Een Stief Kwartiertje: Alex en Mohammed

Welbeschouwd mogen we Alex van Hedel, burgemeester van Brummen, niet vergelijken met Mohammed Saïd al-Sahaf, hoewel het allebei vrolijke en optimistische mannen zijn. Wellicht is genoemde Mohammed uit uw geheugen verdwenen; hij was minister van informatie, zeg maar de voorlichter van Saddam Hoessein, die tijdens de belegering van Bagdad op de barricade klom en luidkeels en vooral vrolijk uitriep, dat het Iraakse leger alles onder controle had, terwijl achter hem de bommen insloegen en het militairen en burgers op de vlucht sloegen. Alex heeft iets van Mohammed, al zullen ze elkaar niet kennen. Ze delen wel prachtige perspectieven, terwijl de wereld achter hen in brand staat.
Welbeschouwd kunnen we niet stellen dat Brummen in brand staat, maar het smeult er wel zodanig, dat het vuur elk moment weer kan oplaaien. Onderwijl legt Alex de goegemeente uit dat de wederopbouw van het gemeentelijke apparaat weliswaar nog niet voltooid is, maar dat het slechts een kwestie is van even geduld beoefenen. De provinciale brandweer is weer teruggeroepen naar de Arnhemse kazerne, maar verkeert in permanente paraatheid om uit te rukken. Er is op dit moment geen vuur, maar wel rook en u kent het gezegde dat hier een verband legt.

Het optimisme van Alex is aanstekelijk, het Brummens college is ermee doortrokken. Zo is Alex heel blij met de conclusies uit het onderzoek naar de bestuurskracht van de gemeente. Er zijn behoorlijk wat kritische kanttekeningen geplaatst en het onderzoeksbureau geeft het gemeentebestuur nog net geen onvoldoende, maar laat daarentegen wel weten dat het niet veel scheelt of de bestuurskracht zakt door de gemeentelijke hoeven. Alex ziet het als verbeterpuntjes en zegt dat het allemaal goed komt. Alex lijkt op Mohammed, ze zien beiden glorieuze perspectieven, maar zijn blind voor hun slachtofferschap. De provincie stelt dat Brummen zelfs glorieert in haar slachtofferschap.

Het rommelt en dondert in de gemeente Brummen. In Eerbeek was er bijkans een volksopstand, zowel bij de toewijzing van het Logistiek Centrum op het Burgersterrein als op de nieuwe uitrit van de vele vrachtwagens van de papierfabriek Folding Boxboard door ’t Haagje langs de Eerbeekse beek, waaraan het dorp zijn welvaart heeft te danken. In het papierdorp staan industrie, natuur en inwoners voortdurend op gespannen voet met elkaar. Vroeger woonden de arbeiders bij voorkeur zo dicht mogelijk bij de fabriek, nu is het omgekeerde het geval. Daarbij komt dat het nieuwe Centrumplan Eerbeek met ingrijpende maatregelen als zeer ambitieus bestempeld kan worden, maar als de provincie niet vele vrachtwagens vol euro’s stuurt, blijft de bevolking Alex zien als roepende in een woestijn van oud papier. Het grote personeelsverloop binnen de gemeente en het inhuren van dure onderzoeksbureaus als Berenschot en Arcadis om allerlei verbeterplannen te bedenken, getuigen van het optimisme van Alex om de gaten te dichten, zij het alleen met provinciale opcenten.

Alex is een blijmoedig mens, dat deelt hij met Mohammed. Zo vertaalde hij de ondercuratelestelling door de provincie als een constructieve samenwerking om faillissement af te wenden en nu de provincie haar toezicht heeft teruggedraaid gaat Alex de barricaden op om luidkeels te verkondigen dat de buurgemeenten geen enkele kans maken om Brummen in te lijven. Brummen is Bagdad niet, gelukkig maar, al is het de vraag of Brummen de oorlog zal winnen. Alex kijkt graag vooruit, maar zou regelmatig ook moeten omkijken wat er achter zijn rug gebeurt. Na de oorlog is Mohammed uitgeweken naar de Verenigd Arabische Emiraten. Waar Alex blijft, wachten we af.

Desiderius Antidotum