Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Vergankelijkheid

Een Stief Kwartiertje: Vergankelijkheid

In de christelijke traditie – zoals wij die al heel lang kennen en die dus ook al heel lang ter discussie staat – is Pinksteren een groot kerkelijk feest, omdat met de uitstorting van de Heilige Geest het begin van de christelijke kerk wordt gemarkeerd. Het is dan ook geen toeval dat de gemeente Rheden juist dezer dagen het initiatief heeft genomen om tot een kerkenvisie te komen; daar is veel geestkracht bij nodig en dan kan inspiratie van boven wellicht helpen. Het gaat bij de kerkenvisie echter niet om het opbouwen van kerken, maar om te behoeden dat ze afgebroken worden. Er worden steeds meer kerken gesloten of dienen nog maar deels waarvoor ze gebouwd zijn. Overal in den lande vraagt men zich momenteel af wat er met deze vaak markante gebouwen moet gebeuren. Alleen in de bijbelgordel lukt het zelfs corona niet om tijdelijk leegstand te bewerkstelligen.

Kerken worden gezien als cultureel erfgoed en vandaar dat we ook in ons landje een Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed hebben en laat die nu een subsidieregeling in het leven hebben geroepen om het kerkelijk erfgoed mogelijk te behoeden voor de ondergang. Subsidieregeling zorgen altijd voor veel inspiratie, het werkt voor beleidsmakers als de bijbel voor gelovigen.
Veel kerken staan op omvallen; de tegenstijdigheid in deze zin geeft de werkelijkheid aardig weer. In eerste instantie betreft dat de geloofsgemeenschap, doordat er steeds minder mensen zich herkennen in de uitgangspunten. De trouwe kerkgangers behouden natuurlijk hun geloof en vertrouwen erop dat het uiteindelijk goed zal komen, hier of in het hiernamaals, maar de kerkgebouwen kunnen daar niet op wachten. Aan een hernieuwde opleving van de geloofsgemeenschap kan de gemeente (niet de gemeenschap van gelovigen) niet veel doen, want ze heeft al moeite genoeg om zelf enigszins geloofwaardig te blijven. Er komt dus subsidie om bepaalde kerkgebouwen als cultureel erfgoed te bestempelen, al zal niet iedereen dat zo zien, want als corona iets heeft duidelijk gemaakt dan is het wel dat het terras het meest aanbeden culturele erfgoed is.

Het lot van kerkgebouwen is een actueel thema. Zoals gesteld loopt de kerkgang al jaren gestaag maar onmiskenbaar terug en daarmee de inkomsten van de geloofsgemeenschap en dat gaat ten koste van het onderhoud van de gebouwen. Kerkgebouwen worden als markante herkenningstekens gezien, ook bij niet-gelovigen. Veel mensen die op reis zijn, weten dat ze weer thuis zijn wanneer ze de kerktoren van hun dorp of stad zien. Velen hebben er moeite mee als kerken afgebroken worden en dus wordt er hard nagedacht welke kerken een andere functie zouden kunnen krijgen wanneer ze niet meer voor de erediensten worden gebruikt. Dat geldt voornamelijk voor de ‘moderne’ kerken, gebouwen van zo’n halve eeuw oud, die je met wat creativiteit en enig geldelijk vermogen de status van godshuis kunt ontnemen. Voor de oude traditionele gebouwen met hun beuk of schip, gesteund door pilaren en voorzien van veelal gotische torens ligt het wat ingewikkelder. Sluiting van kerken gaat altijd gepaard met emoties; hemelse krachten worden daarbij veelvuldig aangeroepen.

Voor veel mensen is het verdwijnen van een kerk het einde van een traditie en van hun eigen geschiedenis. De kerk kan ons overleven, maar is als erfgoed ook eindig. Vergankelijkheid lijkt me daarom een goddelijke titel worden voor de kerkenvisie van Rheden, maar of die binnen de geloofsgemeenschappen overeind blijft is de vraag, overigens net als de kerk zelf.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Business & Shopping: Gezellig op de koffie bij De Heeren van Rheden

RHEDEN – In oktober runnen Maurice en Harm al weer drie jaar vol trots hun …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.