Home / Alle-Regiobode / Foi,Foi: De prèke

Foi,Foi: De prèke

A’j zo gezellig an de proat bint, komp de mooiste olde verhalen noa boaven. Toen ut nog mooi fietsweer was ging ik d’r op uut. Lekker deur de natuur. Effen ok noa un klein stadjen toe. En doar bint altied wel bankjes woar ie effen kunt uutrusten en gezellig an de proat goan.
Ik raken an de proat met un oldere man op un banke bie un olde karke. Hee had alle tied. Wule hadden ut zo oaver die mooie karke die zo goed wördt onderhollen, ondanks dat d’r toch niet zoveul mensen noa de karke goat. Vrogger ging de mensen wel trouw noa de karke. Dat was in die tied gewoon. Iedere zundag d’r hen en soms ok ‘s middags nog noa ut Lof.
Hee was ok misdinaar ewes. En doar had hee mooie herinneringen an. Hee kon d’r noe nog zo umme lachen dat hee die pastoor zo te pakken had enommen. De zieleharder is d’r niet achter ekommen wie um die streek hef eleverd. Hee had wel un vermoeden maar kon ut niet bewiezen.
De pastoor mos iedere zundag weer un prèke kloar hebben. Un heel karwei. Sommigen konden dat helemoal uut de kop onthollen, maar disse pastoor schreef dat altied op. Hee wist ongeveer hoeveul blaadjes hee vol mos schrieven. Ut moch niet te kört wèzen, maar ok niet te lange, want dan vielen zien parochianen in sloap. Ja, dat zag hee al te vake as hee op de prèèkstoel stond. As ut um te slim wörden sloeg hee un keer flink met de voest op de prèèkstoel en bulderen deur de karke hen. Nou dat hielp meestal wel. Veural boeren die altied vrogge uut berre mossen en zeker op zundag um op tied veur de misse kloar te wèzen.
Nee disse man vond die lange prèken maar niks. Altied van die verhalen woar ie niks van konden noavertellen. De man dach dat de pastoor de prèke van veurige joaren gewoon bewaren en noe weer opnieuw gebruuken.
De pasoor was zeker gien aardige man. Zelden un complimentjen en as d’r wat verkeerd ging dan mos ie dat flink heuren. Toen hee op un zundag zo de pastoor bie de prèke met die blaadjes zag futselen kreeg hee un idee. Hee mos bie de eerste misse dienen en toen die af was zag hee zien kans schoon in de sacrestie. Hee zag doar ut grote misboek en ok de blaadjes van de prèke. Rap ging hee d’r hen en rommelen wat deur mekaar.
Ut gebeuren dus in de tweede misse. De pastoor ging noa ut evangelie de prèèkstoel op um un lange prèke te hollen. Hee nam ut boek met de blaadjes mee. En toen bulderen zien stemme deur de karke hen. Geluudinstallatie was d’r nog niet. Ut ging oaver ut wonder van de vissen en ut brood en wol d’r van alles van vertellen en sloeg ut blaadjen umme. Verduld de zaak zat deur de warre. Ut kloppen niet. Hee zuuken en rommelen. Hee wörden bar zenuwachtig en hellig. De gelovigen konden duudelijk heuren dat hee zachties zei: ‘Verdomme ik mis un blaadjen…’. Lachen mag niet in de karke, maar dat heb de karkgangers wel edoan. Dat maken de pastoor nog helliger.

Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen

Geluk wensen is goed, geluk brengen is bèter

Lees ook

Een Stief Kwartiertje: De burger

Het is eindelijk lente na een schitterende barre winterperiode van maar liefst 8 dagen. Nu …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.