Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Erfgoed

Een Stief Kwartiertje: Erfgoed

Dat vroeger alles beter was, wordt over het algemeen als een dooddoener beschouwd. In de meeste gevallen klopt het, de dooddoeners zijn er het levende bewijs van. Echter, vroeger leefden de mensen meer met en bij de natuur, omdat mens en natuur sterker op elkaar aangewezen waren dan in de huidige tijd, waarin de natuur een min of meer kunstmatige manier van landontwikkeling is. Inmiddels moeten we erkennen dat we de natuur niet naar onze hand kunnen zetten en is natuurherstel een armlastige samenvoeging van goedbedoelde reparatie en natuurlijke creatie.

Vroeger hadden de bewoners van een bepaald gebied echter wel een structuur ontwikkeld om de omgeving van hun woon- en leefgebied met elkaar te regelen. Zo kenden veel dorpen een vereniging van geërfden of er was sprake van een mark en de betrokkenen moesten met elkaar bepalen wat er met de omliggende woeste gronden moest gebeuren. Bewoners hadden allen een belang of bezit, oftewel een erf. Verenigingen van geërfden en buurtschappen bestaan nog steeds. Eigen belang speelden toen uiteraard ook een rol, maar het ging vooral om het gemeenschappelijke belang. De gemeenschap moest immers voortbestaan. Dat speelt vandaag de dag nog steeds.

Onze ‘woeste gronden’ staan onder grote druk. Men wil in de komende jaren in ons landje op 37.000 hectare bomen aanplanten; in Gelderland, dat al behoorlijk bomenrijk is, moet er 4.000 à 5000 hectare aan bomen bijkomen. Bij voorkeur moeten met die aanplant bestaande natuurgebieden verbonden worden, want dat is belangrijk voor de instandhouding van allerlei soorten planten en dieren. Daarnaast moeten er zonneparken komen ter grootte duizenden voetbalvelden; daaromheen of in de buurt moeten nog eens 3.000 windmolens geplaatst worden en niet in de laatste plaats hebben we inmiddels vastgesteld dat er nog een miljoen nieuwe woningen gebouwd moeten worden. Daarbij willen we graag afspreken dat we zo weinig mogelijk druk leggen op de natuur, hetgeen voor u en mij betekent dat we in een vorm van permanente lockdown zullen leven, want we zullen op basis van inschrijving op een bepaalde dag en op bepaalde uren de Posbank of de Loenermark mogen beklimmen. Zo erg zal het niet worden hoor ik u verzuchten; ik hoop het.

Eerdaags zullen er veldslagen gaan plaatsvinden over de laatste resten ‘woeste gronden’, ook in onze regio. Het zal er woest aantoegaan, is de verwachting. Het aantal ingezonden brieven verleden week in deze krant is een voorbode voor de regio; het geeft aan dat de betrokkenheid van inwoners en de bewustwording van alle gevolgen voor het landschap een steeds prominentere rol spelen in de samenleving. Worden in ons landje alle steden en dorpen met elkaar verbonden als waren het asfaltwegen met daar tussendoor aaneengesloten linten van natuur en de resterende gronden worden opgevuld met zonnepanelen en windmolens? Wordt dat ons erfgoed?

Het gaat niet om de vraag of dat allemaal gaat gebeuren, maar wanneer en hoe. Dat werd al heel duidelijk bij de informatieavonden van de Regionale Energiestrategie, waar iedereen wordt uitgenodigd mee te praten over de plek waar die windmolens en zonneparken moeten komen, niet óf ze er moeten komen óf over alternatieve energiebronnen op middellange termijn. Er is een wezenlijk verschil met de vroegere gang van zaken bij de geërfden en marken; daar werden destijds de besluiten genomen dóór de gemeenschap en niet óver de gemeenschap. Bij de geërfden in Dieren en Velp blijkt het nu nog steeds zo te gaan, dus vroeger was er toch iets beter.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Business & Shopping: Regiobank Doesburg zet zich in voor de buurt

DOESBURG – Een ruime meerderheid van de Nederlanders (70 procent) hecht veel waarde aan een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.