Home / Alle-Regiobode / Foi, foi: Beroerte…

Foi, foi: Beroerte…

Boeren hadden mekaar vrogger meer neudig. Ze mossen nog wel is biespringen. Dat kon allemoal. Noe kunt ze alles zelf af met die grote machines. Maar burenhulp was vrogger hard neudig. Op un keer mos Jan en zien vrouw achter de Iessel noa un brullefte. De boer dos hoast niet te goan, want Clara, maar een van de beste koeien stond op kalveren. Zee kon elke dag ‘melk wörden’. De koe kon Jansen natuurlijk niet an heur lot oaverloaten want ut kon ok wel is mis goan. De boer met koffietied noa de buurman um die te vroagen effen te kieken. De buurman wol dat wel doen. “Dat doe ik wel, maar dan goa ik wel effen noa ule huus en blief doar wachten totdat ut kalf d’r an kump. Um noe elke keer deur de kolde wind te lopen van mien noa oe boederie um te kieken hoevarre ut is, dat vindt ik niks”. Zo gebeuren ut. De buurman zoch zich ’s oavonds un gemakkelijke stoel op noast de warme kachel. Zo noe en dan ging hee effen noa de dèèle um te kieken hoe ut met Clara stond. De uren gingen veurbie maar gien kalf. Ok niet toen Jansen en zien vrouw weerkwamen van de brullefte. Beiden hadden un beste snipper op. Dat zag de buurman ok wel. Hee wol ze niet alleen loaten want wat kon d’r wel niet gebeuren. Och en op zo’n feestjen kon ut best gebeuren dat ut uut de hand liep dat had hee zelf ok wel is mee emaak. “Weet ie wat”, zei de buurman, “goat ule maar noa berre toe dan blief ik hier wel bie de kachel zitten. As ut zovarre is roep ik wel want ut schiet noe wel aardig op”.
Zo gebeuren ut krek. De kachel bleef nog lekker warm en de buurman zoch de gemakkelijke stoel weer op, maar sloapen durven hee toch niet. Hee vertrouwen Clara veur gien cent. In de margenuren kwam d’r eindelijk schot in de bevalling van de koe. De peutjes waren d’r al en noe mos d’r toch wat gebeuren.
Hee noa de sloapkamer van Jansen en zien vrouw. Maar de feestgangers waren natuurlijk in diepe sloap. Ze waren heel varre weg. Ut kosten de buurman heel wat wark um de buurman wakker te kriegen. Jansen kwam oaverende met un duffe kop en begreep eindelijk wat d’r mos gebeuren. Hee kwam uut berre en deed de bokse en blauwe kiel aan. En noe noa de dèèle. De man vuulen zich arg slech te passe. Wat vuulen hee doar toch in de mond. Alles deed zeer. “Buurman”, zei Jansen tot zien oppas, “Ik heb un scheve mond en kan bienoa niet proaten. Ik geleuve dat ik un beroerte heb ehad”. Inderdoad de buurman zag ut ok. De mond stond scheef, maar effen later kwam de vrouw ok de dèèle op en riep: “Jan heb ie mien kunstgebit in?”. Jan d’r op af en ja heur ze ruilen de gebitten en alle ellende was weer veurbie… Wat un opluchting veur Jan. Ut mooie veerskalf effen later maken weer veul goed…

Goed goan,

Martien, de Platschriever uut Loenen

‘Zalig wörden is mooi a’j d’r bie in lèven konden blieven’

Lees ook

Foi, foi: Bal gehakt

In un gezin in disse streek hadden ze un hundjen. Un leuk beest dat helemoal …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.