Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Beweegtuin

Een Stief Kwartiertje: Beweegtuin

Doesburgers hebben nogal eens geleden onder het vooroordeel dat ze arme sloebers zijn, graatmager omdat ze het juk van het onderhoud van hun cultuurhistorisch erfgoed al eeuwen op hun rug voelen, maar onlangs heeft de praktijk uitgewezen dat die tijd voorbij is. Onderzoek in het stadje liet zien dat Doesburgers veel vet op hun botten hebben, ergo, veel te veel vet; 60 procent van de volwassenen is er te dik. In de rest van het land is dat ongeveer 50 procent.
Nu wil het gemeentebestuur al tijden dat de inwoners en de cultuurhistorie van het stadje dichter naar elkaar toegroeien, maar als dat te letterlijk wordt opgevat dan wordt eerdaags obesitas de twijfelachtige trekpleister van het Hanzestadje in plaats van die fraaie geveltjes. Het opmerkelijke is echter het feit dat Doesburg zelf haar beroemde mosterd maakt – een gezond product dat zorgt voor de afbraak van vetten – maar dat kennelijk niet werkt op de eigen botten. Weliswaar is even overwogen om de zwaarlijvige inwoners op dieet te zetten, maar met het mondkapjesgesteggel in het achterhoofd zal handhaving een wassen neus zijn. Doesburg moet in beweging komen, het moet één grote openbare beweegtuin worden.

De gemeente, sportverenigingen en buurtsportcoaches gaan eerdaags aan de slag om alle ideeën die zijn geopperd door vertegenwoordigers vanuit sport, onderwijs, zorg, welzijn en ook de lokale middenstand in concrete stappen in praktijk te brengen. Het concrete zit weliswaar nog in de hoofden van de initiatiefnemers en dus dreigt het gevaar dat alle zwaarlijvigen voortdurend achtervolgt, namelijk dat de geest gewillig is, maar het vlees toch iets sterker en dat is ook vaak aan de buikomvang af te zien. En als Doesburg een beweegtuin moet worden dan moet er sprake zijn van grote overredingskracht, want de mensen ervaren de tuin met het weer van de laatste dagen juist als een plek waar je niet moet bewegen.
Maar er is geen ontkomen aan. Het sportpark aan de Oranjesingel wordt een openbare speelplaats, evenals de schoolpleinen en overal in de stad komen beweegtoestellen. Ook de toeristen worden uitgedaagd om niet zomaar een beetje door de straten te slenteren maar van historische trekpleister naar modern klimrek te snellen en de trappen bij de IJsselkade op en af te gaan. Er is haast bij, want de gemeente krijgt een jaarlijkse subsidie van het rijk van 10 mille; er moet dus hard gewerkt worden en dat is ook een voorwaarde om de kilo’s eraf te laten vliegen. Tempo is het motto.

Het nieuwe bewegen draait om tempo. Van veel kanten wordt aangedrongen op meer bewegen – het lijkt wel een virus – omdat het een absolute voorwaarde zou zijn om langer en gezonder te leven. Het is weliswaar geen garantie, maar elk bewegend mens voelt zich beter en dat moet weer afstralen op de omgeving.
Het probleem van de zwaarlijvigheid is niet alleen zichtbaar in Doesburg. Als de helft van onze volwassenen te zwaar is dat moet er veel inzet gepleegd worden om de mens van de bank, uit de auto en op de fiets te krijgen. En die fiets mag wel een accu hebben als die er maar niet uit luiheid opgezet is. De fiets staat tegenwoordig symbool voor tempo, zoals de auto dat was voor onze vooruitgang. En nu de veestapel moet krimpen dan moet de heilige koe daarin meegenomen worden. We ruilen de autosnelweg in voor de fietssnelweg en de kilo’s vliegen eraf. Als onze manier van leven gezonder wordt kan ook de beweegtuin weer gewoon tuin worden, ook in Doesburg.
Desiderius Antidotum

Lees ook

Een Stief Kwartiertje: Spagaat

Een van de grootste uitdagingen waarvoor de mensheid zich in de komende decennia gesteld ziet, …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.