Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Hernieuwde energie

Een Stief Kwartiertje: Hernieuwde energie

Als er één grote maatschappelijke opgave op infrastructureel gebied is dat in de komende decennia ons leven zal bepalen, dan is het wel de energievoorziening. Het zal ons nog heel vaak aanzetten tot nadenken, schrijven, discussiëren, onderhandelen, twisten; kortom, zoeken naar maatschappelijk aanvaardbare oplossingen. Dus als er één grote mogelijkheid is om elkaar energiek tot in lengte van jaren dwars te zitten dan zijn het wel de procedures, die het gevolg zijn van de akkoorden in de Regionaal Energie Strategie (RES). Het vraagt van ons hernieuwde energie, vandaar nog een stuk.
Immers, het fenomeen RES eindigt met de S van Strategie en dat betekent dat er een plan moet komen, waaraan een visie ten grondslag ligt en dat aangekleed wordt met intentieverklaringen in volzinnen en goede bedoelingen. De maatschappelijke nood op termijn schreeuwt om uitvoering, zo stelt men. Logisch, zult u zeggen, daarvoor maak je plannen. Het plan komt er en daarna de concrete stappen die tot uitvoering moeten leiden. En dan komt het spel pas echt op de wagen.

De RES mag niet het nieuwe Groningen worden, maar het heeft wel alle ingrediënten in zich om onze aarde heviger te laten schudden dan in Slochteren. Bij het begin van de winning van het Groninger gas is al door deskundigen gesteld, dat het grote werking op de bodem zal hebben, maar de bezwaren werden resoluut van het vlakke Groningse land geblazen. Dergelijke processen bij grote infrastructurele projecten hebben we overal gezien, zeker bij de bio-industrie, zelfs bij de gevolgen van het versneld afvoeren van het Veluws water; er zijn voorbeelden te over te noemen. Overal is er ver van tevoren door deskundigen gewaarschuwd voor de gevolgen op termijn, maar de bezwaren werden keurig ingepakt in het grote maatschappelijk belang, oftewel de revenuen, geld dus.
Vaststaat dat de wereldbevolking zal groeien en dat er steeds meer energie nodig zal zijn om in al onze behoeften te voorzien en dat op een aarde, die moet voortbestaan voor haar grootste natuurlijke vijand: de mens. Om van vijand tot vriend te worden wordt alle heil van de technologie verwacht. In een wereld van afnemende geloofsleer wordt dat onze god. Het kan of beter, het moet.

Terug naar de RES. Zoals gesteld, het is ‘slechts’ een strategie en dus zal het uitgewerkt moeten worden in concrete plannen die voldoen aan de doelstellingen en, als het even kan, goed in het landschap passen. Als de strategie is vastgesteld moet over al die plannen onderhandeld worden tussen grondeigenaren, instanties, bedrijven, verzekeringsmaatschappijen, banken en lokale overheden en…. omwonenden want participatie van burgers wordt als erg belangrijk omschreven, zij betalen immers een hoge prijs. En ik zet ze niet voor niets als laatsten in de rij, want als je geen eigenaar, producent of financier bent praat je nauwelijks mee en rest je vaak niets anders dan een gang naar de rechter om je belang te bepleiten. Vandaar de roep om burgerparticipatie.

Het moet allemaal zo goed mogelijk. Alle stukken staan bol van begrippen als maximale mogelijkheden, creëren van draagvlak, haalbaarheidsstudies, voorkomen van versnippering van het landschap, mogelijk plaatsing van grote clusters van windmolens; kortom, de infrastructuur moet zo goed mogelijk passen in de omgeving. Maatwerk is het codewoord, bekleed met duurzaamheid en verpakt in een klimaatmantel. En dat allemaal voor een betrekkelijk korte periode, want na ongeveer 15 jaar wordt alles weer afgebroken, duurzaam uiteraard. Dan heeft de god technologie de windmolen en zonnepaneel ingehaald. Zegt men.

Desiderius Antidotum

Lees ook

MS Fonds zoekt collectanten

REGIO – Van 16 tot en met 21 november houdt het Nationaal MS Fonds de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.