Home / Brummen-Regiobode / Jan van Ommen schrijft boek over overleven schipbreuk

Jan van Ommen schrijft boek over overleven schipbreuk

KLARENBEEK – Een boottochtje in paradijselijke omgeving veranderde voor Jan van Ommen en zijn vrouw Alie uit Klarenbeek in 2014 in een nachtmerrie. Na een schipbreuk tussen de Indonesische eilanden Sumbawa en Flores kwam hij samen met de andere opvarenden in de zee terecht, niet wetend of ze ooit gered zouden worden. Na 40 uur dobberen werden zij gered. Zijn ervaringen verwerkte Jan in de roman Zeetijd, die vijf jaar na de schipbreuk werd uitgebracht.

Op een donderdag in augustus in 2014 stapten Jan en zijn vrouw Alie aan boord van een houten schip. Ze genoten van het rustige varen, de omgeving en het mooie weer. In eerste instantie leek er geen vuiltje aan de lucht. De eerste avond van de reis gaat echter al niet helemaal zoals gepland. “De boot was vastgelopen op een koraalrif. Er werd wat gebeld met collega’s, er bleek geen schade en we gingen met volle kracht weer verder”, vertelt Jan van Ommen. De dag erna verliep normaal. “We sliepen, aten en snorkelden, het was gewoon vakantie.”
In de nacht van vrijdag op zaterdag gaat het mis. “We werden wakker gemaakt, alles bewoog en het was duidelijk dat er iets met de boot niet in orde was. ‘Iedereen moet eruit, er is gevaar’, werd er geroepen. Ik schrok heel erg, maar vond op een of andere manier dat ik mijn broek moest aantrekken. Toen ik die uiteindelijk had gevonden en buiten op het dek bij de andere opvarenden was, kwam een moment van paniek: ‘we gaan er aan’, dacht ik. Ik keek over de rand en zag een koffer drijven. De angst viel weg. Later hoorde ik dat mensen in dit soort situaties op drie manieren kunnen reageren: vluchten, bevriezen of vechten.”

Jans reactie was vechten. Hij hielp zijn vrouw in een zwemvest en ging samen met anderen met een klein verchroomd emmertje het water uit de boot scheppen. “Het was uitzichtloos, het hielp natuurlijk niet, maar het bracht een soort solidariteit. Het water scheppen hielp alleen voor het gevoel.” De boot was niet meer te redden en de opvarenden kon niets anders dan wachten terwijl de boot steeds dieper in het water kwam te liggen. “Na een tijdje wisten we: die boot gaat omslaan.”
Het gezelschap kwam in het water terecht. In het begin klampten ze zich vast aan het wrak, maar dit zakte steeds verder de zee in. De golven sloegen over de resten en na een tijdje konden ze niet anders dan loslaten. Al liggend in het water was er maar één vraag: “Wat moeten we nou?” Er bleek een klein roeibootje, zonder peddels, te zijn waar de schipbreukelingen om de beurt in plaats namen. In de verte waren de contouren van een eilandje met een vulkaan te zien. Met vier planken werd er geprobeerd te pedellen, maar dit had geen resultaat. “De stroming was sterk en we hadden geen idee of we de goede richting opgingen.” Een deel van de groep besloot richting het eiland te zwemmen. Jan en zijn vrouw besloten met de overgebleven mensen van de groep op redding te wachten.

“Na 12 uur brak de fase aan van: wat nu?” De schipbreukelingen wisselden elkaar af in het bootje en hielden hoop op een redding. “Daarna kwam een fase waarin ik mij voorbereide op de aankomende dood.” De spanning in de groep was te voelen. “Aan de ene kant moet je samenwerken, maar je weet dat je elkaars vijand kan worden, het bootje was te klein voor iedereen. Ik ging nadenken over wat er zou gebeuren als we ruzie zouden krijgen.”
Toen werd het zaterdagnacht. “Ik heb nog nooit zo’n mooie sterrenhemel gezien. Alie en ik zouden zondag 37 jaar getrouwd zijn. We spraken af tot overleven tot het licht werd.” Zondag werden ze kort voor zonsondergang bij toeval gevonden en gered door vissers.

Na de redding en terugkomst in Nederland stond een ding vast voor Jan, hij wilde op papier zetten wat ze hadden meegemaakt. “De eerste twee jaar na de schipbreuk zette ik alles zo waarheidsgetrouw mogelijk op papier. In 2016 keerde we terug naar Indonesië om te zoeken naar betrokkenen. Daarna heb ik een jaar lang niks met het verhaal gedaan.”
In het najaar van 2017 besloot Jan verder te gaan met zijn boek. “Het viel me niet mee, het was veel minder goed dan ik dacht. Ik was nu in staat om er op een andere manier naar te kijken. Gooide de helft weg en begon opnieuw met schrijven.” Het werd een ander boek. In plaats van een waarheidsgetrouw verslag van de gebeurtenissen ontstond een roman gebaseerd op ‘waargebeurde ervaringen’. “Met ruimte voor drie werelden: de reële, wereld van de mensen en de innerlijke wereld”, aldus Jan.
De Klarenbeker krijgt veel positieve reacties op zijn boek. “Mensen ervaren het alsof ze het zelf hebben meegemaakt, hoor ik vaak.” Hij is vooral blij dat een gebeurtenis , die hem naar eigenzegge is zijn fundament geraakt heeft, op papier heeft kunnen zetten. “Toen ik in het water naar de vallende sterren keek vond ik het zo jammer dat ik nooit aan iemand kon vertellen hoe mooi het was, toen het na de redding toch kon, moest ik het doen.”

Foto: Cynthia Vos

Lees ook

Vrouwenteam Dutchess of the Sea klaar voor de zwaarste roeitocht ter wereld

TONDEN – Voor Bela Evers uit Tonden (52) en haar roieteam Remke van Kleij (58), …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.