Een Stief Kwartiertje: Dodenweg

De titel van mijn stuk laat al doorschemeren dat we in onzekere tijden leven. Weliswaar weten we allemaal dat ons leven eindig is, maar als we het gevoel hebben dat we ons bevinden op een dodenweg, dan heeft dat iets angstaanjagends en juist dat willen we vermijden. Maar de vraag is wat we zelf in de hand hebben en nog belangrijker… van wie of wat we in ons leven afhankelijk zijn.
De belangrijkste tegenligger op de dodenweg is momenteel Vladimir Poetin, maar vooralsnog komen we hem in onze regio niet tegen. Al waart zijn spook wel rond en zorgt hij voor onveilige gevoelens. Bij dat soort tegenliggers is het van belang om met elkaar en schouder aan schouder een wegblokkade op te werpen. Om dodenwegen te transformeren naar een weg voor levenden is eensgezindheid nodig en zowel de huidige situatie in Europa als die in onze eigen regio vergt dat.
Eensgezindheid is dikwijls het lastigste aspect bij alle conflicten, het staat er vaak haaks op. We geloven over het algemeen dat de meeste mensen deugen, maar zolang de niet-deugers de wereld op z’n kop zetten, zullen de deugers zich moeten verenigen. Dat geldt voor de grote en kleine zaken en de geschiedenis leert ons dat kleine zaken zo groot kunnen worden dat ze gaan over leven en dood.

Zo kennen we in onze regio de kanaalweg, die van Dieren naar Apeldoorn loopt. Een prachtige weg langs het water met aan weerszijden veel bomen, die eerdaags fraai zullen kleuren. Inmiddels is de weg tot een dodenweg verworden. Raak je van de weg, dan hangt je lot af van een boom of het water en aangezien we daartussen niet willen kiezen wordt er al heel lang gepraat over de vraag hoe we van een dodenweg een veilige weg voor levenden kunnen maken. Voorzichtig rijden is een optie, want de keuze tussen leven en dood is een eenvoudige. Maar er moet meer gebeuren, vertellen ons de recente ongelukken en daar hebben we eensgezindheid voor nodig.

Maar zo voor de hand ligt het niet en dat is eigen aan ons mensen. De weg is namelijk deels van de provincie en deels van de gemeenten Apeldoorn, Brummen en Rheden. Die hebben al lang geleden besloten om samen een goed plan te bedenken. Dat besluit tot samenwerking wordt eensgezind genomen, maar daarna gaat het gauw mis en wordt er een bureau ingehuurd dat moet gaan uitzoeken wat het beste is. Helaas wordt nagenoeg nooit afgesproken dat de uitkomst bindend is voor alle partijen en – u voelt hem al aankomen – het gekibbel gaat voort en elke partij zoekt zijn eigen oplossing, die uiteraard niet strookt met die van de anderen en dat levert naast frustratie ook opnieuw ongelukken en helaas ook doden op. Vooralsnog blijft de kanaalweg dus een dodenweg.

Een dergelijke gang van zaken, die inmiddels in onze samenleving gemeengoed is geworden, roept de meest bizarre en barbaarse vraag op hoeveel doden er moeten vallen voordat er werkelijk tot een oplossing besloten wordt. De Loenenaren hebben inmiddels hun bezwaren ingeslikt, maar de oplossing die Apeldoorn wil doorvoeren – een inhaalverbod voor alle toegestane voertuigen, ook de langzame – zal heel gevaarlijke situaties opleveren, want weinigen zullen kilometers achter een shovel blijven hangen. En die “oplossing” geldt alleen voor het Apeldoornse deel. Dat zaait uiteraard verwarring en gemotoriseerde onrust in Beekbergen, Loenen, Eerbeek en Laag-Soeren.
Mondiaal moeten we eensgezind Poetin stoppen om de dood te stoppen en regionaal eensgezind de kanaalweg inrichten voor de levenden.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.