Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Zichtlijnen

Een Stief Kwartiertje: Zichtlijnen

Het park Daalhuizen in Velp moet deels gesloopt worden om het in de oude glorie te herstellen. Er moeten 26 bomen gekapt worden, omdat die, in de visie van de gemeente, de nieuwe zichtlijnen naar het glorieuze herstel in de weg staan. De buurt ziet echter die zichtlijnen niet, maar dat probleem gaat de gemeente oplossen door eerdaags met de kap te beginnen en onmiskenbaar komen er dan zichtlijnen; waarop blijft vooralsnog de grote vraag. Volgens de gemeente komt er zicht op een ander park: het Sonsbeek van Velp, maar de buurtbewoners zien echt iets heel anders.
Oude glorie is niet te herstellen, daarvoor is het oude glorie en zichtlijnen creëren op een huis dat er niet meer staat, is het scheppen van landschappelijke illusies. Op de plek waar ooit het landhuis Daalhuizen heeft gestaan moet nu een huisplaats worden. Een huisplaats is volgens de landschapsarchitect van de gemeente een verpozingsplek waar je kunt zitten. De buurtbewoners geven echter aan dat ze al een plaats hebben waar ze zich al zittend verpozen en noemen dat gewoon hun huis. Het huidige park heeft nu haar eigen glorie en dat willen ze graag zo houden.

Het is natuurlijk allemaal goed bedoeld van de gemeente en het is heel begrijpelijk dat ze in deze zware tijden graag zichtlijnen creëert die de nostalgie van het roemrijke verleden oproepen, maar als er iets in de oude glorie hersteld moet worden, dan is het wel haar financiële positie, al was die vroeger ook niet echt glorieus, maar niet zo rampzalig als vandaag de dag. En in dat licht is het bedenkelijk dat het nieuwe Sonsbeek van Velp een slordige half miljoen euro moet kosten. De gemeente gaat de helft betalen, zegt ze, al heeft ze vooralsnog alleen nog maar geld om een aantal gaten te graven waarin hopelijk water blijft staan, ook wel wadi’s genoemd. De andere helft moet opgebracht worden door particulieren die het kunstwerk De Bron op het oude Vitensterrein over de Arnhemstraatweg willen tillen en ook wil een fysiotherapeut een beweegtuin aanleggen, speciaal voor ouderen, want die zouden door te bewegen iets van hun oude glorie moeten kunnen herstellen. Ook goed bedoeld natuurlijk, al zullen de oudjes aan hun botten voelen dat ook dat een illusie is. Kortom, er is nog weinig zicht op de oude glorie, maar de gemeente wil op voorhand de bomen kappen, maar de buurt is daarop tegen want ze vrezen, gezien de penibele financiële situatie van de gemeente, dat de oude glorie geschiedenis blijft en zij met een deels kaalgeslagen park blijven zitten.

Het gemeentehuis is een geëigende plek om zichtlijnen te scheppen, maar die moeten een goede kijk op de samenleving opleveren en dienen te lopen langs de lijnen van de dienstbaarheid aan haar inwoners. Er wordt weliswaar opnieuw aangegeven dat de realisering van de plannen voor het oude park in overleg is gebeurd met de buurt, maar ook daarover lopen de zichtlijnen nogal ver uit elkaar. De gemeente moet geen oude glorie herstellen maar een nieuwe scheppen door met inwoners in overleg te gaan voordat er allerlei plannen in min of meer voorgekookte versies liggen.

Het park Daalhuizen heeft zich in de afgelopen decennia weten te ontworstelen aan de wurgende greep van beleidsnota’s, maar deze nieuwe luister verhoudt zich slecht tot de gemeentelijke voorwaarde die bepaalt dat het oude luister moet zijn. Bomen bepalen geen zichtlijnen, dat doen ambtenaren en als er toch lijnen moeten worden getrokken dan moeten inwoners daar vanaf het prille begin zicht op hebben.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Rick Evers: Stom kapje

‘Huft u een bumfpskaat? Smaat u kmpfdzeeuws?’ Het is dat ik weet dat ze vraagt …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.