Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Gasthuis

Een Stief Kwartiertje: Gasthuis

Er is een nieuwe crisis ontdekt en wel in Doesburg. Je kunt je natuurlijk afvragen wat er bijzonder is aan een nieuwe crisis op een moment dat de hele wereld in feite bestaat uit één grote crisis. In Doesburg spreekt men zelfs van een dubbele crisis, dus het moet wel bijzonder zijn.

Er staat in het oude Hanzestadje sinds de Middeleeuwen de Gasthuiskerk, ook wel de Antoniuskapel genoemd. Gasthuis klinkt overigens socialer en kerkwaardiger. De kerk is tevens gebouwd als een soort hospitaal, een opvanghuis voor behoeftigen, zeg maar mensen die in die tijd onbeschermd door de stad zwierven, alsof ze besmet waren. Voor hen is de naam Antonius eigenlijk geschikter, want dat is de heilige die je kunt aanspreken als je iets kwijt bent. In de loop van de afgelopen eeuwen hebben katholieken, lutheranen, gereformeerde en remonstranten, dus andere soorten behoeftigen, er om beurten gebeden om ze te behoeden voor rampen, virussen en ander ongemak. Het heeft niet echt geholpen leert de geschiedenis en de kerk heeft ook tijden leeggestaan, ook dat leert het verleden en heden. Een aantal kapitaalachtige Doesburgse stichtingen, samen De Gestichten, heeft in 2010 de kerk gekocht en gerestaureerd om het vervolgens tot een cultureel ontmoetingsplek voor alle Doesburgers te maken; een moderne eigentijdse behoefte tot verheffing van de lokale mensheid. Gezien de naam en de functie kan dat alleen maar in de Gasthuiskerk.

Maar nu is er gedonder in de kerk. Op zich is dat niet zo vreemd, want ook dat leert de geschiedenis ons. Als veel behoeftigen ergens samenkomen dan is dat ook vaak een broedplaats voor crisissen, ook al bid men er nog zo vurig voor heil en zegen en tegen allerlei aardse ellende.
Allereerst kwam Mark Rutte op bezoek, niet in hoogsteigen persoon maar op beeldscherm en hij verklaarde de kerk voor gesloten; er zou een verkeerde geest rondwaren. Daarnaast is het bestuur van de nieuwe stichting die de zorg voor de cultuurbehoeftige Doesburgers moest aankleden, al na korte tijd weer afgetreden. Men wil niet zeggen waar het mee te maken heeft, maar waarschijnlijk zit er in de spelonken van het gebouw een virus verborgen dat ontstaan is uit het gekrakeel van al die geloofsrichtingen die door de eeuwen heen weliswaar in dezelfde God, maar niet vanuit dezelfde visie de weg naar de eigen behoefte en/of de lokale behoeftigen hebben geprobeerd te vinden.
Dat is ook het dilemma voor elke kerk en elke gelovige: moet je verticaal kijken of horizontaal.

In die zoektocht ligt waarschijnlijk ook de kern van het probleem. Het bestuur van De Gestichten hebben de culturele verheffing van de Doesburgers nu weer in handen gekregen en hebben al laten doorschemeren waar volgens hen het probleem c.q. het visieverschil zit. Om maar bij de kerk te blijven: moeten we ons heil zoeken door naar boven te kijken of gewoon om ons heen? Het aanbod van de nieuwe, inmiddels oude stichting was te verticaal gericht: hoogwaardig maar ook hoogdravend, zeg maar enigszins elitair en als het bedoeld is voor alle Doesburgers dan moet er ook een horizontaal aanbod zijn; horizontaal betekent gewoon een beetje platter.

Idealiter zouden we zeggen: wees gast, wees huis, wees kerk, dan zal de oplossing zich vanzelf aandienen, maar Doesburgers zijn gewone mensen en die doen wat al eeuwen in de Gasthuiskerk gebeurt: gelovigen van allerlei richtingen steggelen over verticaal en horizontaal. Er is dus wel een extra crisis, maar geen bijzondere. Ze zijn er wel iets kwijt, dus nu maar Antonius om hulp vragen.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Rick Evers: Kijk, dit moet je elke dag thuis doen

De mondhygieniëste, die op de website van de praktijk werd voorgesteld als preventie assistente, vroeg …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.