Een Stief Kwartiertje: Energiebron

Een Stief Kwartiertje: Energiebron

Een aantal dagen geleden hebben we de zonnewende gevierd en kort na deze heidense happening ook de christelijke variant, Kerstmis. Het betekent dat we nu weer vooruit kunnen kijken. Er komt meer licht en hopelijk ook zonlicht, al wordt lang niet alles lichter. Direct of indirect is vrijwel al het leven op aarde van zonlicht als energiebron afhankelijk en gelukkig laat de atmosfeer zich niet door een lockdown knechten. We volgen de natuurlijke gang van zaken, al kost ons dat vaak moeite.
Het is niet duidelijk of het oude nieuwe kabinet zich door atmosferische zuurstof heeft laten inspireren, maar dat is ook niet van belang als ze zich maar laat inspireren. Ze kijkt nu vooruit naar de toekomst. Dat het taalkundig dubbelop is, zegt niet alleen iets over de stand van het taalonderwijs in ons landje, maar ook dat men in regeringskringen tijdens de les Nederlands ook al niet heeft opgelet, maar het zij hen vergeven als ze dubbelop hun best gaan doen om de grote problemen in de komende tijd te slechten. We hebben vele energiebronnen nodig.

Over het algemeen neigt de mens tot vooruitkijken, al is het minstens zo verstandig, zo niet verstandiger om de toekomst in te kleuren door eerst achterom te kijken. Het jaargetijde leent zich ervoor. Al vaker heb ik gememoreerd dat het huidige kabinet functioneert onder het motto: regeren is repareren. Daar komt nog bij dat we het nieuwe jaar ingaan met het oude kabinet, dus is terugblikken erg verstandig, want in de afgelopen tijd won de doorgeschoten bureaucratische regeldrift het voortdurend van de logica. Het oude nieuwe kabinet geeft echter aan dat de nieuwe energie in de nieuwe bestuurscultuur zichtbaar zal worden, maar op de nieuwe plannen is door velen het etiket herstelkabinet opgeplakt, dus vooralsnog zal het oude motto nog overeind blijven. We kunnen het nieuwe kabinetsbeleid dan ook beschouwen als een herstelfonds; er ligt een gigantisch vermogen om alles wat het afgelopen decennium is misgegaan te repareren. Anders gezegd: we zijn een beschaving die in de komende decennia moet proberen haar eigen onbeschaafdheid te overleven. Naast een gigantisch vermogen, dat in het herstelfonds zit, ligt er ook een gigantische opgave, want de geschiedenis van de mensheid heeft aangetoond hoe moeilijk het is om beschavingen overeind te houden. Maar de algemene verwachting is dat we zullen overleven. Hoop doet leven, ook overleven.

Toch bent u de afgelopen tijd doodgegooid met onheilspellende berichten over de klimaatverandering, de woningnood, de terugloop van de biodiversiteit en de toeloop van migranten, het groeiende verschil tussen arm en rijk etc. Vooralsnog heeft u het overleefd en ik wil uw overgang naar het nieuwe jaar niet versomberen met allerlei onheilstijdingen. We moeten immers vooruitkijken en de toekomst inkleuren, zoveel mogelijk met groen en vooral duurzaam.
De belangrijkste les uit het recente verleden moet zijn dat de leden van het oude nieuwe kabinet hun horloges afstemmen op de juiste tijd. Deze vanzelfsprekendheid bleek de afgelopen tijd zo ingewikkeld, dat men voortdurend achter de feiten aanliep; ik noem ze niet allemaal, maar de grote struikelpartij rondom het late boosteren staat er symbool voor. Achteromkijken is zinvol als het tot lering trekken leidt en vooruitkijken is niets anders dan goed naar de samenleving kijken en zien hoe laat het is.

Er komt een nieuw jaar met een nieuwe tijd, met nieuw licht en nieuwe energiebronnen, we hoeven de natuur maar te volgen. Er is dus altijd hoop. Gelukkig maar. Gelukkig Nieuwjaar.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.