Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Verdienmodel

Een Stief Kwartiertje: Verdienmodel

Langzaam maar zeker verandert ons landje in een stadstaat, een aaneenschakeling van grote en kleine wijken met daartussen heel aardige parkjes met waterpartijen en ook weilanden, waar vee steeds meer plaatsmaakt voor zonnepanelen en raaigras. Ons landje groeit langzaam maar zeker dicht. Ruimte en dus ook natuur zijn verdienmodellen geworden, waarover inmiddels hard wordt gevochten. Natuurliefhebbers vrezen een slagveld, veehouders een slachtveld.
We herkennen dat beeld niet aan de Veluwezoom, maar onmiskenbaar gaan we toch die kant op en zelfs corona helpt ons daarbij. Corona heeft namelijk aan de ene kant bevorderd dat we de nog resterende natuur massaal hebben herontdekt, maar aan de andere kant moet die natuur tegelijkertijd aan de normen van het grote stadstaatmodel voldoen. Een gevolg daarvan is dat we parkeergelden gaan heffen als we naar onze eigen parken in de buurt willen, zoals de Posbank en de Loenermark. We moeten voorbij slagbomen en onze creditkaart in de automaat stoppen om te mogen wandelen en fietsen. De natuur, voor zover die nog intact is, wordt steeds meer geëxploiteerd en dat is vooral veroorzaakt door het feit dat we, ook dankzij corona, uit de lockdown, oftewel ons huis, moesten vluchten. De natuur was het afgelopen jaar de luchtplaats van onze gevangenis en u weet dat te veel gevangenen op een te kleine luchtplaats veel spanning geeft. Dat heeft enerzijds tot veel irritaties geleid, maar anderzijds ook onze handelsgeest aangewakkerd. Immers, massa is kassa, zegt de koopman in ons.

We komen terecht in het krachtenveld van een uitdijende stad. Daar moet ruimte zijn voor de auto, de fiets en voor alles wat we belangrijk vinden en onderwijl laat men bij ons het besef indalen dat we voor alles dienen te betalen. Immers, in elke stad betaal je voor parkeren, dus waarom niet bij onze parken. Er wordt her en der nog wat tegengestribbeld, maar het gaat gewoon gebeuren. Het verdienmodel wordt ook nog aangekleed met een groen tapijt, omdat parkeergelden de toestroom van mensen hopelijk zal beperken en daar gedijt het park dan weer bij. Natuurmonumenten wordt een soort Triodosbank, er wordt lekker verdiend en ons park blijft in stand; het verkoopt goed.

Corona heeft nog een ander fenomeen aan het licht gebracht, even aanvaard als omstreden. Veel mensen hebben in het afgelopen jaar ons eigen land..eh…de eigen stad met park ontdekt. Ze zijn massaal de parken ingetrokken waardoor de druk op de parken weliswaar ook flink toegenomen is, maar ook daar hebben zakenlui mogelijkheden ontdekt, zoals we zien aan de rand van Velp en Rozendaal. Het mooie grote park aldaar wordt een luxe vakantieoord. Men kan er glamperen voor slechts 1000 euro per week. Glamperen wordt verkocht als een veredelde vorm kamperen, maar echte kampeerders gruwen ervan. Bij glamperen overnacht men in een van tentdoek of hout opgetrokken appartement met alle luxe van een sterrenhotel en dankzij de bomen die er omheen staan heeft men het idee buiten te zijn; natuurbeleving, maar dan op onze voorwaarden.

Ons grootste park, de Veluwe, zal één grote glamping worden. Immers, de toestroom van mensen die even de hectiek van het stadcentrum willen inruilen voor de veronderstelde rust in de bomenrijke parken tussen de buitenwijken, zorgt ervoor dat er steeds meer luxe overnachtingen worden gerealiseerd. Uiteraard zullen er protesten komen, maar die zullen neergesabeld worden met het even aanvaard als omstreden argument dat de revenuen niet alleen in de zakken van de glampinghouders verdwijnen, maar dat ook het park daarmee mag voortbestaan.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Rick Evers: Thuiswerkcollega’s

Ik zie ze elke dag. De mannen op het dak van het huis van de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.