Een Stief Kwartiertje: Aan de slag

Een Stief Kwartiertje: Aan de slag

Deze week zult u doodgegooid worden met alarmerende verhalen over ons naderende einde. Dat is voor u wellicht een oplossing om eindelijk van al die onheilsverwachtingen verlost te zijn, maar hoogstwaarschijnlijk niet de gewenste. U wilt nog een tijdje leven, al weet u dat u het einde van de eeuw wellicht niet zult halen, maar de aarde doet dat wel; die redt zich wel. Alleen zult u eerdaags met uw nazaten in gesprek moeten om ze te bewegen hoog op de Veluwezoom te gaan wonen om hun voeten droog te houden; het liefst boven op de Posbank.
Het zal vooralsnog niet gebeuren en ook alle westerlingen zullen niet naar de Veluwezoom komen om hun voeten droog te houden. We verhogen gewoon de duinen en de dijken en hier zullen we rustig doorgaan met discussiëren of de Posbank een natuur- of een recreatiegebied is, welke wegen open of dicht moeten, hoeveel dieren en mensen er vrij mogen rondlopen, al of niet tussen de auto’s en we vinden altijd een slappe D- of E- of F-variant om ons geweten te sussen.

Het is een twijfelachtige eer, maar onze aanpak van grote problemen is symbolisch geworden. Zo beginnen we hier 8 maanden na de verkiezingen voor het eerst over de inhoud van een regeerakkoord te praten. Zo komt er in de toeslagenaffaire pas werkelijk actie als de rechter bepaalt dat de belastingdienst een slachtoffer moet compenseren omdat er anders een gezin op straat belandt. Zo gaat het ook met stikstofaanpak, de energietransitie, het herstel van de Groningse huizen en de akkoorden van Parijs. Waar we werkelijk goed in zijn is het schrijven van omvangrijke rapporten en dikke nota’s. Die verschijnen de een na de ander en ze hebben allemaal ongeveer dezelfde inhoud, beklemtonen allemaal dezelfde noodzaak, dringen allemaal aan op snelle actie en resulteren nagenoeg allemaal in het volgende rapport aan de hand van het volgende onderzoek. En we wachten af. Regeren is daarmee repareren geworden en zelfs dat doen we vaak symbolisch.

En zo gaat het met de klimaatproblematiek. Vooralsnog lopen we achter de feiten aan. Ons landje is zo ongeveer de slechtste van de klas. De doelen van Parijs halen we niet, wereldwijd maken we weliswaar vorderingen, maar kachelen nog steeds achteruit, we moeten van de fossiele brandstoffen af maar delven meer dan ooit, dwars door alle doelstellingen in alle rapporten warmt de aarde verder op. Parijs heeft ons geleerd dat we heel goed zijn in het uitspreken van intenties, dat we buitengewone goede rapporten kunnen schrijven en dat we zelfs afspraken kunnen maken welke kant we uit moeten om vervolgens allemaal onze eigen weg te gaan en we hopeloos over de aardkloot dwalen. Hopeloos, nee dat niet. Hopeloos is het einde.

Technologisch ontwikkelingen kunnen het tij keren – we hebben er de hersens voor – en geld kan wonderen doen en als honger de rauwe bonen zoet maakt dan…. Dat gaan we in Glasgow afspreken. Drastische veranderingen doen pijn, weten alle mensen die in therapie zijn geweest, maar als we de werkelijkheid onder ogen durven zien, onze leefstijl en consumptiepatroon aanpassen en geen rapporten meer schrijven, maar doelstellingen uitvoeren, dan is er hoop. Hoop doet leven, zegt de volksmond, maar alleen als de grootste uitdaging: een mentaliteitsverandering, eraan gekoppeld is.
Als u niet wilt dat het laatste restje Posbank een natuurmuseum wordt waar u als gepensioneerde vrijwilliger aan uw kleinkinderen moet vertellen hoe mooi het vroeger was, dan gaat u morgen aan de slag…eh nee…vandaag.

Desiderius Antidotum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.