Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: RES(t)vragen

Een Stief Kwartiertje: RES(t)vragen

Er is iets bijzonders gaande in onze samenleving en daarmee doel ik niet op de huidige weersgesteldheid die doet denken aan wat we vroeger winter noemden. Misschien is iets bijzonders hier ook niet het juiste woord, maar zouden we het miraculeus of wonderbaarlijk moeten noemen.

Gemeenten willen heel graag dat inwoners reageren op alle plannen die de Regionale Energie Strategieën (RES) aan het uitwerken zijn. We moeten immers in 2030 voor de helft en in 2050 geheel energieneutraal zijn, een hele opgave. De impact op de samenleving en vooral het landschap is groot. U heeft de ingezonden stukken in de afgelopen weken uiteraard gelezen. Er vinden overal online presentaties plaats, die de noodzaak tot het aanleggen van zonneparken en windmolens aangeven; schone energie is van levensbelang. Daarnaast organiseren actiegroepen zich met voor- en vooral tegenstanders. Terwijl de RES samen met de gemeenten in razende vaart voortgaan hun opdrachten uit te voeren, moeten de inwoners doen wat van hen verwacht wordt, namelijk meedenken over hoe dat allemaal vorm en inhoud gegeven moet worden; participeren dus, het gaat immers om hun toekomst én ook om hun geld. Participatie is echter een verleidingstruc, mensen worden voor de overheidskar gespannen, participatie is het lucratieve doekje voor het bloeden. Het vreemde is dat ook veel alternatieven en zienswijzen worden genoemd, maar ze lijken de trein niet op een ander spoor te kunnen zetten; de trein dendert voort; er is haast, 2030 is dichterbij dan men denkt.

Het is dus de vraag wat dat meedenken van inwoners oplevert en of de grote betrokkenheid van inwoners tot wezenlijke koerswijzigingen zal leiden. Uiteraard zijn er heel veel vragen. Er zouden heel veel zonnepanelen op daken moeten komen, maar er wordt alleen gesproken over zonneparken en windmolens, terwijl er nog maar 4 procent van de beschikbare daken bedekt is met zonnepanelen? De RES telt de zonnedaken niet mee, tenzij …. Zouden we zonnedaken niet moeten stimuleren en mensen tegelijkertijd vragen minder energie te gebruiken door er bewuster mee om te gaan? Zouden we niet beter meer gas uit Noorwegen of Rusland kunnen halen zodat we meer tijd hebben om warmtepompen, aardwarmte, waterstof, waterkracht of zelfs kernenergie te ontwikkelen, waardoor we geen grote molens hoeven te bouwen, die we na 15 jaar weer moeten afbreken? Moet er niet veel meer overleg tussen gemeenten komen? Bijvoorbeeld: er is veel protest tegen de windmolens in het Soerense Broek die samen in het aanpalende achterland van Leuvenheim (ook zoekgebied) tot één groot windmolenpark kunnen leiden. Kunnen we niet zus, moeten we niet zo? Vragen, vragen, maar de trein dendert voort. En de RES…? De RES is blij met alle vragen, maar verwijst alle alternatieven naar de verre toekomst; er moeten nú molens komen, zo hoog mogelijk en zonneparken, zo veel mogelijk; de geesten moeten nú rijp gemaakt worden en…. er ligt zoveel geld op de plank. De vraag is ook in wiens zakken dat terechtkomt. Onze toekomst wordt wonderbaarlijk.

Inwoners moeten voor de helft in de plannen voor zonneparken en windmolens participeren, geld is immers de beste drijfveer voor mensen om ongemak in hun omgeving te accepteren. Participatie is daarmee tot een verdienmodel verworden, het is de gewenste strategie. We hebben al voorbeelden gezien dat het werkt, overigens ook goede voorbeelden. Grote bedrijven zitten op het vinkentouw.

En… toen kwam de afgelopen week een andere vogel aanvliegen, de wespendief en die vliegt de RES in de wielen…eh… de wieken. De vogel lijkt de Veluwe te gaan redden. Het is allemaal miraculeus.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Retrospectief: Bakker-kruidenier Lebbink, Klarenbeek

In alle dorpen verandert veel. In de kleine dorpen verdwijnen de winkels en in de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.