Home / Alle-Regiobode / Een stief kwartiertje: Nog een keer de dijk

Een stief kwartiertje: Nog een keer de dijk

Het is over het algemeen niet gemakkelijk om de besluitvorming te volgen op welke manieren we onze samenleving zo goed en zo kwaad mogelijk aankleden. Wil je het doorgronden dan is het handig om een rekkelijke geest te hebben, frustratiebestendig te zijn, te kunnen balanceren tussen vertrouwen en wantrouwen, tussen de regels door kunnen lezen en tevens horen wat er niet gezegd wordt, strijd kunnen leveren om je eigen geloofwaardigheid overeind te houden, net als je geloof in de mensheid, maar ook om moedig en standvastig te blijven alsmede over een behoorlijke portie uithoudingsvermogen te beschikken. Het garandeert niet dat je op het eind van je leven met een voldaan gevoel naar het hiernamaals gaat, maar je hebt in ieder geval je best gedaan.

Alle genoemde eigenschappen zijn te projecteren op de bespiegelingen rondom het al dan niet afsluiten van de Doesburgsedijk bij Dieren. Onlangs heeft Gedeputeerde Staten een belangrijke vergunning tot afsluiting geweigerd, die door de gemeente Rheden was aangevraagd, waardoor de weg vooralsnog openblijft. Nu zijn het diezelfde Gedeputeerde Staten die destijds, decennia terug, weigerden om een vergunning te verstrekken om de A348, die bij Ellecom abrupt wordt afgebroken, buiten alle woonkernen om door te trekken; ze liet haar oren liet hangen naar de grootgrondbezitters aan de overkant van de IJssel. Het gevolg was dat sindsdien de N348 met kunst-, vlieg-, duw- en trekwerk en manoeuvrerend tussen allerlei belangen, rechtstatelijk getypeerd als het betere knip- en plakwerk, van Ellecom naar Zutphen moest worden aangekleed binnen maatschappelijk aanvaardbare proporties, die de provincie nagenoeg allemaal zelf vaststelt, want dat werkt gemakkelijker. Over de resultaten daarvan wordt vandaag de dag nog steeds gesteggeld.

Onderdeel van het hele proces is de afsluiting van de Doesburgsedijk. Het zou volgens de gemeente moeten gebeuren als onderdeel van de Traverse, dat kennelijk destijds is afgesproken tijdens een bespreking toen de notulist voor een sanitaire stop de pen even had neergelegd. Het kwam dus niet in de annalen van de Traverse terecht, maar wel in die van Twickel, machtige eigenaar van de grond die het spel al had gewonnen, net als de verlegging van de N348 richting spoor in ruil voor de bouw van de school het Rhedens. Het was een herenakkoord en de heren van Twickel wensen dat het gerespecteerd en uitgevoerd wordt, zoals grootgrondbezitters dat van nature en al eeuwen gewend zijn. Het geldt niet alleen voor akkoorden, maar vaak voor al hun wensen.

De gemeente wil koste wat het kost de Doesburgsedijk afsluiten en gooit het ondertussen op de belangen van de natuur, want die wil ze een handje helpen bij het oversteken van de dijk; de natuur als traverse. Bovendien wil ze, overigens net als de provincie, dat al het verkeer zo veel mogelijk over de provinciale weg gaat, want daar is immers de Traverse voor aangelegd. De gemeente gaat dus een nieuwe vergunning aanvragen om samen met de provincie (…) alsnog de Doesburgsedijk af te mogen sluiten. Die zullen alles uit de kast halen om alsnog hun gelijk te halen en dus zal de frustratiebestendigheid en het uithoudingsvermogen van de werkgroep die de dijk wil openhouden, opnieuw op de proef gesteld worden, maar daar kunnen we op vertrouwen; de mannen zijn zeer zelfverzekerd.
Het valt niet mee om tegen de overheid te vechten, vooral omdat de overheid aangeeft niet tegen jou te vechten en dan heb je alle genoemde eigenschappen nodig om te snappen wat er gebeurt.
Desiderius Antidotum

Lees ook

Een Stief Kwartiertje: Carol

Carol van Eert is de burgervader van Rheden en alleen het zien van zijn foto …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.