Foi, Foi: Wat un schrik

0215970_Foi_Foi.jpg
.

Foi, Foi: Wat un schrik

Vrogger speulen d’r heel wat af in de plaatselijke kroegen. D’r was gien televisie of ander vertier. As de luu wat gezelligheid zochten, gingen ze noa de kroeg en dan gebeuren d’r heel wat. Soms mooi, soms lilluk.
Pas elejen heuren ik ok nog weer zo’n verhaal dat zich hef af espeuld bie un kroeg in disse streek. Achteraf bekeken was ut niet zo netjes van die keerls, maar ja hoe geet dat a’j wat schik en sensatie zuuk.
Ut verhaaltje geet dit keer oaver wat d’r bie Grade hef af speuld. Doar gebeuren altied wat an de stamtoafel. Foi, foi wat heb ze doar later toch un schik umme ehad. De vente wisten dat ze kasteleinsvrouwen bar veul schrik op ut lief konden jagen. De vrouwen hadden d’r al vake moeite mee um de zupende kerls in ut gareel te hollen. En de grove taal die ze hadden, doar waren de vrouwen helemoal niet van gediend, maar ja in ut café mos toch wat geld verdiend worden.
Op un dag zaten de keerls weer bie mekare um de stamtoafel. Foi, foi wat hadden ze un schik. Ze hadden eheurd dat un bekende keerl uut ut darp mooi te pakken was enommen met ut kopen van un peerd. Ja, doar moi natuurlijk altied goed mee uutkieken.
Gait kwam op ut idee um de vrouwen is de griezels op ut lief te jagen. Hee had un geintje eheurd van un kennis varre weg. Verduld, dat konden ze hier mooi doen. Ze spraken af dat ze dat de volgende weke zoaterdag hier zollen speulen.
Gait en Dorus zollen samen zogenaamd met mekare un grote ruzie maken en dan noar buuten toe goan um dat varder uut te vechten. Gait zol zörgen dat hee wat bietensap mee zol nemmen. Goed rood en gien slap spul.
Ja heur, op die zoaterdag zat de groep weer bie mekare in de kroeg van Grade. Een van de vrouwen stond weer achter de tap. Un best mense, alleen wat bange. Noa un paar borreltje wörden de stemming al beter en harder. Gait en Dorus kregen ruzie. De kasteleinvrouw d’r bie en ze gingen toch al mopperend en scheldend noar buuten toe.
Buuten ging Gait noa achteren en smeren zien kop en lief in met bietensap. Ut leek krek of Gait hartstikke gewond was. Gien gezichte zo met al dat rode nepbloed. Dorus wreef um alles nog is goed oaver ut lief. “Noe noa binnen”, zei Gait. Effen later kwam hee met veul lawaai ut café binnen. Hee schreeuwen en bulken dat hee Dorus wel mores zol leren. De keerls deden krek of ze bar schrokken. Gait liep richting de tap woar de vrouw met bange ogen keek noa de ‘gewonde’ Gait die helemoal onder ‘bloed’ zat. Ze schrok zich lam. Trok meteen wit weg en zakken achter de tap in mekare. Zee was effen buuten westen. De gasten schrokken noe ok bar van disse reactie. Gelukkig kwam de vrouw rap bie en Gait liet toen zien dat ut maar un geintje was. Nou zee kon d’r niet umme lachen. Foi, foi, wat was zee eschrokken. De keerls heb heur oaverend eholpen en heur un borreltje aan eboaden. Gait hef zich wel goed schoon emaak want hee wol niet meer ‘slachtoffers’ maken.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Stilstoan help um deur te goan