Foi, foi: Tukkie doen

0212890_Foi_Foi.jpg
.

Foi, foi: Tukkie doen

Veurig joar in de zommermoanden heb Jan en Truus wat aparts ondervonden. Jan hef, zo as de meeste keerls, un hèkel an winkelen. Doar kwam nog bie dat zee zich pas un stel nieuwe fietse heb an eschaf. De olde fietsen deden ut ok nog wel prima, maar ze wollen graag un elektrische fietse. Lekker gemakkelijk.
Toen op un mooie zommerdag Truus ‘s margens veurstellen um noa de stad te goan um te winkelen, sputteren Jan nog wel un bitjen tegen. Dat geslenter langs en deur de winkels doar had hee un gruwelijk hèkel an. Zien vrouw mos en zol toch wat nieuws hebben dus d’r zat niks veur um op um mee te goan.
In de stad ging Jan un lichien op um onder dat gewinkel deur de stad uut te kommen. “Goa ie noe maar rustig winkelen ik wache hier wel op dit banksien en hol ondertussen onze nieuwe fietsen in de gaten. Ie weet toch wel: fietsen stèèlt ze als raven. Ie mot d’r bie blieven anders bien wie ze kwiet, Goa maar effen allene. Ie weet de weg. Ik red mien hier wel. D’r zit nog koffie in de kanne en un paar koeken. Goa oe gang maar.” Truus kon doar niet veul tegen inbrengen. Ze wist wel dat Jan niet graag meeging langs de winkels. Noa de mark wol hee nog wel en dan meteen un lekker vissien meepikken. “Goed”, zei ze, “blief ie maar hier. Ik binne met un uurtje terugge.”
Jan wreef zich in de hande. Doar had hee zich mooi uut ered. Hee keek nog effen noa ut jonge deerntjesspul dat langs kwam flaneren. Dronk wat koffie en at un koeke en zat wat te soezen in de zunne. Dat maken um sloaperig. Hee wachen nog effen en bedach zich dat hee best effen op de banke kon sloapen. De veurige oavond was ut knap late ewörden met un stuk of wat borrels.Jan liet zich zakken en ut duren maar kört of hee was varre weg in dromenland.
Bliekbaar hef hee doar wat apart elègen, want mensen die langs kwamen lopen keken wat raar noar um. Ze dachen dat ut een of andere zwarver was met un plastic buul noast zich. Ze stonden effen stille en gingen weer varder. Jan snörken gewoon varder en trok zich niks an van ut geproat bie um.
De luu spraken d’r schande van dat un zwarver hier zo lag te sloapen. “Misschien is hee wel an de drugs”, zei d’r ene, “of kats bezoapen. Ut kan allemoal.” Sommigen wollen um al wakker maken wegjagen, maar ze durven ut toch niet.
Noa anderhalf uur kwam Truus weer terugge. Uut de varte zag zee dat d’r volk um Jan hen stond. Zee maken zich al ongerust. Zol hee wat ekregen hebben? Zee heuren de mensen fluusteren. Toen ze körtbie kwam zag zee ut al: Jan lag doar gewoon lui te sloapen. Krek wat veur um. Zee maken Jan wakker, die wat droa oaverende kwam en zich uut de ogen wreef. De vrouwen waren intussen al deur elopen. Verduld doar hadden ze zich toch in vergist. Ut was un ‘gewone’ keerl die wat lui lag te sloapen.
Jan en Truus heb d’r smakelijk umme motten lachen. Truus zei nog: “Kom zwarver, wiele goat weer noar huus. Ut berre is veul zachter as die harde banke!”

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Ut lèven is wat wie d’r van maak. Zo was ut en zal altied zo blieven

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.