Home / Algemeen / Foi, Foi: Verzoapen fietse

Foi, Foi: Verzoapen fietse

In de vakantietied gebeurt d’r altied van alles. Ieder joar heur ik weer verhalen. Op un mooie zommerse dag gebeuren dit. Ze gingen met zien vieren ut rad op um un mooie route te volgen. Ze vonden ut prachtig. Ze waren al un uur of wat op weg toen Mies neudig mos. Ja, wat mo’j doen as vrouw. Keerls heb ut makkelijker die zuuk un boom uut, maar vrouwluu mot wat meer beschutting hebben. Ze zei nog tegen de anderen dat zee rap was mos zuuken anders ging ut mis dan had ze de bokse nat. Effen later zagen ze struuken stoan bie un brede sloot. Dat leek Mies un goeie plekke um heur plasje te doen. Vlug, vlug, ze kon ut hoast niet meer ophollen.
Rap afstappen. De fietse mos un plaatse hebben. De poot uut eklap en toen in un roazende vaart noa de struuken. Mies direct achter de bosjes de bokse nao beneden en wol doen wat un kippe niet kan toen ze begon te schreeuwen: “Mien fietse, mien fietse…” Mies had deur heur hoast niet genog elet op de plekke woar ze de fietse op de poot had ezet. Ut was doar te zachte. De poot zakken weg in de grond. De fietse donderen tegen de grond en klabateren van de schuune kant af en gleed zo de sloot in. Mies schrèèuwen nog wel hard: “O, doar geet mien fietse. Pak um gauw.” In alle consternatie had ze nog gien plasjen edoan. Rap deed ze de bokse weer noa boaven en liep noar de sloot. Zee zag nog krek hoe ut zadel onder water verdween en ook ut stuur. De anderen zagen ut gebeuren en deden hoast in de bokse van ut lachen. Heur man Tinus kon d’r niet umme lachen. “Ik maak toch van alles met oe mee”, mopperen hee, “altied wat anders. Noe weer de fietse in de sloot. Hoe krieg ie ut veur mekaar. Let dan toch op woar ie de fietse neerzet. Noe bi’j de fietse kwiet.” Mies, inmiddels verlost van hoge nood, jammeren nog: “Ik kon d’r toch ok niks an doen. Ik mos zo neudig en kon toch ok niet zien dat ut hier zo zachte is. Loat wie maar proberen de fietse d’r weer uut te halen.”
Gelukkig waren de andere fietsers nogal handige luu. Met wat kunst en vliegwark konden ze met un takke veurzichtig de fietse noa kante toe trekken. Eindelijk stond de blauwe Gazelle op ut dreuge. Helemoal onder de gruune en bruune drappe. Drellen an de speken. Ut water lekken uut de tassen en zadel. Ut was un komisch gezichte zo’n smerige fietse. “Mo’j toch is kieken”, zei Tinus nösterig tegen Mies, “wat un verzoapen fietse da’j heb. Wat mo’j doar noe mee?”
De fietse wörden met ut fotse gres wat schoon emaak en ze lieten ut water uut de fietstasse lopen. Alles was zeiknat in de tasse, ut brood en ander spul. Noa wat gemopper gingen ze varder. Mies kreeg van un ander un plastic tasse oaver ut zadel, anders kreeg zee de bokse alsnog nat. Ut plasje was edoan en noe ging ut varder. Dagenlang hef de tasse en ut zadel in de zunne liggen te dreugen. Elke keer as Mies ut zag mos ze toch lachen um de verzoapen fietse.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

A’j tegen hun bult op mot zu’j ut later gemakkelijk kriegen

Lees ook

Klimaatburgemeester gezocht voor Rheden

GEM. RHEDEN – Het Ministerie van Economische Zaken en Klimaat is op zoek naar een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.