Foi, Foi: Hondse post

0221526_Foi_Foi.jpg
.

Foi, Foi: Hondse post

Bertha had un goeie kennis. Ze spraken mekare nog wel is, maar hadden ok de goeie gewoonte um mekare met de Karstdagen en old en nieuw un kaarte te sturen. Altied un mooie kaarte, niet zo’n flodderding, maar un echte mooie grote kleurige kaarte. De kennissen hadden gien kinder, maar wel un hond, die ze meer as hun kind beschouwen. Ze waren d’r merakels gek mee. Tanja was un lieve hond, woar gien hoar kwoad inzat. Altied als ze Bertha un kaarte kregen dan stond onder hun namen ok de naam van Tanja, want die heuren ok bie de huusholding. Bertha viel dat wel op, maar deed d’r varder niks mee. Ze sturen de kaarte altied an ut echtpaar en niet de naam van de hond d’r bie.
Dit joar besloot Bertha ut anders te doen. De naam van de hond stond de laatste keer d’r zo duudelijk bie, dat ze d’r niet umme hen kon. Noe mos ut maar is anders goan. As de hond zo belangrijk was, mos die maar is eerst op de kaarte stoan. Ze kocht un grote karstkaarte en zetten veurop eerst met grote letters Tanja en doaronder (veul kleiner) de namen van de Bas en Els. Noe zol ut wel opvallen dach zee. Toen ze zo met de enveloppe bezig was bedach zee, dat de hond eigenlijk niet kon lèzen maar toch mos weten dat de post veur um was. Zee kwam op ut idee um in de grote enveloppe un paar lekkere kleine brokjes te doen. Dan had dat beesien ok wat en de kennissen zollen ut zeker leuk vinden dat zee zo aan hun dier hadden edach. Bertha had zelf gien hond, maar kon un brokjen kriegen bie de buurvrouw, die graag wol meewarken an dit geintjen.
De volgende dag ging de brief op de post en Bertha dach d’r eerst niet meer an. Ut ging anders dan zee dach.
Ut bleek dat Tanja wel un alderbastend vernemstige hond was. Honden kunt noe eenmoal niet lèzen maar wel ruuken. De postbode had de kaarten deur de brievenbusse edoan. Un hele bult kaarten en brieven lagen doar op de matte. Tanja kon dan wel effen blaffen as de postbode an de deure zat te prutsen, maar deed niks met de poststukken. Hee keek d’r niet noa umme. Maar dit keer was ut anders. Hee zag heel wat liggen in de gang op de matte, maar wat was dat veur un bitjen dikke enveloppe? Tanja menen wat bekends te ruuken. Verduld, toen hee met zien goeie speurneuze bie de enveloppe kwam roak hee wat lekkers. “Zeker iemand die mien wil verrassen”, dacht Tanja zeker, en halen de enveloppe d’r uut en liep d’r mee noa de keuken noa zien mande. De reuk van de brokken trok um al deur de neuze hen. Foi, wat had hee doar un zin an. Hee zol wel is onderzuuken wat d’r precies inzat. Met bek en poten peuteren zee de enveloppe lös. D’r zaten un paar brokjes in. De hond was d’r bar blie mee en smikkelen ut lekker op.
Toen heur baasjen thuus kwam, en zag dat hee un kaarte kapot emaak had, kreeg hee wel moppers maar gelukkig kon zee nog wel op un stukjen van de kaarte lèzen woar ut van was en wat d’r in had ezèten. Ze mos d’r bar umme lachen en Tanja kreeg un aai oaver zien kop…

Martien,
de Platschiever uut Loenen

Doen en willen kunt veul verschillen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.