Home / Alle-Regiobode / Foi,foi: Gezellige gasten

Foi,foi: Gezellige gasten

Mo’j is heuren wat Piet mien vertellen oaver zien zuster Annie. Hee hef un zuster die luu in huus haalt. Die kunt doar sloapen en ’s margens un boterhammetje kriegen. Ze nuump dat in ut Hollands ‘logies met ontbijt’ (noe heet dat Bed and Breakfast). Veur ut geld hoeven Annie dat niet te doen want Jan, heur man, had un goed molenaarsbedrijf. Hee wol d’r eerst niet an dat zien vrouw vremd volk oaver de vloer halen, want hee hiel van zien vrieheid, maar zo as dat vake geet met de vrouwluu, wat ze in de kop haalt mot ok gebeuren. Annie hield van luu um zich hen en dat kon ze mooi doen met heur pension. Dat ut vremde luu waren kon heur niet schèlen, ze hield van gezelligheid en ie heuren nog is wat. Zee deed ut al verscheiden joaren en ging d’r gewoon mee deur. Hoewel zee toch wat mee emaak hef, wat niet zo mooi was en woar un mense toch wel de balen zol kriegen van zo’n pension. Annie niet.
Wat is d’r gebeurd? Annie kreeg un echtpaar op bezuuk van dikke in de vieftig. Ze wollen un paar dagen blieven. Prima vond Annie dat en gaf wat minder wark. Dan hoeven zee ok niet ut berregoed te verschonen. De gasten waren arg gezellig. Ze hielpen mee in de huusholding, eerpels schellen, afwassen en zo meer. En ze vertellen spannende verhalen wat ze met hun reizen zo mee emaak hadden. Noa un paar dagen vertellen de luu dat ut zo gezellig was dat ze graag un paar dagen langer wollen blieven. Zo gebeuren ut dat ze verscheiden oavonden aan de huuskamer zaten. Dus gewoon kost en inwoning. Toen de vijf dagen umme waren vroegen ze of ut nog wat langer kon, want ze hadden ut hier zo noa de zin en wollen nog graag wat meer van de umgeving zien. Ut betalen wollen ze graag nog wat uutstellen, want de pas hadden ze thuus loaten liggen. Prima, vond Annie, ut waren zo leuke luu. Op de tiende dag wollen ze toch afscheid nemmen. De gasten vroegen twee fietsen te leen om d’r thuus de betaalpas mee op te goan halen. Met un camper zol hun zwager de fietsen terugge brengen met ut geld en dan meteen hun koffers meenemmen. Toen twee dagen later nog gien camper met de fietsen en ut geld kwam opdagen, wörden Annie toch wat ongerust en wantrouwig. Zee had geliek: de opgegeven naam en plaatsnaam bleken niet echt te wèzen. De koffers stonden d’r nog, dus dat was tenminste wat. Ze zollen toch wel terugge kommen. Nog un dag ewach en toen de koffers maar lös emaak. Misschien gaf dat wat meer licht in de zaak. Maar wat bleek noe? De zwoare koffers zaten vol met stenen. Kloar bedrog van ut echtpaar! Annie noa de politie toe maar die kon d’r ok niks an doen. Ze wisten ok niet woar ze ut zuuken mossen. De politie kwam d’r alleen achter dat ut echtpaar in Maastricht en op un paar andere plaatsen utzelfde geintje hadden uut ehaald. De man en vrouw hadden hun rol heel goed espeuld. Pech veur Annie, maar zee hef d’r wel van eleerd, de luu mossen in ut vervolg veuruut betalen.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Trouw kent grenzen, maar ontrouw niet

Lees ook

Rick Evers: Wandeletiquette

Wandelen vond ik vroeger altijd stom. Het was voor oude mensen, voor mensen die niets …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.