Een Stief Kwartiertje: Vergezichten

Een Stief Kwartiertje: Vergezichten

Het zal u niet ontgaan zijn, maar mocht dat toch het geval zijn, dan zult u er eerdaags aan moeten geloven: de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan en in haar kielzog zullen allerlei politieke partijen u overladen met de fraaiste beloften voor een glorieuze toekomst; die van uw trouwdag steken er wellicht schril bij af. Beloften zijn over het algemeen hoopvolle berichten en verwachtingsvolle vergezichten. Als politieke partijen één ding echt goed kunnen uitdragen, dan is het wel dat ze ons uitnodigen met hen mee te gaan naar het nieuwe Arcadië, dat in het verschiet ligt en waar het allemaal nog mooier zal zijn dan voorheen en daarnaast ook nog stabieler, rechtvaardiger, socialer, eerlijker en betrouwbaarder. U moet er vertrouwen in hebben zingen alle partijen in koor, belofte maakt schuld. Schuld moet hier gelezen worden als een verplichting, dus als een opdracht.

Uiteraard zal elke kandidaat van welke lijst dan ook verzekeren dat het spreekwoord ‘belofte maakt schuld’ op hem of haar van toepassing is, u kunt erop rekenen. Wellicht denkt u daarbij dat rekenen eigenlijk afrekenen moet zijn, maar dat zegt u nog maar niet.
Verkiezingen zouden eigenlijk over afrekenen moeten gaan en niet alleen over allerlei beloften. Natuurlijk gaat het in campagnetijd over afrekenen, maar dan voornamelijk over het afrekenen met die andere partij, nagenoeg nooit over het eigen falen. Dat verklaart mede de komst van vele lokale partijen, die vaak ook protestpartijen zijn en willen afrekenen met de gevestigde orde, maar die eenmaal op het pluche hun bestaansrecht verliezen omdat ze zelf snel laten zien wat ze anderen verweten hebben. De oude partijen zitten vaak verstrengeld in gevestigde en vooral eigen belangen, terwijl lokale partijen veelal grote woorden gebruiken, maar in benepenheid ten onder gaan. Wat alle partijen met elkaar gemeen hebben, is het luid verkondigen van hun sterkte en het verhullen van hun onvermogen. Als politieke partijen meer tijd zouden besteden aan reflectie zou het schrijven van een nieuw programma eenvoudiger zijn en ontdaan van overspannen beeldspraak.
Politiek gaat voornamelijk over beloften; morgen wordt alles beter. De slogans zijn bekend: we moeten vooruitkijken, wat geweest is is geweest, we hebben geleerd van de afgelopen periode, we bieden perspectief en we gaan het anders en vooral beter doen. Elke 4 jaar worden de oude slogans, even bekend als versleten, uit de kast gehaald, afgestoft en opgepoetst en als nieuw gepresenteerd.

Eigenlijk zou elke campagne van elke politieke partij moeten beginnen met achteromkijken: belofte heeft immers schuld gemaakt en is die schuld ingelost en afgelost? Onderzoek heeft uitgewezen dat als een politicus 30 procent van zijn beloften, voornemens en idealen waarmaakt dan heeft hij of zij het redelijk goed gedaan. Dat getal is natuurlijk niet aan de kiezer te verkopen en dus zal de krant dezer weken vol staan met prachtige vergezichten, gestoeld op fraaie beloften door een partij die de samenleving op een hoger plan zal brengen. Na de verkiezingen zien we de karavaan voortbewegen, geheel volgeladen met beloften, dus met schuld, op weg naar de veronderstelde inlossing.

We kennen allemaal dat ritueel, velen kijken er met veel vertrouwen naar, anderen met ingesleten wantrouwen, maar eigenlijk moet, voordat de stoet zich weer in beweging zet, op de parkeerplaats gekeken worden wat er in de afgelopen jaren is gebeurd en vooral bereikt en wie daarvoor al dan niet krediet moet krijgen. Wat hebben ze voor ons gedaan in plaats van wat beloven ze ons nu weer. Dus als u straks gaat stemmen, kijk dan eerst even achterom.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.