Een Stief Kwartiertje: Leefbaar

Het zijn spannende tijden. Momenteel zijn er in onze samenleving allerlei krachten uit allerlei hoeken werkzaam, die op allerlei manieren hun belangen trachten te verdedigen, vaak tegen elke prijs. En dat doen ze allemaal vanuit het onomstreden motto dat ze het beste met de wereld en de dolende mensheid voorhebben, maar waarbij het eigen belang een niet onbelangrijk deel is.
In het centrum van dit krachtenveld ligt Eerbeek. We kennen Eerbeek als het papierdorp, dat dankzij het mooie schone water van de Veluwe tot een van de grote papiercentra van ons land is uitgegroeid. Het betekent dat de papierindustrie de belangrijkste werkgever in het dorp is en aan die positie ontleent het uiteraard haar macht en daarmee haar invloed in het dorp. In de huidige discussie over het belang van de veestapel zouden we de papierindustrie kunnen zien als de heilige koe die niet geslacht mag worden, zelfs niet één poot mag afstaan. Maar vanwege de uitlaatgassen en andere uitwerpselen en de daarmee gepaard gaande stankoverlast zou de heilige koe naar een stal en weiland in het buitengebied gebracht moeten worden, maar dat is erg kostbaar. De koe zou een aantal tonen lager moeten loeien vanwege de natuur en laat die natuur nou net wedijveren met de papierindustrie over wie de belangrijkste pijler van het dorp mag zijn.

Die strijd wordt steeds zichtbaarder en voelbaarder. De inwoners wonnen de eerste slag om het Burgersterrein, er komt geen Logistiek Centrum in het hart van het dorp. De industrie, gesteund door de ambitieuze en kostbare en dus dure plan Eerbeek-Loenen 2030, slaat daarop hard terug door de verkregen provinciale toestemming om het bos, grenzend aan het industrieterrein Kollergang, te mogen kappen om daar het Logistiek Centrum te bouwen. Naast de vestigingsplaats blijken ook de argumenten gewoon verplaatst te kunnen worden, een kwestie van creatief met bestemmingsplannen omgaan. De camping naast het bos mag blijven bestaan, al zal de eigenaar waarschijnlijk de omgevingswet in stelling brengen om het bos te redden, want daarmee is de camping in het verleden al een duurzame relatie aangegaan. Uiteraard wil ook de industrie verduurzamen en minder gas gebruiken. De actuele situatie in de huidige energiewereld vereist dat ook, maar verduurzamen is niet alleen een creatieve, noodzakelijke, maar ook kostbare opgave.

En dan het Centrumplan Eerbeek, daarmee moet de leefbaarheid worden opgekrikt volgens de gemeente. Uiteraard willen veel inwoners dat ook, maar het moet in samenspraak met de provincie want die moet ook daar met veel geld over de brug komen. Dat is logisch voor het centrum, zeggen de inwoners, maar voor het Logistiek Centrum betalen we al zoveel, jammert de provincie. Eerbeek moet waken niet als oud papier gemangeld te worden in wat logistieke logica op dorpsniveau is.
Het dorp leeft natuurlijk ook voor een belangrijk deel van het toerisme. Toeristen aldaar zijn mensen die het dorp binnenwandelen op de zoetgevooisde klanken van het kabbelende Eerbeekse beekje om daar hun gespaarde coronaduiten stuk te slaan op de terrassen en in de winkels. Ze worden hartelijk ontvangen, net als de papierfabrikanten in vroeger tijden.

En dan de Eerbekenaar zelf, die staat dezer dagen symbool voor de Nederlander. De Nederlander wil een rustige, schone en stille leefomgeving met voldoende ruimte en groen, geen brallende stinkende vrachtwagens en dito dampende schoorstenen. En uiteraard een belegde boterham op de plank, dus de industrie moet wel aanschuiven als er brood en beleg uitgedeeld moet worden. En….dat allemaal op de vierkante kilometer. Leve de leefbaarheid.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.