Foi, Foi: Op grond

0224155_Foi_Foi.jpg
.

Foi, Foi: Op grond

In un darp achter de Iessel woonden d’n olden Gait op zien boerderië. Mo’j is heuren wat Jan Groot Zevert oaver um wist te vertellen. Gait was dikke in de tachtig en nogal flink ziek. De dokter wörden d’r bie eroepen deur de kinderen. De dokter vond ut bèter um Gait maar te loaten bedienen, want ut was niet best met um. Derk, de oldste zoon van Gait, ging op de fietse noa ut darp um de pastoor te vroagen veur de bediening. De pastoor wol dat wel. Effen later tuffen de pastoor met zien auto noa Gait. Onderweg bedach de pastoor dat Gait zien hele leven arg zuunig was ewes en dat hee zien boerderietje aardig had uut ebreid. Elke keer weer un stuksien d’r bie. Vake kwam hee op slinkse wieze an un stuk land. Zien buurman had hee ok al is un stuk af etroggeld. Nee dat was niet zo netjes egoan. De buurman had zien nood eklaag bie de pastoor, maar ja die kon d’r ok weinig an doen.
Toen de pastoor an ut starfberre van Gait stond en de doodzieke man doar zag liggen met zien eigenwieze kop, kreeg hee hoast met um te doen. Gait zei wat zachies tegen de pastoor: “Meneer pastoor ik maak mien op veur de grote reize…” De pastoor knikken. “Ja, ja,” zei hee, “oe tied is ekommen Gait. Mar zol ie ut niet met oe buurman Hendrik in orde willen maken. Anders ku’j nog wel is in ut vagenvuur kommen!” De kop van de zieke boer schudden heftig van nee, doar viel niet over te proaten. “Nou ja”, dach de pastoor, “misschien zal de Heer in zien oneindige goedheid ut um wel vergeven.” Hee besloat um Gait toch maar te bedienen en gaf um de laatste zegen en vertrok weer. Op de weg terugge oaverdach hee hoe eigenwies de boeren soms kunt wèzen. De grond ging veur alles. Nog veur de eeuwige zaligheid.
Un paar dagen later stond de oldste zoon weer an ut berre bie zien vader en zag hoe hard hee achteruut ging. Hee had ok eheurd wat de pastoor oaver de grond van Hendrik had ezeg en hee had doar un naar gevuul oaver. Varder boeren op un stuk grond woar hee niet eerlijk an was ekommen, dat leek um niet. Doar kon gien zegen op rusten. Hee schrapen al zien moed bie mekare en ging noar vader Gait en zei: “Va zo’j ut toch niet efkes met Hendrik in orde maken. Ie weet wat de pastoor hef ezeg. Anders kom ie in ut vagenvuur.” Gait keek zien zoon met grote ogen an en zei met zien laatste krachten: “Jonge … hol ie de grond noe maar, ik zal liejen (lijden) wat ik kan in dat vagenvuur.” Meteen deed hee de ogen dichte en vertrok veur zien laatste reize.
Toen de begrafenis an de gang was en de pastoor un schupken grond op de kiste gooiden met de woorden: “Gedenk dat gij stof zijt”, klonk d’r vanuut al dat volk dat op ut karkhof stond inens un stemme die hardop zei: “Toe maar meneer pastoor, nog un schuppe vol, en nog ene, want Gait ik gek op grond.” Zien buurman Hendrik brach um de laatste groet.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Denk voor ie wat doet, en a’j wat doet denk dan nog!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.