Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Illusie

Een Stief Kwartiertje: Illusie

Sport verbroedert is een bekende uitdrukking. Wie de fraaie en vrome stelling heeft bedacht weet ik niet, maar de bewuste man of vrouw zal zich menigmaal in het graf hebben omgedraaid bij het zien van allerlei besognes in de sport, die niet bepaald bijdragen aan de onderlinge cohesie; ergo, vaak een bron zijn van spanning, conflict en uitsluiting. Het turnen heeft deze week laten zien hoe moeilijk het is op de menselijke evenwichtsbalk te blijven staan.
We willen zo graag dat sport verbindt, een gevoel van saamhorigheid schept en voor onderling respect zorgt, maar sporters, trainers en bestuurders laten zelf vaak voortdurend zien dat de goede intentie er wel is maar de weg naar verbroedering al struikelend wordt afgelegd en de finish niet gehaald. En u weet dat voor intenties, hoe goed ook, geen medailles worden uitgereikt. Kortom, sport kan verbroederen als winst en verlies niet zo bepalend zouden zijn, maar iedereen weet dat het juist daar om gaat. Zelfs de gevleugelde slagzin van de Olympische Spelen: meedoen is belangrijker dan winnen, heeft al heel vaak de eindstreep niet gehaald, laat staan een medaille verdiend. Van Genève nu maar naar de Veluwezoom.

De tennissers in Dieren slaan al geruime tijd de ballen niet meer over het net, maar rechtstreeks op elkaar. Het bestuur en de parkeigenaar hadden zelfs het speelveld verplaatst naar de rechtszaal, maar de rechter stuurde ze opnieuw de baan op, waar ze eindeloos bleven bakkeleien over in of uit, waarna ook de toegestroomde leden langs de lijn zich ermee gingen bemoeien en de chaos binnen en buiten de baan alleen maar groter werd. Van verbroedering is vooralsnog geen sprake, maar elke oorlog leidt uiteindelijk tot vredesbesprekingen, doch niet altijd tot verbroedering, de pijn van de oorlog kan lang doorzeuren. De opgave is om met elkaar vast te stellen dat het vorige punt gespeeld is en het nu gaat om het volgende punt. Sportiviteit is de basis voor verbroedering.
In Oeken en Brummen is het inmiddels ook tot een crisis gekomen. Beide voetbalclubs hebben een aantal jaren geleden gezamenlijk het jeugdvoetbal opgepakt en ook het vrouwenvoetbal onder het motto ‘sport verzustert’ samen een impuls gegeven en dat is zo goed gelukt, dat de besturen nu op ramkoers liggen hoe het verder moet. Dat kan, weten we nu, want sportbestuurders zijn bijzondere mensen. Brummen wil fuseren en anders de stekker eruit trekken en Oeken wil gewoon Oeken blijven. Oeken beleeft het als een smerige tackel van achteren, terwijl Brummen veinst enkel de bal te spelen. Het zou goed zijn als ze beide voor de derde helft aan de bar van de Vroolijke Frans aanschuiven in de hoop dat door de alcohol de goede emoties komen bovendrijven.

Sporters zijn mensen en dus is er even vaak sprake van sociale samenhang als van uitsluiting. Sport kan cohesie bevorderen, maar vriendschappen ontstaan daar voornamelijk tussen mensen met dezelfde sociale achtergrond; dat biedt hoop voor Dieren, Brummen en Oeken. Vroeger was het nog erger, toen had je katholieke, protestantse, joodse, socialistische en “neutrale” verenigingen en was uitsluiting eerder regel dan uitzondering. De tijden zijn veranderd maar mensen gaan lang niet altijd met de tijd mee.
Dat sport goed is voor de lichamelijke gezondheid staat buiten kijf en als sport verbroedert komt het ook nog ten goede aan het geestelijk welzijn. Inmiddels is onomstotelijk vastgesteld dat sport over het algemeen niet verbroedert en dus een illusie is en de geschiedenis van de mensheid leert dat mensen bewegen van illusie naar illusie.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Een Stief Kwartiertje: Pittoresk

Het valt niet altijd mee om de wereld te begrijpen en dat geldt zeker voor …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.