Foi, Foi: Rothond

0239287_Foi_Foi.jpg
.

Foi,foi, wat is Jan hellig (boos) ewes op un blukkende (blaffende) hond. Hee kan d’r noe umme lachen, maar toen niet. Wat was hee hellig in de huud. Wat was d’r an de hand? Jan en zien vrouw hadden ’s oavonds visite ehad. Gezellig eproat en un biertje edronken. Ut was al late ewörden en Jan liet de visite uut. Zien zoon had Tippie, ut hundjen, al uut eloaten, dus dat hoeven hee noe niet meer te doen.
Hee lag nog maar effen in berre toen ut gedonder begon. Buuten heur hee un geblaf. Eerst nog zachies, maar ut ging maar deur. Jan maar mopperen tegen zien vrouw, maar die sliep as un roze. Ze had un paar sherry’s ehad en was heel varre weg. Doar had hee ok gien steun an. Wat noe te doen? Hee berre in en berre uut. De hond bleef maar tekeer goan. Ut hield maar niet op.
Jan mopperen bie zichzelf: “Ut is zeker weer dat verrekte ding van hun un paar huuzen varderop. Dat hundjen kef d’r wat af. Dat ding hef gewoon gien opvoeding ehad. Zo lag Jan in zichzelf te proaten. Effen d’r weer uut noa de WC en weer proberen um te sloapen. Weer begon de hond buuten te blaffen en te sjanken. Un half uurtje zag Jan ut nog an en toen gooien hee de dèkens met un hellige kop van zich af en zei hardop: “En noe is ut uut. Verduld ik doe gien oge dichte. Wat un rothond. Margen mot ik d’r weer op tied uut en ik ligge hier maar kloarwakker umdat die keffer de kop niet dichte wil hollen. Ut kan mien gien donder schèlen. Ik nem mien un stok mee.” Jan mopperen nog meer, maar dat was tegen doven ezeg, want zien vrouw heuren niks. Zee was un ende weg in dromenland. As Toos sliep, was zee allenig met donders geweld wakker te kriegen. En noe zeker niet, met un paar borrels op.
Jan trok de bokse, sporthemp en sokken an en toen noa beneden toe. Hee was knap pradderig. In de biekeuken had hee zien wandelstok stoan en hee nam ut ding mee noa buuten toe. Toen hee achter ut huus was en ut heksien lös deed wol hee links af goan noa zien buurman, maar dat was al niet meer neudig, want wie sprong door tegen um op: Tippie. Zien eigen hundjen, dat arg blie was dat zien baas um eigenlijk eheurd had. Urenlang had hee motten blukken en blukken en hee kwam maar niet. “Verduld Tippie, bin ie dat. Hoe is ut meugelijk dat ik wakker heb elègen van mien eigen hond. Och diertje toch, wat heb ik op oe efoeterd. Ik had de stok al bie mien. Foi, foi, wat zielig toch da’j de hele tied buuten bint ewes. Kom maar gauw mee noa binnen.”
In huus hef hee Tippie effen vertroeteld en is toen nog berre egoan. Wel un bitjen kold, maar kon toen wel metene sloapen. De volgende margen hef Toos ut verhaal eheurd en mos d’r bar umme lachen. Tippie mot met ut uutloaten van de visitie noa buuten wèzen eglip en ze hadden um bie ut noa berre goan niet emist. Jan moppert noe un stuk minder.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Ogen bint un spiegel van un mense

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.