar en hopelijk een gelukkig nieuwjaar.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.