Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Herrijzenis

Een Stief Kwartiertje: Herrijzenis

Het afgelopen weekeinde vierden de gelovigen onder ons het Paasfeest, de opstanding van Jezus uit de dood; thuis uiteraard. Het wordt nog steeds betwist of dat destijds werkelijk heeft plaatsgevonden zoals beschreven, maar dat is niet zo relevant; het gaat om de symboliek. De niet-meer-gelovigen en atheïsten vierden ook een opstanding, maar dan die van de natuur, want die herrijzenis valt ook altijd in de lente; buiten uiteraard. De gelovigen en niet-gelovigen hebben een (G)goede week achter de rug; Jezus wandelde zondag vanuit het graf de blakende natuur in. Het is zoals Freek de Jonge al zong: er is leven na de dood.

Alle symboliek van de huidige tijd lag in de afgelopen week of liever in de afgelopen weken. De dood kwam dichtbij, klopte zelfs een aantal maal nadrukkelijk op de deur, er was angst en onzekerheid. Maar de lente was er ook, het nieuwe leven werd overweldigend aangekondigd, al moesten we dat voornamelijk vanachter het raam bewonderen. De natuur kan afsterven, maar zal altijd een weg vinden om weer tot leven te komen. Des te meer we de dood accepteren, des te meer leven we.

Herrijzenis is hét woord van de afgelopen dagen. De gelovigen kunnen Pasen vieren en de ongelovigen de lente, maar samen vieren ze momenteel de herrijzenis van de medemenselijkheid. We hebben een moeilijke tijd achter de rug en ook de toekomst is nog zeer onzeker; het was en is een lijdensweg en er zijn veel mensen die een kruis te dragen hebben. Los van het feit dat de komende tijd nog heel veel problemen zal kennen op allerlei fronten is het ook goed om te zien hoeveel mensen op verschillende manieren de medemenselijkheid overeind houden. Er wordt meer gezorgd, meer omgekeken naar elkaar, er worden slimme en creatieve oplossingen gevonden om het leven overeind te houden, om groot en klein leed te verzachten. De humaniteit werd nieuw leven ingeblazen; de kernwaarden van het mens-zijn herrezen en daarmee de menselijke waardigheid.

Door de welvaart hebben veel mensen het beter gekregen dan hun ouders en grootouders, maar het heeft ook de schaduwkanten ervan blootgelegd. Het individualisme, het egocentrisme, de drang naar meer, het leven moest geconsumeerd worden met alles erop en eraan. De economie was de nieuwe God en de hemel op aarde was bijna onder handbereik; levensgeluk werd maakbaar geacht en de dood verder weg. Maar de vooruitgang put de mens en de aarde uit. De natuur was en is een van de slachtoffers van onze dadendrang. De gang van de natuur was de laatste decennia een kruisweg en ze leek onderweg voortdurend in te storten, het op te geven, op weg te zijn naar het einde. Niet alleen de mens, maar ook de natuur moet herrijzen, want het zijn gemeenschappelijke waarden.

Echter….crisissen maken niet alleen het beste in mensen los, maar vaak ook het slechtste, want als het op overleven aankomt dan wordt het vaak ieder voor zich. Veel mensen zullen het vooralsnog slechter krijgen, want er zullen vele banen verloren gaan en daarmee inkomensverlies, je rekeningen niet kunnen betalen, aangewezen zijn op een uitkering met uitzicht op de voedselbank.
Het virus mag de mensheid treffen, maar niet de menselijkheid; dat is de beproeving van de komende tijd. We moeten afstand houden, maar elkaar niet uit het oog verliezen.
De grote uitdaging wordt welke lessen we trekken uit de huidige crisis, want het zal niet de laatste zijn. De veerkracht, zoals de natuur die kent, zal hard nodig zijn. Herrijzen is herleven.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Een Stief Kwartiertje: Spagaat

Een van de grootste uitdagingen waarvoor de mensheid zich in de komende decennia gesteld ziet, …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.