Een Stief Kwartiertje: Som der delen

Een Stief Kwartiertje: Som der delen

Het was even landelijk nieuws. Laag-Soeren werd in een van de landelijke dagbladen door inwoner Bob Bouhuijs als voorbeeld gesteld van een van de grote bestuurlijke problemen van deze tijd. Hoe kleden we de nog overgebleven ruimte in ons landje in; oftewel, hoe komen we tot een evenwichtig besluit inzake de invulling van de woningbehoefte, de redding van de natuur en de biodiversiteit, de verduurzaming van landbouw, veeteelt en hernieuwbare energie, als ook de aankleding c.q. aantasting van het landschap etc.? En dat allemaal in één goed plan? Bob neemt het op voor de inwoner, die meedenkt in bovengenoemd breder verband, maar zal wellicht als nimby bestempeld worden, die rust wil in de achtertuin. Een meedenkende burger is echter zelden een nimby.

Laag-Soeren is klein, dus de stelling van Bob speelt zich ook op kleine schaal af, maar toch staat het dorp symbool voor de hedendaagse problematiek. Het dorp had het regionale voorbeeld kunnen worden van de beoogde werking van de omgevingswet; in zekere zin speelde het tegenovergestelde zich er af. De omgevingswet geeft de gemeente de mogelijkheid om bij het vaststellen van een bestemmingsplan allerlei belangen, zoals wonen, natuur, bedrijvigheid en recreatie tegen elkaar af te wegen, om het in één integraal plan, dat tot stand komt in overleg met alle betrokken partijen, inclusief inwoners, samen te vatten en uit te voeren. Al die belangen moeten herkenbaar en substantieel in het plan terechtkomen. Het klinkt even fraai als democratisch, maar het is ook polderen tot je een ons weegt en dat gebeurt dan ook. De wet moet zorgen voor een cultuuromslag: de ruimtelijke ordening moet niet van bovenaf opgelegd worden maar van onderop opgebouwd. Fraai geformuleerd beleid met als ondertitel: zoek het ter plekke maar uit. Er wordt al 10 jaar gewerkt aan de wet en de indiening is onlangs voor de zoveelste keer uitgesteld.

Laag-Soeren ligt op een van de uitlopers van het Veluwemassief, dus polderen is er sowieso lastig. Dat bleek. Men had er een dorpshuis, een school, een voetbalclub, een kroeg, een steenuilenpopulatie, een tuincentrum en nog wat braakliggende grond, allemaal in het klein, maar waar men iets groots op dorpsniveau van had kunnen maken. We kennen inmiddels het resultaat: de oude school is gesloopt en men heeft een nieuwe voor de leegstand gebouwd, het dorpshuis is gecultiveerd tot Kulturhus, de voetbalclub vecht meer voor lijfsbehoud dan tegen andere clubs, de kroeg De Harmonie gaat dicht, het tuincentrum is al gesloten en de uilenpopulatie is op last van de gemeente ‘verhuisd’. En het nieuwe wijkje met de eufemistische naam Hof van Soeren, waar het allemaal om begon, is niet gebouwd voor het budget van de gemiddelde Soerenaar. De resterende ruimte is nu in handen van een projectontwikkelaar en die denkt in centen, rendementen en zeker niet in sentimenten. Dus blijft het de vraag of de grond van het tuincentrum evenals die van de kroeg op dezelfde wijze wordt ingevuld als die van Nummerdor, waarmee duidelijk wordt dat Laag-Soeren weliswaar meer inwoners krijgt, maar of het daarmee ook meer leven in het dorp krijgt moet worden betwijfeld. Immers, hoe krijg je een geheel als De Harmonie verdwijnt? Hoe krijg je een dorpshart?

Uiteraard is er heel veel overleg is geweest over de invulling van Nummerdor, de grond van het tuincentrum en dat van de Harmonie, maar men heeft, geheel in de stijl van de totstandkoming van de omgevingswet, net zolang doorgemodderd dat de uiteindelijke som der delen geen geheel vormt. Het valt niet mee om een hart van de kroeg naar de kultur te transplanteren.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.