Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: De voorraadschuur

Een Stief Kwartiertje: De voorraadschuur

Laatst heb ik u verhaald over de kerkratten die dreigden de gemeente Brummen te verlaten uit pure armoede. Inmiddels is duidelijk geworden dat ze inderdaad zijn vertrokken. De kerken lopen leeg, dus daar is nog maar weinig te halen; troostende teksten en prachtige psalmen zijn enkel voedsel voor de geest, de honger drijft ze naar elders.
De ratten hebben onderdak gevonden in de kelders onder de voorraadschuren van het provinciehuis te Arnhem. Talloze ratten, overal vandaan, zijn inmiddels daarheen gevlucht. De provincie is bezig een noodplan op te stellen want men spreekt er al van een plaag. De bewaking van de voorraad is opgeschroefd, want ratten weten altijd wel een gaatje te vinden.

Veel gemeenten bevinden zich in een armoedeval. In Brummen bijt men al jaren op een houtje, dat door het college steeds betiteld is als een zoethoutje, maar door de bevolking vaker bestempeld wordt als een zoethoudertje. Het houtje is inmiddels een spaantje. De burgemeester stelt met aanstekelijk Ruttiaans optimisme dat de gemeente nu een samenwerkingsverband is aangegaan met de provincie, maar in feite is de gemeente simpelweg onder curatele gesteld. Alles gaat in overleg met de provincie en u weet dat wie betaalt bepaalt, dus de burgemeester kan niet anders dan met de ratten meegaan, op bedeltoer, op zoek naar iets eetbaars, naar overleven.
In de andere gemeenten in onze regio is het niet veel beter en als er niets verandert aan de voedselproductie dan zullen alle Veluwezoomse ratten op weg gaan naar Arnhem.

Dankzij de NUON-gelden zijn de voorraadschuren van onze provincie nog rijkelijk gevuld, maar de gemeenten zullen armoedelijders blijven, al wordt hen waarschijnlijk wel wat brood toegeworpen. Het rijk heeft in het afgelopen decennium veel belangrijke zaken over de schuttingen van de gemeenten gegooid, maar de nodige pecunia om die zaken een beetje ordelijk en menselijk te behartigen er niet achteraan geworpen. Daarbij komt dat gemeenten in hun ijdelheid dachten het wel te kunnen rooien, maar zoals al vaak duidelijk is geworden blijkt ook nu weer dat de beloftevolle beleidsnota’s in de praktijk veel fraai klinkende maar holle volzinnen bevatten. Door het rijk worden gemeenten gedwongen tot zelfredzaamheid en die wordt weer doorgeschoven naar de burger. En voor die zelfredzaamheid wordt de burger opnieuw gevraagd extra OZB te betalen. Gemeenten verkijken zich op de verantwoordelijkheden in het sociale domein en met name die van jeugdzorg. Daar zitten lichte gevallen tussen, maar ook hele lastige ratjes. Als excuus kan worden aangemerkt dat het ook niet gemakkelijk en dus kostbaar is om van ratjes weer vrome kerkgangers te maken.

De coronacrisis heeft ons geleerd dat de Haagse graanschuren goed gevuld waren en wijd opengingen om de – vooral economische – nood te ledigen en maar mondjesmaat de noden in de zorg en het onderwijs. Wellicht moet ons hele economische systeem op de kop; moeten we anders produceren, het brood anders verdelen, eerlijker en duurzamer. Voor iedereen is echter duidelijk dat onze welvaart verdiend moet worden, maar ons welzijn verdient ook aandacht en die is niet gratis.

Ratten zijn veel beter in overleven dan mensen. De geschiedenis heeft echter geleerd dat ook mensen tot veel in staat zijn als het om overleven gaat. Dus met een beetje goede wil moet het lukken om de Brummense ratten kerkwaarts te laten keren.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Foi, foi: Bal gehakt

In un gezin in disse streek hadden ze un hundjen. Un leuk beest dat helemoal …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.